Acemi Şef

Tahinli Çıtır Üçgenler (Tahinli rulo)

2012-01-07T16:11:00.007+08:00

Blog dünyasına uzak kalalı, ortaya çok başarılı tarifler çıkmış. Bu tahinli lezzeti, kızımın yazın yaptığımız mevlüdüne getirmişti yakın bir akrabamız. Tahini sevmiyor olmama rağmen deli olmuştum ilk yediğimde ve müthiş bir buluş gibi gelmişti. Sonra internette arayıp bulduğumda çoktan pek çok kişinin deneyip bloğuna koyduğunu gördüm. Türkiye tatili bitip evimize dönerken baklavalik yufka ve tahinimi çoktan bavuluma gizlemiştim bile. (Çin'e girişte x-ray'de farkedilirse el koyuyorlar) İlk fırsatta denedikten sonra müptelası oldum. 10 dakikada hazırlayıp bir 10 dakika da pişmesini bekliyor; sonra da misafirlerinizin bayıla bayıla yemesini keyifle izliyorsunuz.

Tarif her yerde rulo şeklinde yapılmış ama bizim İnci Hala'miz bunu muska şeklinde yapmış. Çok da iyi etmiş çünkü içindeki cevizler dökülüp saçılıp ziyan olmuyor. Her yerde var ama bu şekilde yok diye ben de bloğuma demirbaş olarak ekleyeyim. Acil misafiriniz olursa diye yapıp dondurucunuzda gönül rahatlığı ile saklayıp, çözdürmeden pişirebilirsiniz.

Malzemeler:

Baklavalik yufka (iki yaprak yufkadan 5 adet çıkıyor, ona göre hesaplayabilirsiniz)

Tahin

Ceviz kırığı

Toz şeker

Üzerine serpmek için pudra şekeri

İki yaprak yufkayı tezgahımıza üst üste koyalım.( bazı marka yufkalar kalın oluyor onlar 2 yaprak olabilir. Bazıları daha ince oluyor o zaman 3 yaprak da olur) Üzerine elimizle ya da fırça yardımı ile tahin sürelim. Tahin her yerine bulaşmalı yufkanın. Elimizle yufkanın her yerine toz şeker serpelim. En son da yine elimizle yufkanın her yerine gelişigüzel ceviz kırığı serpelim. Yufkamızı 5 uzun şerit halinde keselim. Resimdeki gibi bir uçtan üçgen yaparak katlamaya başlayalım. Üçgen yapa yapa muskamızı kapatalım. Tepsiye dizdiğimiz muskaları üzerine bir şey sürmeden fırına koyalım. Üzerleri pembeleşene dek pişirelim. (Gerekirse fırının başında 5-10 dakika bekleyin, çok çok kısa bir sürede pişiyorlar, yakmamaya dikkat)

Afiyet Olsun!

Tereyağı-Sarımsak Soslu Jumbo Karides...

2011-12-20T23:22:00.003+08:00

Uzakdoğu'da yaşamanın artılarından biri de deniz ürünlerinin bol ve ucuz olması. Buraların balıkları Türkiye'mizin güzelim balıklarının yanından bile geçmiyor olsa da, denizden çıkan diğer şeyler bizdekilere oranla bir hayli erişilebilir fiyatlarda. Dolayısıyla dikenin gülünden faydalanmayı ihmal etmiyoruz. Bu jumbo boyut karidesler geçtiğimiz Cumartesi'nin ganimetlerinden. Normalde balık ve diğer deniz mahsullerini Carrefour'dan temin ediyorduk ama Şangay'da neredeyse burnumuzun dibinde bir balık hali olduğunu duyunca hemen keşfedelim dedik. Günün şanslı kişisi olarak yaşadığım macerayı pek yazmak istemiyorum aslında. Yine "alışagelebilemediğim" berbat bir kirlilik, hijyen eksikliği vardı balık halinde. Onlarca dükkan gezip en temiz olduğuna kanaat getirdiğim yerden aldım balıklarımı ve seçimime değdi doğrusu. Bu tarifi normal boyutta karidesle de yapabilirsiniz ama bulabildiğiniz ilk fırsatta bu kocaman lezzetlere de bir şans tanıyın derim.

Malzemeler:
8 adet jumbo karides
6-7 diş sarımsak-küçük küçük doğranmış
2 çorba kaşığı zeytinyağı
1 çay kaşığı tuz
2 çorba kaşığı limon suyu
1-2 çorba kaşığı kıyılmış maydonoz
3 çorba kaşığı tereyağı

Tüm malzemeyi tereyağı ve maydonoz hariç karıştırıp, yıkanıp suyu süzülmüş karideslere karıştıralım. Bu şekilde 3-4 saat buzdolabında dinlenmeye bırakalım. Büyükçe bir tavaya tereyağını koyup orta ateşte erittikten sonra karidesleri ekleyelim. Önce bir tarafını, sonra diğer tarafını hafif kahverengi olana dek pişirelim. Servis tabağına alıp maydonozla süsleyelim ve sıcak servis edelim.

Cupcake'ten Yılbaşı Ağacı Pastası...

2011-12-16T23:54:00.003+08:00

Blog'a en son neredeyse 1 yıl önce yazmışım. Bu süre zarfında minik bir kızım oldu. Şimdi 6 aylık kendileri. Büyütmüş olmanın da verdiği rahatlıkla ve hala sizlerden yorumlar alıyor olmanın verdiği cesaretle devam mı etsem diye düşünüyorum açıkçası. Ben bir başlayayım, belki gerisi gelir.

Bu pastayı (muffin mi desem bilemedim) oğlumun sınıfı için hazırladım geçen gün. Malum böyle ev harici yerlerde pasta kesmek dağıtmak bir eziyet. Ben de hem süslü hem de dağıtması kolay olsun diye düşünüp nette gezindim. Bu tarz pasta pek çok kez yapılmış ama bizim bloglarda rastlayamadım ya da bulamadım. Yılbaşı yaklaşırken belki bir fikir olur sizlere de.

Malzemeler:
Kişi sayısı kadar muffin
2 paket krem şanti+1,5 su bardağı soğuk süt
Çikolatalı rulo kat ya da çikolatalı herhangi bir çubuk kraker veya bisküvi
Gıda boyası
Yenilebilir şekerler, jelibon, bonibon vs..

Öncelikle istediğimiz herhangi bir kek tarifiyle muffinlerimizi pişiriyoruz. Ben yaklaşık 30 kadar pişirdim ve 20 tanesini kullandım. Herhangi bir 4 yumurtalı kek tarifinden kolaylıkla bu kadar sayıda kek çıkarabilirsiniz. Pişirdiğimiz kekleri bir ağaç şekli oluşturacak şekilde servis tepsimize diziyoruz.

Koyuca hazırladığımız kremadan biraz ayırıp, geri kalanını yeşil renk ile renklendiriyoruz. Bir sıkma poşetine doldurup, keklerimizin üzerini taşırmadan dolduruyoruz.

Üzerlerini doldurduğumuz keklerin üzerindeki krem şantiyi bir çay kaşığı yardımı ile birbirine bulayarak yaklaştırıyoruz. Merak etmeyin, aşağı düşmüyorlar.

Üzeri tamamen bütünleşmiş kremaya çatal yardımı ile aşağı doğru tarar gibi nazikçe şekil veriyoruz.

Ayırdığımız beyaz krem şantiyi bir sıkma poşetine doldurup yıldız uç kullanıyoruz. Ağacımızı dilediğimiz gibi süslüyoruz.

Alttaki son iki muffini de kalan krema ile kaplıyoruz.

Beyaz kısma çikolatalı çubuklarımızdan ağacın alt kısmını oluşturuyoruz. Kalan yeşil krema ile ağacın sap kısmını ağaca bütünleştiriyoruz.

Şimdi üzerini dilediğiniz gibi süsleyebilirsiniz.

Eğer muffinler çocuklar içinse, her bir muffine, eş miktarda süs koymanızı öneririm, zira kavga çıkabilir :)

Son Pastalar...

2011-01-07T20:56:00.002+08:00

Elimin boş durmaya niyeti yok aslında, hala pasta yapıyorum ama artık eskisi kadar sık değil malesef. Arada resmini çekmediğim pastalarım bile olmuş nasılsa bloga koymuyorum diye ama üzüldüm de arşiv tutmadığıma. İnşallah bu bloglar hiç silinmez de, torun torba ilerde açıp bakarlar nineleri neler yapmış :) Acemişef'in pasını sileyim dedim, hepinize sevgilerimi yolluyorum.

Yeni Blog'um: Dikiş Keyfi...

2010-12-28T17:29:00.004+08:00

Tekrar aranızdayım... Ama malesef artık bu blogta değil. Bundan sonra bir başka ilgi alanım olan dikiş'le devam edeceğim blog yaşamıma. Arada gelip yeni yaptığım pastaları da eklemeye çalışacağım, kendimiz için yapmasam da, arada sipariş alıyorum. Belki yine de 1-2 tarif eklerim bazen ama yeni bloguma daha çok vakit ayıracağımı hissediyorum şimdiden ;)

Ziyaret etmek isterseniz işte yeni blogum: dikiskeyfi.blogspot.com

Sizlerle beraber olmak çok güzel, yokluğuma rağmen hergün ziyaret ve yorum almak daha da güzel. Umarım beni ziyarete devam edersiniz, destekleriniz için çok teşekkür ederim.

Oğlum 4 yaşında, Şangay'da yeni bir sayfa...

2010-04-26T21:50:00.005+08:00

Uzun bir aradan sonra merhaba hepinize. Ara ara girebildiğim kadarıyla blogumda hala yorumlarınızı görmekten dolayı çok mutluyum. Sizleri çok özledim ama yapacak o kadar çok işim vardı ki... Belki hatırında kalanlarınız olmuştur, bu senenin bizim Çin'deki son yılımız olması gerekiyordu. Ama şartlar farklı gelişti ve en az üç yıl daha buradayız gibi görünüyor. Sizlerle haberleşemediğim süre boyunca taşınma hazırlıkları yaptım. Artık Wuhan'da değil Şangay'da devam ediyoruz maceramıza. Şangay'a yerleşeli sadece iki hafta oldu. Bir kaç ay öncesinden ev bakmaya başlamıştık, sonunda bize uygun bir yer bulduk ve nihayet taşınma işlerimizi bitirdik.

Burası eski yaşadığımız şehirden çok daha farklı. Sanki Çin'de değil bir Avrupa ülkesinde gibiyiz. Etrafımızda çok fazla yabancı var tabii oldukça fazla sayıda Türk de. Gelmeden önce bir e-mail grubu sayesinde çok hoş insanlarla tanışmıştım. Gelir gelmez de buluştum. Dün ise 23 Nisan dolayısı ile hazırlanan bir aktiviteye katıldık. Bu sayede pek çok da Türk'le tanışma fırsatı buldum. Şimdiden kendimi buradaki yaşama ayak uydurmuş kabul ediyorum ama eski arkadaşlarımı da çok özlüyorum. Aslında şehir değişikliği yapmak, ülke değişikliği yapmaktan daha kolay. Üstelik bir sonraki gittiğiniz yerin eski şehrinizden daha fazlası varsa o zaman daha bile kolay oluyor. Burada Türkiye'de olan hemen herşeyden var. Bu da yemek pişirmeyi hobi edinen benim gibiler için bulunmaz bir nimet.

Yine de tüm olumlu yanlarına rağmen burası bize hala çok yabancı. Wuhan'da pek çok anımızı, arkadaşımızı bıraktık. En zoru oğlumuz için oldu, geride kalan arkadaşlarını çok özlüyor, onları dilinden düşürmüyor. Yenilerine de alışacağı zaman gelecek ama sonunda yine ayrılmak zorunda kalacağız. Expat hayatı gerçekten kolay değil. Yeni bir yer, alışma devresi ve derken ayrılık. Bakalım üç yıl sonra neler olacak, zaman ne gösterecek...

Geçen süre zarfında buralarda pek yoktum ama mutfağım tam yol çalıştı. Özellikle de eski şehrimizden ayrılmadan önce oğluma erken bir doğumgünü ve veda partisi düzenledik okulunda. Bu seneki temamız Tren Thomas'tı. Pasta malesef taşınma telaşım nedeniyle istediğim gibi olmadı, figürlerde de zorlandım gerçekten. Ama oğlumun pastasını görünceki sevinci yeterdi doğrusu. Bugün O'nun gerçek doğumgünü, blogumda yer vermeye o kadar alıştım ki, yine arşivleyip sizlerle paylaşmadan duramadım olanca yoğunluğumda.

Bu pastanın içi için yeni bir pandispanya denedim, yiyenler bayıldı. Pandispanyanın tarifini yanlış hatırlamıyorsam "allrecipes.com"dan almıştım ama linki bulamıyorum şimdi. Bu tarifi yapıp öylece de yiyebilirsiniz, tarifte hiç çikolata kullanılmamasına rağmen oldukça yoğun bir çikolata tadı alıyorsunuz. Pandispanyayı 1-2 gün önceden yapmanız halinde de traşlamaya da çok uygun oluyor. Pastanın kreması için de çikolatalı ganaj hazırladım.

Pandispanya için malzemeler (İki katlı bir pasta için 1,5 ölçü hazırladım, aşağıdaki ölçüler tek bir pasta için)

2 kap kaynar su (cup ya da 1 su bardağına göre ölçebilirsiniz)
1 kap kakao
2+3/4 kap un
1 paket kabartma tozu
1/2 çay kaşığı tuz
200 gr. yumuşak tereyağı
2+1/4 kap toz şeker
4 yumurta
1 paket şekerli vanilin

Yapılışı

Fırınımızı 175 dereceye ısıtalım. 22-23 cm'lik kalıbımızı yağlayalım. Bir kapta kaynar suyu kakao ile karıştıralım, topak olmamasına dikkat edelim. Karışımı iyice ılınana dek bekletelim. Bir başka kapta un, tuz ve kabartma tozunu karıştıralım.
Büyükçe bir başka kapta tereyağı ve toz şekeri krema haline gelene dek 4-5 dakika çırpalım. Yumurtaları tek tek ekleyelim, her bir yumurtayı karışıma iyice yedirelim. Şekerli vanilini ekleyip sırasıyla biraz unlu biraz kakaolu karışımı ekleyerek her iki karışımı sırayla karışıma yedirelim.
Karışımı kalıbımıza döküp ısınmış fırınımızda pişirelim. (Fırınınızın kapağını ilk 20-30 dakika sakın açmayın)

Kurabiye Kalıbı Yapımı, Elmo Pasta

2009-10-11T09:27:00.011+08:00

Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba hepinize. Arayı bu kadar açmamdaki sebep malesef bu sefer tembelliğim değil. Çin'de ben blogger'a girmek için her yeni yöntem bulduğumda bir sonraki gün artık onun da iptal edilmiş olduğunu görüyorum. Hükümet dur durak bilmiyor yasaklar konusunda. Kendi vatandaşlarını kontrol altında tutabilmek adına elinden geleni ardlarına koymuyorlar. Dışarıdan pek haber almadıkları gibi içeriden de dışarı, kendilerini küçük düşürecek herhangi bir haber, fotoğraf vs. çıkmaması için pek çok web sitesini kapatıyorlar. Bunun için yasakladıkları web siteleri o kadar çok ki. Yasaklamalardan kaçınıp istediğim sitelere girmek için google'da program araması yaptığımda, yasaklı kelimeleri içeren (facebook, proxy, gizli sörf gibi) siteleri de açamıyorum. Bazen çalışan bir program bulup güç bela kurduğumda, öteki gün o da çalışmaz oluyor. Yasakları kontrol altında tutabilmek için sayısız hacker işe aldıklarını okuyorum bazı yerlerde. Bu konu hakkında burada bizim gibi yaşayan yabancılar da çok şikayetçiler ama yapacak bir şey yok. Kurunun yanında bizler de yaş olarak yanıyoruz. Hiç bir mantığa sığmayan bu cahilliği şiddetle kınıyorum.

Tarif yayınlayamamanın sıkıntısı bir yana, bir de sizlerin bloglarına ulaşamamanın getirdiği sıkıntı vardı burada benim için. Denemek istediğim aklımda kalan tariflere de ulaşamaz oldum böylelikle. Artık yetti dediğim yerde, bulduğum bir programa para ödeyerek yasaklı sitelere girmenin yolunu buldum sonunda. Aylık belli bir ücret karşılığı artık yasak yok benim için. Yine de hala tedirginim, her an bu bulduğum yönteme de engelleme gelebilir. Bu nedenle yıllık üye olmak yerine aylık üye olmayı tercih ettim. Böylece daha az param yanmış olur, ne yapayım?

Bu postu hazırlayalı aylar olmuştu aslında, hatta sizlere veda etmiştim bir önceki yazımda ama, o paragrafı olduğu gibi sildim. Yine aralıklı da olsa devam edeceğim; tabii program işe yaradığı sürece. Bir de neler yaptınız bu süre zarfında onları gezeceğim. Hatta şimdi üstte yeni sekmeler halinde onlarca sayfa açık, pek çok tarifi not almak üzere belirledim bile. Blogumdan ümidimi kesmiş olduğum için, bugüne değin yaptığım hemen hiç bir şeyi fotoğraflamamıştım. Şimdi öyle yaptığıma çok pişmanım. Bu şekilde bir çözümü neden daha önce bulmadım diye hayıflanıyorum şimdi. Şimdi tekrar adım adım başlayacağım silbaştan, arada deneyip beğendiğim yemek tariflerini tekrar ara ara hazırlayıp sizlere sunacağım inşallah.

Önceki postta söz vermiştim, kendi kurabiye kalıbımızı nasıl yapacağımızı gösterecektim. Resimdeki pasta, arkadaşımın oğlunun doğumgünü teması için hazırlandı. Pasta kısmını ben değil bir pastane yaptı, süslemem için de bana getirdi. Pasta beyaz çikolatalı krema, vişne ve beyaz kekten oluşuyordu. Üzeri kremayla sıvandıktan sonraki kısmını ben ele aldım. İnternetten bulduğum elmo resmini büyütüp çıktı aldım, ağız, göz ve burun kısımlarını oyup pastaya yerleştirdim. Bir kürdan yardımı ile etrafını çizerek doldurmam gereken yerleri belirledim. hazırladığım krem şantiyi renklendirerek sıkma ucu taktığım sıkma poşetlerini kullanarak resmi düzgünce doldurmaya çalıştım. Pastanın temasına ek olarak arkadaşım kurabiye istemişti. Uygun kalıp olmadığı için bir teneke konservenin kapağını düzgünce açtım, boşaltıp güzelce yıkadım. Çeşitli penselerle, konservenin ağzını elmo şekline uygun olarak bükerek kalıbı tamamladım. Bu yöntem gerçekten çok basit. Hata yapıp konserveyi yamultsanız bile düzeltme ya da yenisini yapma şansınız var. Aşağıda pasta ve kurabiyelerin yapım-süsleme aşamalarının resimlerini bulabilirsiniz.

Çikolatalı Kek...

2009-09-13T16:30:00.008+08:00

Bu yazımda aslında, profesyonel anlamda yaptığım ilk öğretmenlik denememin ürünlerine yer verecektim. Ama malesef derse makinemi götürmeyi unuttuğum için resimleme şansım olmadı. Önceki yazımda bahsetmiştim, buradaki bir restoranın çalışanlarına ders vermeye hazırlanıyordum. İlkini geçtiğimiz hafta perşembe günü gerçekleştirdim. Dersin konusunu restoran sahiplerinin dileklerine göre hazırlamıştım. Buna göre üç çeşit pasta kaplama kreması tarifi hazırlayıp, bu kremalarla temel dekorasyon tekniklerinden örnekler verdim. Öğrencilerim üç adet Çinli kızdı. Genel olarak diyebilirim ki Çinliler gerçekten çabuk öğreniyorlar. Sadece bir kaç sefer gösterdiğim halde uzun zamandır elleri alışkınmışçasına iyiydiler. Önce buttercream icing denilen tereyağı-shortening-pudra şekeri temeli olan kremayı yapıp, bir büyük çikolatalı pasta kapladık. Kaplama sırasında kolaylık sağlayacak bazı ipuçlarıyla beraber, temel olarak nasıl süslemelerle pastalarına görsellik katacaklarını çalıştık. Sonraki kaplama için krem peynirli kaplama tarifini yaptık. Bu tarifle de havuçlu kek kaplayıp üzerine sıkma tekniği ile yaprak ve havuçlar yaptık. Bir sonraki dersimizde ise şeker hamuru çalışacağız. Buradan pasta ve dekorasyonu dersi veren tüm arkadaşlarımın ellerini öpmek istiyorum. Topu topu üç saat ders vermeme rağmen pilim bitti. Bir de ya beceremezsem ya çuvallarsam korkumu hiç sormayın. :)

Aynı hafta bir gün, buradaki bir arkadaşımın, iki yaşını bitirecek oğluna doğum günü pastası hazırladık. Pastanın sadece resmini koyuyorum, tarifi yok; çünkü içini ben hazırlamadım. Kendisi elmalı bir kek yapıp üzerini kayısı reçeli ile kapladı. Şeker hamurunu ise ben hazırlayıp renklendirdim. Ertesi gün ise bir araya gelip beraberce arkadaşımın isteği doğrultusunda pastayı süsledik. (Resimdeki isim "Bela", aslında "Beyla" diye okunuyor.)

Henüz resimdeki tarife gelemedim ama, söyleyeceğim bir şey daha var, yarın bir başka arkadaşımın oğlu için pasta dekore edeceğim ve şeker hamuru kaplı kurabiyelerini yapacağım. Doğumgününün teması susam sokağı, kurabiyeleri ise Elmo şeklinde olacak. Tabii Elmo şekilli kurabiye kalıbı bulmamın imkanı olmadığı için kalıbı da kendim hazırladım. Blog dünyasını eskisi kadar takip edemediğim için görmemiş olabilirim, belki biliyorsunuzdur bile; çok basit bir teknikle kendi kurabiye kalıbımızı nasıl hazırlayacağımızı göstereceğim gelecek postta.

Şimdi gelelim bu içi hafif ıslak, çikolataya doyuran kekimizin tarifine.

Malzemeler: (Aşağıdaki miktarlar 20-22 cm. kalıp için. Ben bu miktarın iki katını kullanıp 25 cm. lik kalıpta pişirdim)

150 gr. tereyağı

200 gr. çikolata (bitter kuvertür kullandım)

1 su bardağından 1 parmak az toz şeker

2 iri yumurta

1/2 su bardağı yoğurt

1 su bardağından 1 parmak az un

1 paket şekerli vanilin

Yapılışı:

Tereyağı ve küçüp parçalara ayrılmış çikolatayı birlikte hafif ateşte eritelim. Erir erimez ateşten alalım, kaynamasın.

İster aynı kapta ister derin bir kaseye aktarıp orada şekeri ekleyelim. Şeker eriyinceye dek 5-6 dakika çırpalım. (Şekeri önceden ölçüp mutfak robotunda inceltebilirsiniz.) Şeker eriyip karışım ılınınca yumurtaları ekleyelim ve tekrar çırpalım. Yoğurdu ekleyelim. Unu ekleyip son olarak vanilyayı ekleyip tekrar iyice çırpalım. Yağlanmış ve unlanmış kek kalıbımıza karışımımızı boşaltalım. Önceden 175 dereceye ısıtılmış fırında pişirelim. Pişip pişmediğini anlamak için bir kürdanı kekinizin ortasına batırın, temiz çıkıyorsa olmuştur. (Fırınımızın kapağını ilk 20 dakika asla açmıyoruz)

Afiyet Olsun!

Not: Bu keki Dr. Oetker "Kaymak tadında krem şanti" ile servis ettim. Tadı gerçekten kaymağa benziyor. Aslında önceden yaptığım kabak tatlısı için hazırlamıştım. Şekil verilip buzlukta gayet güzel saklanabiliyor.

Ramazan Pidesi...

2009-08-31T11:57:00.005+08:00

Çin'deki -muhtemelen- son senemdeki günlerim çok yoğun geçmeye başladı, sık güncelleyememden farketmişsinizdir belki. Üstelik önceden gitmeyi planladığım pasta okuluma daha gidip kayıt yaptıramadım henüz, çünkü bir türlü sıra gelmedi. Döner dönmez aldığım dikiş makinem sayesinde bu aralar dikişe merak saldım. Haftada en az iki parça kıyafet üretir oldum, bunun yanı sıra kumaş almak için haftada en az bir günümü kumaşçılarda harcar oldum. Bir yandan yine benim gibi buradaki son yılı hatta son ayları olan arkadaşlarımla daha sık vakit geçirmeye başladık. Arkadaşlarımdan altısı her hafta salı günleri benden yemek-pasta kursu vermemi rica ettiler. Bir de bundan sonra her perşembe buradaki bir Amerika menşeili restoranın çalışanlarına pasta yapımı ve dekorasyonu dersleri vermeye başlayacağım. Tüm bunların arasında blogumu ihmal ettiğimi biliyorum ama hem vereceğim derslerde yapacaklarımızı hem de önümüzdeki günlerde yapacağım bazı doğumgünü pastalarını yayınlayacağım buradan. Belki bu sayede blogumu ve sizleri ihmal ediyor olmanın suçluluğunu biraz olsun hafifletebilirim.

Gelelim bu tarifin konusuna. Memleketten uzak olmanın eksilerinden biri de alışık olduğumuz lezzetlerden ayrı kalmak. Önceki pek çok denemelerimden de biliyorsunuz, simit, ekmek gibi hep ülkem lezzetlerini yakalamaya çalıştım. Ramazanın başından beri de, bu sefer mis gibi kokan ramazan pidesi yapabilmenin hayalini kuruyordum. Geçtiğimiz hafta internette pek çok araştırma yaptım ama bulduğum pideler hep pastane pidesi tarzıydı. Bu nedenle kendi ölçü ve tarifimi oluşturmaya karar verdim. Aldığım sonuçtan çok memnunum. Özellikle yurtdışında yaşayıp ramazan pidesi bulamayanlara tavsiye ediyorum.

Malzemeler:

3 su bardağı+2 dolu çorba kaşığı un

2 çay kaşığı tuz

4 çay kaşığı instant maya

1,5 su bardağı ılık su

1 yumurta sarısı+1 çorba kaşığı sıvı yağ

Susam, çörekotu

Geniş bir yoğurma kabına unu koyalım. İçine mayayı döküp karıştıralım. Tuz ve suyu ekleyelim. Yoğurarak ele yapışan bir hamur hazırlayalım. Hamur hazır olunca üzerine biraz un serperek hamuru toparlayalım. Üzerini bir havlu ile kapatıp bir saat mayalanmaya bırakalım.

Süre sonunda kabaran hamurumuzu tekrar yoğuralım. (Ele sürekli yapışan bir hamur olacak, endişe etmeyin) Elimizi unlayıp hamuru bulunduğu kaptan sıyırıp çabuk hareketlerle top şekli verelim. Bolca unladığımız fırın tepsisinin ortasına koyalım. Üzerine çok az un serpip elimizle bastıra bastıra hamuru büyütüp yuvarlak hale getirelim.

İyice büyüttüğümüz hamurun kenarlarına elimizin ayasıyla bastırıp resimdeki gibi şekil verelim. Sonra bir bıçak yardımı ile hamurun üzerine çizgiler yapalım. Tekrar tepside 45 dakika mayalanmaya bırakalım. Süre sonunda hamurumuzun üzerine sıvı yağlı yumurta sarısını bir fırça yardımı ile sürelim. Bolca susam ve biraz çörekotu serpelim. Önceden ısıtmadan fırına koyalım, fırını 225 dereceye ayarlayalım. Üzeri kızarana dek pişirelim.

Afiyet Olsun!

Mermer Kek, Çin'de yeni bir dönem daha...

2009-08-09T13:16:00.000+08:00

Herkese yeniden merhaba!

Sonunda "tilkinin dönüp dolaşıp gideceği yer" misali döndüm yuvama. Son derece yoğun geçen bir yaz tatili sonrasında, yine tanıdık dingin sularda olmak çok güzel olsa da, memleket hasreti sıfırdan başlamak üzere ufak ufak artacak, biliyorum. Kader sonrasında nereye yönlendirir, biraz daha "Çin" mi der, başka yer mi der yoksa memleketime mi yollar bilmiyorum ama şimdilik buradaki son seneme girmiş bulunmaktayım.

Son seneye girmiş olmaktan ziyade sanırım beni biraz geren şey bu sefer gelecek yaza kadar Türkiye'ye gitmeyecek olmam. Tabii ki sevdiklerime ve minicik yeğenime olan özlemim başka ama bir de Türkiye'den getirdiğim malzeme stoğumun bitmesi korkumu da hiçe sayamam. Üstelik aldığım şeylerin ağırlığı yüzünden ödediğimiz fazladan tonla para, ganimetlerimi daha da kıymetli kılıyor. Belki bu yıl tariflerimde biraz cimrilik edebilirim mazur görürseniz. Belki arası daha açık olabilir, ya da biraz daha az özel şeyler olabilir. Yine de sizlere ve paylaşmaya olan bağımlılığım sürecek umarım. Umarım diyorum çünkü bloglara olan erişim buradan tamamen kapalı. Üstelik malum arkadaşlık sitemiz Facebook da öyle. Ama yılmadım, gelir gelmez, günlerce yaptığım uğraş sonucu bir program edindim, bu program sayesinde sizlere ulaşabiliyorum şimdilik. Çin'liler bu programı da engellerse yapacak birşeyim kalmayacak Türkiye'ye dönene kadar.

Yazıyı uzatmak istemiyorum ama bir kaç kelime de buraya dair etmek isterim; mesela hava. Ben hayatımda böylesi bir sıcak ve rutubet görmedim. Geçtiğimiz sene babamın hastalığı nedeniyle yazı Türkiye'de geçirdiğim için hiç bu sıcağı yaşamamıştım. Ama şimdi pencereyi dahi açmaya korkutacak bir sıcak yaşıyorum. Markete gitmek bile başlıbaşına bir işkence. Sanki hava değil su soluyorum dışarı çıkınca. Nem oranı en az %75 oluyor, o da iyi günümüzdeysek. Normali %90. Sabah serinliği diye birşey yok, gecenin dördünde bile aynı nem ve sıcaklık oluyor. Çin'in geri kalanı tabii ki böyle değil, sadece yaşadığımız kentin coğrafi özellikleri buna sebep oluyor. Örneğin Shuozhou'da yaşayan arkadaşım Müjde, geçtiğimiz hafta başında iş yerine kazakla gittiğini söyleyerek beni şok etmişti. Yaz ortasında kışı da yaşatan şehirleri olduğuna göre bu Çin gerçekten alem bir yer.

Gelelim mermer kek'e, gelir gelmez ülkelerinden dönmüş olan arkadaşlarımla bağlantıya geçip üçünü burada yakalayınca bir ikramlık hazırlamak farz oldu. Ne zamandır yapmadığım bir kek olsun diye düşünüp biraz da nette araştırma yapınca karşıma hikayesiyle ilgimi çeken bu tarif çıktı. Biraz da kendi eklemelerimi kullanınca bu pastaneden alınmış hissini veren leziz kek çıktı ortaya.

Malzemeler:

200 gr. oda ısısında iyice yumuşayana kadar beklemiş tereyağı ya da margarin

2 su bardağı toz şeker (Ben 2,5 su bardağı pudra şekeri kullandım)

4 iri yumurta

1 su bardağı süt

1 çay kaşığı saf vanilya ya da 1 paket şekerli vanilin

2,5 su bardağı un

1 paket hamur kabartma tozu

3 çorba kaşığı kakao

Yarım kare paket sütlü çikolata-Benmari usulü eritilmiş

1/2 su bardağı hindistan cevizi rendesi

1/2 su bardağı ince çekilmiş fındık

Yapılışı:

Fırınımızı 180 dereceye ısıtalım. Yumuşamış yağı, şekerle birlikte 4-5 dakika çırpalım. Karışım krema kıvamına gelmeli. İçine teker teker yumurtaları kıralım, her seferinde karışıma yedirelim. Sütü ekleyelim. Un, kabartma tozu ve vanilyayı ekleyip iyice çırpalım. Karışımın 1/3'ü kadarını başka bir kaba aktaralım. Kalan beyaz hamura hindistan cevizi ve fındığı ekleyip karıştıralım. Ayırdığımız az hamura kakao ve erimiş çikolatayı ekleyip çırpalım. Yağlayıp unladığımız kek kalıbımıza her iki hamurdan parça parça döküp bir çatal yardımı ile hamurları birbirine sadece 2-3 hamle yaparak karıştıralım. Isınmış fırınımızda ilk 20 dakika kapağını açmamak kaydıyla yaklaşık 1 saat pişirelim. Kekimizin dağılmaması için soğumadan kesmeyelim.

Afiyet Olsun!

Geleneksel Un Kurabiyesi

2009-07-24T13:44:00.004+08:00

Hepinize merhaba! Bu kurabiyeleri iki yıl önce yayınlamıştım ama bugün un kurabiyesi pişiren kayınvalidemin, bu tarifi yaparken önceki verdiği un ölçüsünü yanlış verdiğini gördüm. Gerekli düzeltmeyi koyu renk ile belirttim. Umarım dener ve beğenirsiniz. Bu sefer kesinlikle pastanedekiler gibi üzeri helva gibi ağızda dağılan un kurabiyeleri elde edeceğinizden eminim. Un kurabiyeleri ile ilgili öğrendiğim püf noktası ise un miktarının fazlaca olması. Una fazlasıyla doymuş bir hamurdan elde edilen kurabiyenin pastanedekilerden farklı olması imkansız.

Bu arada tatilim bitmek üzere, Çin'e dönüşüme bir hafta kaldı bugünden itibaren. Oraya gittikten sonra sizlerle iletişimim korkarım kesilmiş olacak blogger'a olan kısıtlama nedeniyle. Sizlerle yeni bir adresten görüşmeye başlayacağımı sanıyorum. O zamana dek görüşmek dileğiyle...

Tereyağlı Un kurabiyeleri
Tarif kayınvalidemin, bu kurabiyeleri de bizzat kendisi yaptı. Un kurabiyesi bizde çok yapılır. İkramlarımızın vazgeçilmez tatlısıdır. Şekli her zaman "s"şeklinde yapılır. Yerken ağızda dağılan ve yemeye doyulmayan kurabiyelerin sırrı şöyle:

1 su bardağı tereyağı (Eritip suyu buharlaştıktan sonra ölçülecek. Örneğin 250 gr. tereyağından 200 gr kadar yağ kalıyor suyu buharlaştıktan sonra. Bunun için tereyağı katı haldeyken 1,5 su bardağı kadar ölçülüp öyle eritilmeli )
1 su bardağı pudra şekeri
4-5 su bardağı un*
Fırın 165 dereceye ısıtılacak.

Yapılışı:

Tereyağını bir tavada eritin, fazla suyu buharlaşana kadar 20 dakika kadar kaynatın. Bir köşede soğumaya bırakın. Tereyağına bu işlemi geceden yapıp ağzı kapalı şekilde oda ısısında sabaha kadar bırakabilirsiniz. Soğuyan tereyağını varsa tortularından arındırıp bir kaba alın, pudra şekerini ekleyin, tereyağı neredeyse beyazlayana kadar mikserin en düşük derecesinde çırpın. Daha sonra unu her seferinde birer bardak olarak ekleyerek elinizle yoğurmaya başlayın. Hamuru biraz uzunca süre yoğurmalısınız ki yağ ile iyice özleşsin. Hamuru en az 1 saat dinlenmeye bırakın. Daha sonra hamuru istediğiniz büyüklükte ve şekilde şekillendirin, yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine aralıklı olarak dizin. Isınmış fırında beyaz olarak pişirin. (Pembeleşmeden fırından almalısınız)

Afiyet Olsun!

*Not: Bu sabah un kurabiyelerini kendim denedim tekrar. Tereyağını 15-20 dakika kadar kaynatıp ılınmaya bıraktım. İyice ılınınca pudra şekerini ekleyip mikserle 2-3 dakika çırptım. Azar azar un ekleyerek yoğurdum. 3,5 su bardağı un koydum toplamda. Hamurun kıvamı artık ele yapışmaz durumda oluyor. Yalnız yoğurma işlemine yarım saat devam ettim. Sonlara doğru hamur daha çok yumuşuyor el ısısından. Daha fazla ekleseydim de sanırım dağılırdı. Sizler yaparken verdiğim un miktarını toptan hamura eklemeyin, azar azar ilave edin. Kayınvalidem bu hamuru en az bir saat yoğuruyor; geleneğinin böyle olduğunu söylüyor. Daha çok yoğurulan hamur daha çok un kaldırıyormuş. Bence benim yaptığım miktar ve şekil de yeterli. Sanırım bir daha kendim denemediğim tarifi vermeyeceğim :)

Yaz geldi, ara zamanı...

2009-05-21T21:41:00.003+08:00

Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba hepinize. Arayı bu kadar açmamın sebebi öncelikli olarak tembeliğim olsa da, bir süredir Çin'de blogger'ın kapatılmış olması nedeniyle bloguma da giremiyorum. Şu satırları "gizli sörf" sayesinde yazabiliyorum ama onda da pek çok fonksiyon kullanılamıyor. Tekrar açılacağı günün ümidiyle şimdilik ara vermeye karar verdim.

Önümüzdeki günlerde iki şehirlik Çin turu yapacağız ve Çin'in en güzel doğalı mekanlarından birine gideceğiz. Link veremiyorum, kullanılamıyor çünkü; ama "Guilin" diye google'ın görseller kısmında araştırma yaparsanız nasıl bir yer olduğu hakkında fikriniz olabilir. Türkiye'ye gittiğimde umarım oradan sizlerle paylaşma imkanı bulurum.Oradan dönüşte üç gün sonra kısmetse Türkiye'ye dönüyorum, şimdiden deli gibi heyecan sardı, eşimsiz ilk yolculuk denemem olacak bu benim. Umarım sorunsuz bir şekilde halledebilirim.

Son günlerde neler yaptığımı da paylaşmak istiyorum sizinle. Mesela diyetimin ne durumda olduğunu. Sevgili Mehtap sağolsun, toplamda 3 kilo vererek amacıma ulaştım ama en güzeli sizlerle bir sır paylaşacağım. Ömrüm boyunca düz bir karın hayali kurdum. Denemediğim yöntem kalmadı bunun için. Bundan bir kaç yıl önce internetten bir kitap sipariş etmiştim ama çok az bir denemeden sonra fırlatıp bir kenara atmıştım. 3 haftadır bu kitabı yeniden uygulamaya başladım ve karnımda 9 cm.lik bir incelme oldu, belim ise 8 cm. daha ince. Bu kitap bir mucize, aynen yazarın söylediği gibi bir kaç haftada karnım dümdüz oldu. Bu kitabı size tavsiye etmekten çekinmiyorum, bilinen doğruların aksine, karnım hiç acımadan, günde sadece iki sefer olmak üzere 15 dakikayla başardım bunu. Kitabın adı: "Düz bir karına sahip olmak" yazarı ise "Odile Payri". Google'da araştırın, bulacaksınız. Üstelik fiyatı 10 ytl'den az.

Biliyorum ortaya karışık bir yazı oldu bu, bu aralar yaptıklarımdan da örnek vermek isterim, örneğin Dilekciğim'in su böreğini yaptım ve öyle güzel anlatmıştı ki sayesinde su böreği delisi eşimden tam not aldım. Link veremiyorum demiştim, adresi şu: incisi.blogspot.com.
Sonra bir gün lahmacun denemek istedim, o da harika oldu, bu tarif de Salihacığım'dan, adresi ise şu: binbircesni.blogspot.com/ Her iki arkadaşıma da garantili tarifleri için teşekkürü borç bilirim. Başka arkadaşlarımdan da yaptım bir kaç ana yemek ama aklıma gelmiyor şimdi hangisini kimden aldığım, onlar da harikaydılar.

Bu arada pek çok kez misafir ağırladım, pastalar, turtalar, poğaçalar, kurabiyeler yaptım, diyetle nasıl hallettin diye sormayın malesef bolca da yedim. Ama tüm bu tarifler de blogumda yer alanlardan olduğu için yayınlamadım.

Çin'de ise hayat tam hızıyla devam ediyor. Geçtiğimiz haftalarda iki sefer hastanelik oldum böcek sokmalarından, bir sefer fil gibi şişmiş ayaklarımdan yürüyemedim. Bir seferinde de sağ kol ve bacağım üç yerden sokularak birer patatese dönüştüler. Neler oldu ne siz sorun ne ben söyleyeyim; sadece bahçeme çıkmaya korkuyorum artık diyeyim siz anlayın. Bunlardan hariç bol bol dışarı çıktım bu aralar, pek çok gözlemimle beraber ilginç tecrübelerim de oldu. Örneğin bir gün evimin önünde düğün fotoğrafları çekildi, tabii ben de makinemi çalıştırdım onlarla beraber. Buraların adetlerinden birisi de bu düğün fotoğrafçılığı. Düğünlerinden günler belki de haftalar evvel bir fotoğrafçıyla anlaşıyorlar ve dış mekanlarda çeşitli kıyafetler giyerek bol bol fotoğraf çektiriyorlar. Ama ben böylesini hiç görmemiştim çünkü kah yere yattılar kah çöp tenekesinin önünde poz verdiler.Onları da sizlerle paylaşmak istedim ama resim yükleme fonksiyonu da yok, ilgilenirseniz bu linklerde resimleri bulabilirsiniz:
http://img199.imageshack.us/img199/8480/35721061.jpg
http://img199.imageshack.us/img199/2233/31187049.jpg
http://img200.imageshack.us/img200/7393/57529119.jpg
http://img200.imageshack.us/img200/8341/40378522.jpg
http://img200.imageshack.us/img200/3936/62900501.jpg
http://img200.imageshack.us/img200/1682/92172058.jpg

Yazacak, anlatacak şeyim çok ama hem zamanım yok, hem de bloga erişimim kısıtlı. Biliyorum çorba ettim bu post'u, resimsiz de zevksiz oldu ama hem veda edeyim hem de son günlerden bahsedip deşarj olayım istedim. Hepinizi çok özleyeceğim, hoşçakalın...

Noodle'ların Kralı: Chao Mian-Kızarmış Noodle

2009-05-05T08:10:00.010+08:00

Çin mutfağını börtü-böcek sananların yanıldıklarını anlamaya başlamışsınızdır eminim. Bu mutfak keşfedilesi lezzetlerle dolu. Her bir restoran deneyimimizden sonra en az bir harika tadı daha damağımıza katmış olarak kalkıyoruz sofralardan. Ben de pek çoğunu devam eden günlerde evde deneyerek aynı tadı yakalamaya çalışıyorum ki dönüşümüze de arada pişirip hasret giderebilelim.

Bu seferki lezzetleri tanıtmadan önce bu sıralar okuduğum Ejder Şahlanıyor adlı kitaptan çok etkilendiğim bir kısmı aktarmak istiyorum sizlere. Çin'i gerçekten en iyi tanıtan kitabın (Kastım Türkçe'ye çevrilmiş olanlardan) bu olduğunu güvenle söyleyebilirim. Bugüne kadar okuduğum Çin'le ilgili hiç bir kitap bana burasının gerçekte ne olduğunu anlatamamıştı.

Kitapta Çin'in tarihçesinden başlayarak, neden bir ekonomi devi haline geldiği, kültürel devrim, tek çocuk politikası hakkında edinebileceğiniz engin bilgilerle beraber, satır aralarından çıkararak; yemek kültürünün neden şimdiki durumunda olduğunu da öğrenebilirsiniz.

Çin'de neden hemen herşeyin yendiğini, bazı yiyeceklerin, yıllar öncesi çekilen açlıktan gelen alışkanlıklardan olduğunu çok iyi anladım. İnsanlar savaş sırası ve sonrası, devletin yüzde yüze varan tahıl vergileri nedeniyle o kadar aç kalmışlar ki, karınlarını doyurabilmek adına yemedikleri şey kalmamış. Üstelik kültür devrimi esnasında evlerde yemek pişirmek bile yasakmış. Gizlice yapanlar ağır cezalara maruz kalıyorlarmış, yemeklerini devletin belirlediği aşevlerinde yiyorlarmış, onu da bulabilirlerse tabii. O zamanlar çekilen acıları kitaptan yaptığım şu alıntıyla ifade edebileceğimi düşünüyorum:

.........Chu ailesinin ak saçlı, kamburu çıkmış büyükannesi o günleri tüm canlılığıyla hatırlıyordu."Kabak kökleri ve yaprak yemek zorundaydık. Ailemiz gizlice sebze yetiştirerek kurtuldu," dedi. "Çoğu yerde halkın yüzde 30'u öldü. Her aile birilerini kaybetti. Bir sürü kız öldü ve çok insan uzaklara kaçtı. Ortadan kayboldular ve uzun yıllar boyu geri dönmediler. Bu yol üzerinde, yiyecek bulunur umuduyla Fengyang'a ulaşmaya çabalarken ölen çok kişi gördüm. Yere düşüyorlardı ve kalkıp devam edecek halleri yoktu."..........

Çin'de günümüzde kullanılan "ni hao" yani merhaba kelimelerinin asıl anlamını anlatmıştı Çince öğretmenim. "Sen iyi misin-merhaba" demek diye bildiğimiz bu sözler, aslında "bugün bir şey yedin mi" anlamına geliyormuş. Burada ellerinden geldiğince sebzelerin-meyvelerin her kısımlarının, hayvanların her bir uzuvlarının yenmesi, ziyan etmeden doyabilme kaygısından ileri geliyor. Buna sonuna kadar saygı duyuyorum, elbette kendi seçimlerim ise kendi alışkanlıklarıma dayanarak sürmeye devam ediyor ;)

Buraya başka bir konuda not düşmek istiyorum hemen, Çin'de sebze deyince aklınıza gelebilecek sebzelerden hariç, inanılmaz çeşitlilikte otlar var. (Tijen, kulakların çınlasın.) Her markete gidişimde o reyondan geçerken içimi çekiyordum, keşke nasıl yapıldığını bilseydim diye; dün yardımcıma söyledim, bundan sonra haftada 1-2 sefer alıp pişirteceğim ve sizlerle paylaşacağım. Biliyorum oralarda bulamayacaksınız belki ama fena mı, pek çok da yeni bilginiz olacak otlara dair. Henüz pişirmediğim bir tanesi var şu an evimde, yanda resmini gördüğünüz. Burada semizotu hiç yok ama iki yıldır ilk defa satıldığını gördüğüm bu ot, semizotunun amcaoğlu falan olabilir. Tadı biraz daha acımtırakımsı ama aynı semizotu gibi bir rayihası var. Bugün pişireceğim bakalım nasıl olacak.

Lafı inanılmaz uzattım, umarım buraya kadar okumuş olanlarınız da vardır içinizde, şimdi hemen noodle tarifime geçeceğim. Noodle deyince aklınıza tek tip makarna geldiğini biliyorum ama benim farkettiğim onlarca çeşit noodle var aslında. Mesela bir tanesi bezelye ve fasulyeden yapılan noodle. Ya da pirinç noodle'ları. Bir de çeşitli noodle'lar ile hazırlanan çorbalar var. Bir başka yazımda anlatacağım inşallah onları; ama bu noodle bildiğiniz un-yağ-tuz-su dörtlüsünden oluşan en klasik noodle tarifi. Buradaki Uygur restoranlarında gözümüzün önünde elde açılıp inceltilen bu makarnaları, marketlerde ön haşlanmış olarak bulabiliyoruz. Bu noodle'ların içinde yumurta olmaz ama siz denemek isterseniz klasik yumurtalı Çin noodle'ını yarı-diri haşlanmış olarak hazırlayabilirsiniz. Bu noodle'ın adı chao mian(çao miyen)-fried noodle yani kızarmış noodle'dır, Çin'in en klasik en leziz makarnasıdır. Çoğunlukla "pak choi-bok choy" diye bilinen ama asıl adı "bai cai (bay tay)" olan bir sebze ile pişirilir. İçine konan malzeme açısından pek çok çeşidi vardır ama benim favorim bu.

Malzemeler (2-3 Kişilik)
2-3 kalıp Çin makarnası
3 çorba kaşığı sıvı yağ
400 gr yaprak yaprak ayırılmış bai cai (yeşilliksiz de olur ama yeşillik ile denemek isterseniz uzun marul yaprakları da kullanabilirsiniz)
2 diş sarımsak
3 ince dilim taze zencefil
3-4 çorba kaşığı et suyu-içine bir tatlı kaşığı toz şeker konacak
1 çorba kaşığı soya sosu
Varsa 1 tatlı kaşığı susam yağı

Yapılışı:

Noodle'ları kaynayan suyun içine salalım, 3-4 dakika kadar bekletelim. Yarı-diri haldeyken suyunu süzelim. Yeşillikleri yıkayıp sularını süzmeye bırakalım. Sarımsakların kabuklarını ayıklayıp tek bir havan tokmağı darbesiyle ezelim.(Bir bıçağı sarımsağın üzerine yan tutup üzerine elinizle vurarak da ezebilirsiniz) Zencefilleri kıyalım. Bir büyük wok'u ya da en büyük ve derin tavamızı harlı ateşe oturtalım. İçine 3 çorba kaşığı yağı koyup iyice kızmasını bekleyelim. Sarımsakları ve zencefilleri ekleyip kısa bir süre karıştıralım. Yeşillikleri ekleyip hepsini beraber sık sık karıştıralım. (Çin'de bu işlemi tavadakileri sürekli havaya fırlatarak yapıyorlar) Sebzeler diriliklerini biraz kaybeder kaybetmez içine süzdüğümüz makarnaları, soya sosunu, ve et suyunu ekleyelim. Sürekli karıştırarak 2 dakika pişirelim. Kapağını kapatıp 1 dakika daha et suyunu çekmesi için bekleyelim. Ateşten alıp susam yağını ekleyip karıştıralım ve sıcak servis yapalım.

Afiyet Olsun!

Vahşi Doğa Pastası, Biricik Oğlum 3 Yaşında...

2009-04-27T16:23:00.000+08:00

Zaman ne çabuk geçiyor, daha dün gibi ikinci yaşını kutladığımız. Gün gelecek bir de bakmışım koca adam olmuş. Düşünmek bile istemiyorum aslında tüm bunları, şimdi rahatça her istediğimde sıkıştırıp öpebiliyorken az bir zaman sonra "anne yapmaaa..!" nidaları yükselecek çünkü :)

Bugün post'a pek bir şey yazasım yok, çok yorgun hissediyorum, bunda grip oluyor olmamın da etkisi olabilir. Bir de şeker hamurlu pasta yapmak başlı başına çok yorucu geliyor artık, arşive şöyle bir baktım da tam bir yıldır şeker hamurlu pasta yapmamışım. Bu seneki pasta benim için yorucu oldu, model için elimde bulunan Görgülü pastanesi kataloğundan yararlanarak, bir pastanın aynını yaptım. Muhtemelen onlar da ünlü bir pastacıdan esinlemiş olmalılar.

Pastamızın içinde muz, antep fıstığı ve damla çikolata ile bitter çikolatalı ganaj vardı.Pandispanya tarifi Ruki'den uyarlama, ölçüleri 25 cm'lik kalıp için 1,5 katı olarak yaptım.

Malzemeler:
6 yumurta-Beyaz ve sarıları dikkatlice ayrılacak
225 gr. toz şeker
2 paket şekerli vanilin
1 su bardağı un
1 su bardağı mısır nişastası
3 çorba kaşığı kakao
1 paket kabartma tozu

Fırınımızı 175 dereceye ısıtalım. Yumurtanın beyazlarını bir çimdik tuz ile kar gibi beyaz olana dek 2-3 dakika kadar çırpalım. İçine toz şekerin yarısını ekleyelim, şekerler eriyene dek 5-6 dakika daha çırpalım. Yumurta sarılarını ayrı bir kapta, kalan toz şeker ile şekerler eriyip, karışım kremamsı bir kıvam alana dek çırpalım. Sarıları beyazlara ekleyelim ve mikserin en düşük hızında ancak birbirlerine karışana dek karıştıralım. Un, kakao, nişasta, vanilya ve kabartma tozunu bir kuru kaba birlikte eleyelim. Elediğimiz karışımı yumurtalara azar azar ekleyerek yavaşça çırpalım. Tüm malzeme bitene dek bu işlemi yapalım. Yağlanmış kalıbımıza karışımı boşaltıp üzerini spatula ile düzleyelim. Isınmış fırınımızda 30-40 dakika kadar pişirelim. (İlk 20 dakika fırın kapağı açılmamalıdır) Kekinizin üzeri iyice kızarınca bir kürdan yardımı ile pişip pişmediğini kontrol edebilirsiniz. Kürdanı batırıp çıkarınca temiz çıkıyorsa pişmiştir. Pişmiş kekimizi fırınımızdan alıp kalıbın kenarlarından bıçak geçelim. Kalıptan dikkatlice çıkarıp ızgara telinin üzerine ters çevirip iyice soğumaya bırakalım. Soğuyan kekinizi streç filme sarıp buzdolabında 2-3 gün bekletebilirsiniz, ben öyle yaptım.

Krema için malzemeler:

600 gr. krema

450 gr. bitter kuvertür (çikolata)

Çikolatalarımızı önce küçük parçalara ayıralım sonra parti parti rondoda kıyalım. Bir tencereye kremamızı koyup içine çikolataları ekleyelim. Ocağın altını yakıp kısık ateşe oturtalım. Sık sık karıştırarak çikolataların erimesini sağlayalım. Çikolatalar tamamen eriyince ateşten alıp bir başka kaba koyalım. Önce oda ısısına gelmesini bekleyelim sonra ağzını kapatıp buzdolabına kaldıralım. Pastayı yapacağımız zaman çıkarıp mikserle katılaşana dek çırpalım. Çok fazla çırpmamaya dikkat edelim zira yağından ayrılabilir.

Pandispanyamızı üç kata ayıralım, bir kenarına olmak üzere her bir kata resimdeki gibi kürdan saplayalım ki krema sürdükten sonra keki aynı yerlere denk getirerek kapatabilelim. Her katı sütle ıslatıp krema sürelim, istediğimiz malzeme ile içine ek yapalım. Ben ilk kata muz ve antep fıstığı, ikinci kata muz ve damla çikolata koydum. Kekimizin en üstünü de kalan krema ile sıvayıp kapatalım. Bu şekilde bir gece dolapta bekleyen pastanın hem tadı oturacak hem de kaplama için krema sert bir hale gelecektir.

Pastayı kaplamak ve süslemek için 1,5 kiloya yakın marshmellow'lu şeker hamuru hazırladım. Figürler için az az miktarda hamurları renklendirdim. Su efekti için 1 yumurta akı ve 1 su bardağına yakın pudra şekerini beraber çırpıp royal icing hazırladım. Az miktar mavi gıda boyası ile renklendirdim. Çimen görüntüsü için pastanın üst kısmına fırça ile ince bir şekilde bal sürüp antep fıstıklarını serperek yapıştırdım. Aşağıda pastanın yapım aşamalarının detaylı resimlerini bulabilirsiniz.

Tiramisu-Pişirilmeden...

2009-04-19T11:30:00.000+08:00

2 dilim ekmek, kibrit kutusu kadar beyaz peynir, bol domates... Hayatımın en güzel menüsü olacağı aklıma bile gelmezdi bu fakir tabağın. Ne güzel şeymiş yemek yemek :) Tahmin ettiğiniz üzere diyete girdim, her yıl yaza doğru yaptığım gibi. Benim gibi her pisboğaz insanın mahkum olduğu kilo belası, yaz yaklaştıkça gittikçe kabusum olur. Kendimi rüyalarımda "Akrep Nalan" gibi görmeye başladım mı boğazımı tutma vaktim de gelmiş demektir. Bu sefer de yine her seferinde yaptığım gibi aynı yanlışa başvurdum ve hızlı kilo verdiren diyetlerden birisini seçtim geçtiğimiz hafta başında. Marketten lahana çorbası yapmak için malzemelerimi doldurdum, bir heves pişirdim. Fakat işler yine yolunda gitmeyip daha ilk günden bir kilo alınca ertesi gün kendi kendime bahane yaratmalarım da başladı diyeti bırakmak için.

Bir kere insan inanılmaz mutsuz oluyor. İlk gün sadece çorba ve meyve yemeniz gerekiyor mesela. Ya canım ağzıma bir adet zeytin atmak isterse? O zaman o kadar üzülüyorum ki anlatamam size. Bu sefer delirmiş gibi diyeti kesip ne bulursam yiyorum, o zaman da kilolar daha önüne geçilmez hal alıyor. Geçtiğimiz sene aynı yanlışı yaptıktan sonra, başka bir beslenme şekline yönelip, besinleri glisemik indekslerine göre ayırıp yenmesini tavsiye eden Montignac diyetini yapmıştım. Sonuçta toplam beş kilo vermiştim ama bir yıl içinde üç kilosunu geri aldım. Şimdi en başta yazdığım gibi beslenmeye karar verdim. Sofradan yarı tok kalk prensibi ve bol hareketle hedefliyorum kilo vermeyi. Böylece canımın çektiği yiyecekleri de tadarak kendimi mutsuzluktan korumayı planlıyorum. Bu politika ile şimdiden beş günde bir kilo verdim bile.

Bir blogger olmak böyle şeylere yol açıyor işte. Sürekli denemeler yapmak, denemelerin sonuç verdiği kadar vermediği zamanlarda da "aman ziyan olmasın" mantığı ile ne varsa yemek, yemek, yemek... Bu aralar evimizde tahmin ederseniz hiç tatlı, hamur işi vs. pişmiyor, sadece truffle yaptım eşim seviyor diye. Ondan da numunelik sadece bir adet yiyorum günde ;)

Bu tiramisu tarifi ise arşivden. Bir kaç hafta önce ağırladığım misafirlerim için yapmış ve çok memnun kalmıştım. Bu tiramisu pişirilmeden hazırlanıyor. Tadı da gerçekten çok güzel. Normalde gerçek Tiramisu tariflerinde çiğ yumurta sarısı kullanılıyor ama tarifin orjinalinde yoktu. Tercih sebebim bu yüzden. Bir de orjinal tariflerde rastladığım bir çeşit likör olan Kahlua'yı, bu tarifte kullanılan kahve likörü ile değiştirdim ve gerçekten nefis bir aroma aldım. Tarif, "Dünyanın En Güzel Tatlıları" kitabından.

Yapılışına gelince:

Malzemeler
1 su bardağı labne peyniri-ben maskarpone kullandım
3/4 su bardağı pudra şekeri
1+1/4 su bardağı krema
3 çorba kaşığı kahlua-yoksa kullanmayabilirsiniz ya da herhangi bir kahve likörünü kullanabilirsiniz
Yeteri kadar kedi dili bisküvisi (20 adet kadar yeterli, kalıba göre değişebilir)
Yarım su bardağı kaynar su
2 çorba kaşığı neskafe
2 silme çorba kaşığı toz şeker
1 çay bardağı kadar kakao

Kaynar suyun içine kahveyi ve toz şekeri ekleyelim ve eriyene dek karıştıralım. Eridiklerine emin olunca, 2 çorba kaşığı kahlua ekleyelim ve bardağın tamamına erişecek şekilde soğuk su ile tamamlayalım. Tercihen uzunca-dikdörtgen bir kalıbın içini, kenarları dışarı taşacak şekilde streç film ile kaplayalım. Kahveyi genişçe bir kaseye dökelim.

Bir başka kabın içinde labne ve pudra şekerini çırpalım. İçine hazırlamış olduğumuz kahveden 2 çorba kaşığı kadarını ekleyip tekrar çırpalım. Ayrı bir kapta kremamızı katılaşana dek çırpalım. İçine 1 çorba kaşığı kahlua ya da kahve likörü ekleyelim. Labne peynirli karışıma kremalı karışımı ekleyip iyice karışmalarını sağlayalım.

Kalıbımızın altına kremamızın yarısını dökelim ve spatula yardımı ile düzeltelim. Kedi dillerini kahveli karışıma batırıp içinde en fazla bir saniye kadar bekletip kalıbımıza boşluk kalmayacak şekilde dizelim. Kalan boşluk olursa kedi dillerini uzunlamasına ya da enden ikiye bölerek doldurabilirsiniz. İlk katı oluşturduktan sonra kalan kremayı kedi dillerinin üzerine döşeyip düzleyelim. Tekrar kahveye batırılmış kedi dilinden oluşan bir kat yapalım. Son olarak streç filmi kenarlardan alıp kedi dillerinin üzerine kapayalım. Buzdolabında 2 gün bekletelim. Ertesi gün streç filmi açıp, kabı ters çevirelim ve üzerinden dikkatlice sıyıralım. Bir çay süzgecine doldurduğumuz kakaoyu serperek tiramisumuzun üzerini tamamen kaplayalım.

Afiyet Olsun!

Hayalet Bezeler... Blog Ödülleri...

2009-04-10T23:47:00.002+08:00

Bloguma ara verip de döndükten sonra en çok hiç almamış olduğum ödülleri kıskanmıştım. Kıskanmak belki acımasız bir kelime gibi gelir size ama, unutulmuş olduğumu düşünmüş, unutulmayanlara da aşırı gıpta etmiştim. Hatta blog blog dolaşmış, acaba görmediğim bir tanesini yakalar mıyım diye adımı aramıştım hep. Şimdi son iki posttur ben de ödüller alıyorum sevgili blog dostlarımdan ve çocuklar gibi şenim. Belki sizlere çok basit birşeymiş gibi gelebilir ama benim için birilerinin zihninde yer alıyor olmak, hayati kaynaklarımdan birisi. Sizlerden aldığım yorumları, mailleri, sorulan soruları sindire sindire okuyor ve cevaplıyorum. Sanal görünse de bana göre sanal olmayan bu iletişimi çok seviyorum.

Bu ödülleşme zincirinde beni de hatırlayıp zahmet vererek haber verdikleri için,

Sevgili Mutfaktaki Zaman'a, Sergül'e, Esra'ya, Seray'a, Efsun'a, Hadiye Hanım'a ve Filiz Hanım'a çok ama çok teşekkür ediyorum. Biraz oyunbozanlık yapıp isim ayırmadan, ben de ödüllerimi harika blog dostlarımın hepsine göndermek istiyorum.

Bu arada geçen yıl hiç farkına varmadığım, bu sene ise sevgili İpek Aral Kişioğlu'nun değerli yorumu sayesinde haberdar olduğum bir etkinliğe katıldım: Blog ödülleri 2009. Umarım bolca dostluğun kazanıldığı bir yarışma olur. Şimdiden heyecan sardı, kazanıp kazanmamaktan çok oylama sırasındaki heyecan şimdiden karnımı ağrıtıyor :)

Bu bezelerin konuyla alakası yok, konuyu bağlamaya çalışmayacağım. Bu fikir oğlumun doğum günü için aklıma geldiğinden beri denediğim 3 tepsi beze ve 1 kase mereng hamuru daha pişmeden çöpe gittiler. İnternetten bulduğum farklı tariflerden birini denediğimde şeker erimeyince bezeler çok pütürlü oldu, birinde hamur katılaşmadı, birinde pişerken çok yayıldı. Ayrıca birinde hayaletlerin gözleri yerlerinden fırlayıp zombi gibi görünerek ödümü patlattılar. En sonunda azmettim, çocukluğumda annem nasıl yaptıysa, onu denemeye karar verdim, zafer benim oldu. Keşke baştan maceraya girmeseymişim.

Malzemeler:
3 yumurta akı
1 su bardağı toz şeker

Gözler için damla çikolata
Sıkma poşeti
90 dereceye ısıtılmış fırın.

Yapılışı:
Yumurta aklarını dikkatlice sarılardan ayıralım, toplu iğne ucu kadar bile karışmamalı. Akları kar haline gelene kadar 7-8 dakika çırpalım. Yumurta akları katılaşıp bembeyaz olunca, bir yandan çırpmaya devam ederken, bir yandan da içine toz şekeri her seferinde 2 çorba kaşığı kadar olacak şekilde ekleyelim. Azar azar eklediğimiz toz şeker eriyinceye çırpıp biraz daha toz şeker ekleyelim. Tüm toz şeker bitene kadar çırpmaya devam edelim. Toz şeker eriyip, hamur çırpmakta zorlanırcasına katılaşınca çırpmayı durdurup, hamuru bir sıkma poşetine dolduralım. Ucunu ya 1 cm çap olacak şekilde keselim ya da en iri yuvarlak ucu takalım.

Yağlı kağıt serdiğimiz tepsiye önce küçük bir daire sıkalım, sonra bir kat daha daire çizmeye devam edelim ve ortaya gelip yukarı doğru az daha sıkıp sıkmayı bırakalım. Sıkma poşetini yukarı doğru hafifçe çekelim ki sivri kısımlar oluşsun. Tüm bezeleri yaptıktan sonra damla çikolatalar ile gözleri yapalım. Damla çikolataları içe doğru bastıralım ki pişerken düşmesinler.

Önceden ısıttığımız 90 derecedeki fırında yaklaşık bir saat kadar beyaz kalacak şekilde pişirelim. Pişerken kontrol edelim, kızarmasınlar.

Afiyet Olsun!

Zeytinyağlı Enginar Kalbi, Hamur Kızartması...

2009-04-05T11:32:00.007+08:00

İnat etti, yaz gelmiyor bir türlü derken bugün başladık sinyalleri almaya. Yanlış okumadınız, burada bahar yok. Kıştan direkt yaza geçiliyor. Geçen yıl bu sıralardaki postları okursanız anlarsınız ne demek istediğimi. Hava raporlarına göre bugünden itibaren jet hızıyla yükselecekmiş dereceler. Malesef o güzelim püfür püfür bahar esintileri, rüzgarın taşıdığı tomurcuk kokuları burada yok. Varsa da o inanılmaz sıcak ve nemli hava bastırıyor olsa gerek; ben hissedemiyorum.

Türkiye'deyken bahar aylarının keyfi bir başka olurdu. Özellikle pazar tezgahlarına ufak ufak gelmeye başlayan yaz sebze ve meyvelerini görmeye ve satın almaya bayılırdım. Burada hiç pazara gitmedim, aslında kuruluyor da. Herhangi bir alışveriş merkezindeyken bile karşımıza geçip patlamış mısır yiyerek şovumuzu(!) izleyen Çinliler'in, pazara gittiğimde ne yapacaklarını kestiremiyorum. :) O nedenle cesaretim yok. Sadece karşı caddede bir ara sokakta, kendi yetiştirdikleri sebzeleri satan yaşlı Çinliler'le ufak bir ahbaplık kurdum. Onlardan sık sık mis kokulu çilekler, taptaze ıspanak ve marullar alıyorum. Hatta aldığım çileklerden neredeyse bir yıllık reçelimi bile yaptım. Tüm bunların yanında bir de alıştığım sebzeleri bulsam harika olurdu. Mesela burada enginar bulamıyorum, gerçi yardımcımın dediğine göre bu sıralar çıkması lazımmış ama geçen yıl o kadar aramama rağmen bulamamıştım. Bir de kereviz yok burada, sadece sapları var, kerevizin kökünü hayvanlara yedirdiklerine dair söylentiler duymuştum :) Bundan başka yer elması yok, acısı olmayan ince kabuk dolmalık biber yok, acısız olanlar da kafam kadar büyüklükte. Bir akşam yemeğine bir tek dolma pişirip üçe bölüyorum :) Bunlar haricinde çarliston biber yok bir de aklımda kalan.

Meyve derseniz işte burası bir cennet. Her türlü tropik meyveyi bedava gibi fiyatlara alabilirsi niz. Yalnız çok garip bir damak tadım olmalı ki, bunlardan ne mangoyu ne de avokadoyu sevebildim. Bildiğim tropik meyveler haricinde daha adını bile bilmediğim onlarcası var. Pek çoğunun tadına baktım ama favorim olacak kadar birini bulamadım. Bu yüzden burada en çok tükettiğimiz meyve ananas. Türkiye'deyken pahalılığından dolayı sadece ağzımın suyunu akıtmakla yetindiğim ananas şimdi neredeyse her gün soframızda. Burada ananası ilk gördüğümde ayıklama şekilleri çok hoşuma gitmişti. Türkiye'de Migros'ta gördüğüm ayıklama şekliyle oldukça ziyankarlık yapılıyor, verdiğiniz paranın ancak yarı karşılığını alabiliyordunuz. Neden mi? Türkiye'de ananası bir makineye oturtup, bir kolu çekiyorlardı ve ananasın ortasındaki 2-3 cm.lik yuvarlak kısım ve dış kabuğunun altındaki en ez 2 cm.lik kısım kayıpla sonuçlanıyordu. Geriye küçücük ananas simitleri kalıyordu. Burada ise bu kadar ucuzluğa rağmen, asla israf yapılmıyor. Önce dış kabuğunu alıyorlar sonra da düğme gibi kısımları kabak oyacağı gibi bir aletle çıkarıyorlar. Böylece ortaya hiç israf edilmemiş yandaki gibi şık şekilli ananaslar çıkıyor.

Yine de insan bulduğu değil illa bulamadığı şeylere takıyor kafasını. Hala çıkıp çıkmayacağı meçhul enginarı beklerken, Metro markette konserve enginar kalplerini buldum bir gün tesadüfen. Gerçekten nefis tatları var. İnternette konserve enginar kalbinin nasıl pişirileceğine dair özel bir tarif bulamadığımdan tecrübelerime dayanarak bu tarifi ortaya çıkardım. Bahar ayları yaklaşırken elinizdeki şansı değerlendirip sofralarınıza bu karaciğer dostu sebzeyi konuk etmeyi ihmal etmeyin derim.

Malzemeler:
Konserve ya da taze enginar kalbi-12 adet kullandım
Yarım su bardağı bezelye
1 iri havuç-yarım ay şeklinde dilimlenmiş
1 büyük kuru soğan-jülyen doğranmış
2 tatlı kaşığı toz şeker
1/2 limon suyu
Yeteri kadar su
Tuz
1/4 su bardağı zeytinyağı
Süslemek için dereotu

Yayvan bir tencerede zeytinyağımızı kızdıralım. Soğanları hafif pembeleşene dek kavuralım, içine havuç ve bezelyeleri ekleyelim. Sebzeleri bir parmak geçecek kadar suyu da ilave edip tenceremizin kapağını kapayalım. Kısık ateşte havuç ve bezelyeler pişene dek pişirelim. Havuçlar yumuşayınca enginar kalplerini, limon suyunu, tuz ve şekeri ekleyelim. Suyunu kontrol edelim., gerekirse ekleyelim. Kısık ateşte kapağı kapalı olarak yarım saat pişmeye bırakalım. İyice soğuttuktan sonra arzuya bağlı olarak dereotları ile süsleyip servis edelim.

Bu yazıya eklemek istediğim bir diğer tarif ise hamur kızartması. Bugüne dek pek çok hamur kızartması yaptım ama bunun gibi lezzetli ve bir gram dahi yağ çekmemiş olanını pişirmemiştim. Dün sabahki kahvaltımızı ziyafete dönüştüren bu tarif için Hanife'ye çok teşekkürlerimi sunuyorum. Tarife buradan ulaşabilirsiniz. Hamurları kalıpla kesme fikri hiç aklıma gelmemişti, sunumları o kadar güzel oldu ki, ekmek yemeyen oğlum "kalpli ekmek" diye diye dört taneyi bitiriverdi. Bu fikir için de ayrıca teşekkürlerimi sunuyorum.

Cevizli Ay Kurabiyeler...

2009-03-28T20:55:00.004+08:00

Öncelikle blogumu daha sık güncelleyeceğimi söylediğim halde yapamadığım için özürlerimi belirtmekle başlamak istiyorum söze. Geçtiğimiz hafta tekrar üniversitedeki dil kursuma başladım. Bu tam zamanlı bir kurs değil, daha çok gramer üzerine sıkıştırılmış dersler alacağım, artık Çince karakterlerle sıkı sıkıya boğuşma zamanım geldi. Bundan sonra biliyorum ki çok zorlanacağım, ama bir yandan da daha çok Çince tarifi daha hızlı çevirebilecek olmanın çoşkusu var içimde. Bunlardan birisi, Çin'in en sevilen en ünlü tatlılarından birisi olabilir mesela. Yanda resmini gördüğünüz tatlı, her pastane ve markette, her restoranda mutlaka bulabileceğiniz çok ama çok lezzetli bir tatlı, "yumurtalı tart". Ben hemen hemen her market seferimde bir tane alıp afiyetle mideme indiriyorum. Dışında milföyden bir çanak, içinde krem brüle'ye oldukça benzeyen bir krema var. Türkiye'ye döndüğümde bu tarifi çok arayacağımdan eminim, o nedenle mutlaka öğrenip arşivime almalıyım.

Burada da memleketime ait çok özlediğim şeyler var, örneğin pastane tatlı ve tuzluları. Çinliler'in pastaneciliği gelişmiş aslında, daha önce pek çok bahsetmiş olmalıyım; ama nedense tuzluların içinde mutlaka belirgin miktarda şeker bulunuyor. Mesela tost ve sandviç ekmekleri, poğaçaları mutlaka şekerli. Kurabiyelere gelince ise, mutlaka şeker seviyeleri düşük ve az miktarda tuz içeriyorlar. Yerken, az olan şeker tatmin etmezken, bir de işin içine tuz girmiyor mu çıldırıyorum. Ama iflah olmam ben, hala her gördüğüm pastaneden içeri dalıp, hoşuma giden her şeyi topluyorum denemek için. Mesela soldakiler gibi, ama yine hüsran yine hüsran. Browni'ler tatsız, kekler kuruluklarından dolayı ayva gibi boğazıma duruyorlar, sıvı almadan mideye yollamak imkansız. En arkadaki kekteki turuncu kaplamayı görüyor musunuz? Mesela o jöle gibi şeyin içinde gram şeker yoktu. Ancak görüntü, o kadar. Evde yaptığım Çin tariflerindeki şeker ve tuz oranlarını ise kendi bildiğim gibi ayarlıyorum yoksa aldıklarımdan farkları olmaz.

Memleketimdeyken canım tatlı birşeyler çektiğinde herhangi bir pastaneden alacağım üç beş kurabiye hem nefsimi köreltir, hem de gereksiz ziyanı önlerdi. Şimdi ise her tatlı-tuzlu krizimde en az bir tepsi yapmak durumunda kalıyorum. Ziyan olmasın diye yediğim her fazladan kurabiye bana şiş mide-kilo-moral bozukluğu olarak geri dönüyor. Bir de blog ziyaretlerimde görüp de ağzımın suyunu akıtan tarifleri yaptım mı işte o zaman çok bereketli geçiyor o hafta :(

Hazır yeri gelmişken denemelerim sonucu bu aralar afiyetle yediğimiz tarifler için sahiplerine teşekkürlerimi sunmak istiyorum:

Mantar kurabiyeler için Efsun'a,
Ispanaklı Kiş'in tart hamuru için Aylin'e, leziz iç malzemesi için Işıl Hanım'a,
Etli iç kabak yemeği için Funda'ya,
Hayatımda yediğim en güzel coleslaw yani lahana salatası için videojug sitesine,
Mercimekli bulgur pilavı için Aybike'ye çok teşekkür ediyorum, hepsi birbirinden lezzetli oldu, bu haftayı tamamen mutfakta geçirdim neredeyse. Daha denenecekler listem çok kabarık, özellikle akşam yemeği olabilecek tarifleri daha çok saklamaya başladım yoksa hamur işi yapa yapa bir yığın hamura dönüşeceğim yakında :(

Bu kurabiyeler, yukarı soldaki "şeker fukarası" Çin keklerine inat yapıldı, kahvelerime ikişer üçer eşlik ederek tüketildi. Eğer siz de yapmak isterseniz, ceviz yerine fındık ya da badem de koyabilirsiniz.

Malzemeler (30-35 adet için)

250 gr oda ısısında yumuşamış tereyağı
1 su bardağı pudra şekeri
1 su bardağı ince çekilmiş ceviz
1 yumurta
1 çay kaşığı kabartma tozu
Aldığı kadar un (2 su bardağı un ile başlayın, hamur ele yapışmayıp toparlanana dek azar azar un ekleyip yoğurun)
1 tatlı kaşığı şekerli vanilin

Pudra şekerinin 3/4'ünü ve geri kalan tüm malzemeleri bir kaba koyup yoğuralım, yumuşak bir hamur yapalım. Yoğurduğumuz hamuru ikiye bölüp elimizle iki adet silindir şeklinde yuvarlayalım. Silindirleri 2 cm. eninde dilimleyelim, her bir dilimi elimizle yuvarlayarak ay şekli verelim. Önceden ısıtılmış 160 derece fırında 10-12 dakika kadar pembeleşmeden pişirelim. İyice soğumalarını beklediğimiz kurabiyelerimizin üzerine kalan pudra şekerini serpelim.

Afiyet Olsun!

Çin Usulü Patlıcan Kızartması...

2009-03-21T15:01:00.013+08:00

Aslında bu yazımda farklı şeylerden bahsetmeyi planlamıştım ama, sabah gözümü tipik buğulu-sisli Çin sabahına açınca, halet-i ruhiyem de aniden değişti. Bundan daha iyi ortam olamazdı sanırım; ekranımın tam arkasında, karşı kıyıları sislerin arasında yokolmuş göl, üzerinde elindeki uzun çubuğuyla suyun dibini iterek yavaş yavaş yol alan Çinli balıkçıyla, tam bir masal diyarındaydım sanki. Elimde de geçen gün yaptığım bir Çin tarifi varken haydi değerlendireyim dedim. (Makineyi bulup resmini çekene kadar balıkçıyı kaçırdım :) )

Buraya ilk taşındığımız zamanlarda, vaktimizi ve benliğimizi, kendi eski yaşamımıza uyarlama konusunda çılgın bir çabamız vardı. Yiyeceklere, içeceklere önyargılıydık ve tabii insanlara karşı da. Yeni şeyler denemek ilginç gelse de kendi öz yaşamımızda halen eski alışkanlıklarımızı yürütüyorduk. Ama zamanla her şey yavaş yavaş değişti. Evde ara sıra yeşil çay ya da çiçek çayları demlemek, radyodan yükselen Çin ezgilerine kulak kabartmak çok huzur verici şimdi. İşin ilginç yanı, dönmemize en az bir bu kadar zaman daha varken, şimdiden "eyvah! ne yapacağız biz dönünce, nasıl da özleriz buraları..." diye ağıt yakar olduk.

İşin en kötüsü de Çin yemeklerine olan ve gittikçe artan tutkumuzu, Türkiye'deki Çin restoranlarıyla dindiremeyecek olmamızı bilmek. Biliyorsunuz, burada pasta okuluna gidecektim ama babamın hastalığı ve vefatıyla gerçekleştirememiştim. Şimdi eğer kısmet olursa gelecek Eylül ayında, oğlanı da kreşe postalayınca, Çin mutfağına tam zamanlı giriş yapmayı planlıyorum. Bir restoran açmak gibi bir hayalim yok, sadece kendi krizlerimizi atlatmak için. Tabii buradan götürülücek malzemeler nereye kadar dayanırsa...

Dedim ya insanlarını da özleyeceğiz diye; bazı şeylerini özlemeyeceğim kesin ama hemen hergün eşimle evde birbirimize yaptıkları komiklikleri anlatıp, girdiğimiz gülme krizlerini kesinlikle çok anacağız. Mesela eşimin, işyerinde hergün en az on kere koridorda karşılaştığı çalışanının, ona "Hello" ya da "Hi" yerine her seferinde nedense "Okey!" diye bağırmasını çok özleyeceğiz. Ya da arabayla giderken yanımızdan geçen, üstünde beş kişinin oturduğu motorsikletleri görmeyi. Bazen, belki de moralimiz bozukken, önümüzden geçen taksiden ayağını camdan çıkarmış bir adamla gözgöze gelip kahkaha atmayı da. Burası süprizlerle dolu, özgün ve ilginç.

Şimdiden bu kadar melankoliye gerek yok değil mi? Daha çok var, olduğum anın tadını çıkarmalıyım diyerek başka bir tadını çıkardığım lezzete geçiyorum. Önceden hatırlatmak isterim; elinizde aşağıda listesini verdiğim tüm sebze ve soslar olmayabilir, sadece soya sosu vazgeçilmez olanı. Artık heryerde bulmak mümkün soya sosunu. Daha önce bu kitap elimde yokken de patlıcan kızartmasını evde yapıyordum ve çok benzer bir lezzet elde ediyordum. Sebzelerin diriliklerini kaybetmeden pişmeleri işin püf noktası. Bu yemeği dışarıda yediğim her zaman sipariş ederim, benim favorilerimdendir. Çin usulü patlıcan kızartmasını denemek isterseniz işte buyrun:

Malzemeler:
3-4 adet patlıcan
8-10 adet Fransız fasulyesi ya da Taze börülce (Burada yılan fasulyesi ya da uzun fasulye deniyor, siz taze fasulye ya da çarliston biberle tarifi zenginleştirebilirsiniz)
1 iri patates, ince dilimlenmiş
4 diş sarımsak
Yarım su bardağı sıvı yağ
3 ince dilim taze zencefil (Arzu ederseniz, ben kullanmadım)
8-10 küçük kırmızı acı biber, yoksa 2-3 çay kaşığı pul biber
2 Çorba kaşığı soya sosu
1 çorba kaşığı susam yağı(Varsa)
1 çorba kaşığı pirinç şarabı(Varsa)

Yapılışı:
Patlıcanları kabuklarını soymadan uzunlamasına dörde bölüp her birini 4-5 cm. uzunluğunda doğrayalım. Aynı şekilde taze fasulyeleri uzun dilimleyelim. Sarımsakları küçük küpler halinde doğrayalım. Acı biberler ve diğer tüm malzememiz ocağımızın yanında küçük kapların içinde hazır dursun.
Genişçe bir tavayı ya da varsa wok'umuzu yüksek ateşe oturtalım. İçine sıvı yağı dökelim ve iyice kızmasını bekleyelim. Yağımız kızınca içine patates dilimlerini ekleyelim ve arada karıştıralım. 2-3 dakika pişirdikten sonra patateslerin kızarmasını beklemeden yağdan delikli kepçe yardımı ile çıkarıp bir tabağa koyalım. Kalan yağa patlıcan ve fasulyeleri hiç beklemeden atalım ve karıştırarak kızartalım. Sebzelerimizin kenarları hafif kahverengi olana dek kızartalım ve bu sebzeleri de yağdan çıkartalım. Kalan yağa sarımsak, acı biberler(pul biber) ve isterseniz zencefili ekleyelim, sarımsaklar pembeleşene dek kavuralım, vakit kaybetmeden tüm kızarttığımız sebzeleri de tavaya ekleyelim ve hepsini beraber çevirelim. Sebzelere soya sosunu ekleyip karıştıralım, varsa susam yağı ve pirinç şarabıyla lezzetlendirelim. Hepsini bir tabağa alıp sıcak servis yapalım.

Afiyet Olsun!

Rus Salatası...

2009-03-15T11:29:00.006+08:00

Dün itibariyle Türkiye'ye gitmeme tam üç ay kaldı. Aslında eskisi kadar gün saymıyorum çünkü burası benim evim. Çin'i ve Çinliler'i öylesine benimsemişim ki, artık sanki içlerinden biriymiş gibi karışıyorum aralarına. Şu an için gün sayma sebebim daha farklı. Hani hatırlarsanız kızkardeşime bir pasta yapmış ve bebeği gelene kadar oradaki minik kediyle oyalanmasını söylemiştim. Artık kediciklerle oynama zamanı sonra erdi; şimdi kızkardeşim kendi bebeğini bekliyor ve iki ay sonra kısmetse oğlunu kucağına alacak.

Yeri gelmişken buradaki bebekler ve anneleri hakkında bir kaç satır yazmak isterim. Çin'de çocuk yapmak yasalar gereği sadece "1" evlat ile sınırlandırılmış olduğundan, kadınları olabildiğince geç çocuk sahibi olmayı tercih ediyorlar. Ama benim anlayamadığım, bu kadar beklenen hamilelik, neden hakettiği heyecan ve coşkuyu alamıyor. Elbette kendi içlerinde çok mutlu olduklarına şüphe yok ama ne demek istediğimi şimdi anlayacaksınız.

Çin'de kadınlar hamile kaldıkları andan itibaren kendilerine bakmayı bıçak gibi kesiyorlar. Daha karınları belli belirsiz çıkmışken, üzerlerine bosbol hamile kıyafetleri geçiriyorlar ve saçlarını bile taramaktan uzak görünüyorlar. Karnı belirgince çıkmış olanlar ise ördekleri kıskandırırcasına paytak yürüyüp, her adımlarında bir elleriyle bellerini tutarak "ıh"lıyorlar. Sanmayın onları eleştiriyorum, sadece garibime giden gözlemlerimi belirtmek istedim. Bunlar şehirde yaşayan modern Çinliler. Bizim de kırsal kesimimizde hamilelik geçiştirilen, önemsenmeyen bir süreç ama, buradaki kızların nasıl süslü püslü nasıl kokoş olduklarını gördüğüm için, "hamile kalınca ne değişiyor ki acaba?" sorusuna yanıt bulamıyorum. Tabii doğal olarak herhangi bir Çinli dosta da "neden hamileyken pek bakımsızsınız?" denmiyor haliyle. Sadece evimin önünden akşamüstü saatlerinde ıhlayıp puflayarak, üzerinde pembe çiçekli pijama takımıyla geçen hamileler hakkındaki iç seslerim bunlar... (Ek: usulca fotoğrafı çekilmeye çalışılmış ama bulanık çıkmış pembe-pijamalı-hamile-Çinli)

Konuyu nereden nereye getirdim, farkındayım. Özetle, hem sayıp hem saymadığım Türkiye'ye kavuşma günlerim bir de dostlarım için geçerli. Benim için çok değerli olanlardan bir tanesi de Rus dostum Luda. Tarif ona ait, oradayken iki haftada bir yapardı bizim için ama, salatasının Rus değil, Fransız olduğunu iddia ederek. Anlattığına göre bir gün bir Fransız, yokluk içinde, elinde kalan son iki üç sebzeyle ne yapacağını bilememiş. Elinde olan malzemeleri haşlayıp bir araya getirmeye karar vermiş ve hepsini mayonezle karıştırmış. Salatası o kadar hoşuna gitmiş ki sonradan bir dükkan açıp salatasını orada satmaya başlamış ve bu sayede zengin olmuş.

Ben hikayeyi orjinal Rus arkadaşımdan dinledim, kendisi inkar ediyor bu salatanın "Rus" olduğunu, ben değil :) Bu arada bu salatanın adı bazı yerlerde Amerikan olarak geçse de bu sadece biz Türkler'in uydurması :))

Salata normalde aşağıdaki malzemelerle yapılıyor ama ben çok sevdiğim için haşlanmış mısır da ekliyorum. Sizler mısırsız da deneyebilirsiniz.

Malzemeler

3 küçük ya da 2 iri havuç
4 iri patates
1 küçük konserve bezelye veya 1 su bardağı haşlanmış taze bezelye
2 katı haşlanmış yumurta
8-10 kornişon turşu ya da yeteri miktarda salatalık turşusu
1 su bardağı dolusu ev yapımı mayonez (tercihen ev yapımı olmalı ama hazır da kullanabilirsiniz)
İsteğe bağlı 2 çay bardağı haşlanmış mısır tanesi
1 çay kaşığı tuz
1 çay kaşığı karabiber

Yapılışı:

Havuçları kesmeden, patateslerle birlikte bir tencereye koyalım, üzerini geçecek kadar su ile orta ateşte kaynamaya bırakalım. Arada bir kürdan ile pişip pişmediklerini kontrol edip piştikten sonra sudan alıp soğumaya bırakalım. Eğer patatesler havuçlardan önce pişerse sudan önce alabilirsiniz. İyice soğuyan havuçların ve patateslerin kabuklarını soyalım. (Havucun kabuğunun soyulduğunu ben de bilmiyordum, göreceksiniz basitçe sıyrılacaklar) Küçük küpler halinde doğrayalım. İçine haşlanmış bezelyeleri, sarılarıyla beraber küçük küçük doğranmış yumurtaları, yine küçük küçük doğranmış turşuyu ekleyelim. Arzuya bağlı olarak mısırı da ekleyelim.

Mayonezi kendiniz yapmak isterseniz bu linkten faydalanabilirsiniz. Yalnız ben yaparken hardal koymuyorum.

Salatamıza mayonez tuz ve karabiberi de ekledikten sonra güzelce karıştırıp afiyetle yiyebiliriz. Mayonezini daha bol sevenler daha çok miktarda ekleyebilirler.

Afiyet Olsun!

Fok Balığı Kurabiye...

2009-03-11T09:10:00.006+08:00

Buraya yavaş yavaş bahar gelmeye başladı, bu da demek oluyor ki biricik oğlumun doğum günü de yaklaşıyor. Henüz anlayacak yaşta değil hala, acaba bir doğumgünü partisi hazırlasam mı hazırlamasam mı karar veremedim. Ama yine de ufak tefek denemelerle bir arşiv hazırlıyorum. Şeker hamuruyla süslenen kurabiyelerin o muhteşem görüntüsüne her ne kadar bayılsam da bu tarz üç boyutlu hayvanlar daha kolayıma geliyor. Aklımda bir kaç çeşit şey daha var, belki onları da gerçeğe dönüştürebilirsem henüz karar veremediğim partide onlara da yer vereceğim.

Bu arada Çin yemeği denelerim başladı, iki akşam önce üç çeşitlik bir yemek hazırladım bile. Ama mutfağım savaş alanına döndü :) Çinlilerin yemek hazırlama tarzları bizimkinden farklı. Öyle sabah kahvaltıdan sonra pişirilip, akşama tekrar ısıtılıp yemek üzere kenara alınmıyor. Anında pişirilip sıcak olarak servis yapılıyor. Sebzelerin yarı pişmiş olarak beklemesi onların pörsümesine ve yemeğin kararmasına sebep oluyor. Hem ondan hem de akşam saatleri olmasından dolayı resimleme yapamadım, bundan sonra öğle yemekleri için sadece haftasonları hazırlayacağım. Çin yemeklerini çok seven eşime göre yemekler çok güzeldi, bana göre biraz daha çalışmalıydım çünkü sebzeleri ister istemez yine de çok pişirmişim :)

Lafı fazla uzatmayayım, sevimli suratlara geçeyim hemen.

Malzemeler:

250 gr. oda ısısında yumuşamış tereyağı-margarin de olur
1 su bardağı pudra şekeri-120 gr.
Aldığı kadar un (yaklaşık 3-3,5 su bardağı alıyor)-1 su bardağı 135 gr.
1 tatlı kaşığı şekerli vanilin
Damla çikolata
30-40 gr. çikotala-benmari usulü eritilecek
2-3 çorba kaşığı ekstra pudra şekeri

Tereyağını mikserle beyazlayana dek çırpalım. Sonra pudra şekerini ilave edip çırpmaya devam edelim. Karışım krema gibi olunca vanilya ve azar azar un ilave ederek çırpmaya devam edelim. Mikserin zorlandığı noktada yoğurmaya elimizle devam edelim. Hamur toparlanınca içinden 1 çorba kaşığı kadar alıp hafif oval olacak çekilde yuvarlayalım. İşaret parmağımız ile arka kısmına bastıralım ve elimizle üçgen şekli verelim. Kurabiyelerimize damla çikolatadan burun ve gözler yapalım. Bunun için damla çikolataların sivri kısımlarını hamura bastıralım. Merak etmeyin damla çikolatalar erimeyecekler. Önceden 150 dereceye ısıtılmış fırınımızda kurabiyelerimizi pişirelim. Pembeleşmeden hemen önce fırınımızdan alıp dışarda soğumaya bırakalım.

Bir yumurta fırçasını pudra şekerine bulayıp gelişigüzel olarak, fok balıklarının kafalarına kara bulanmış görüntüsü vermek için sürelim. Erittiğimiz çikolatayı sıkma kağıdına ya da poşetine koyup ucunu çok ince olarak keselim. Burnun etrafına bıyıklar yapıp, gözlerin üzerine kaş yapalım. Daha sonra kurabiyelerimizin çikolatalarının donması için oda ısısında bekletelim.

Afiyet Olsun!

Meksika Fasulyeli Patates Salatası, Resimsiz Paket Pizzalar...

2009-03-06T21:53:00.005+08:00

Geçtiğimiz hafta çarşamba günü, yine "bir Alman, bir Türk, bir Fransız..." diye başlayan fıkraları aratmayacak çeşitlilikte ülkelerden oluşan dostlarım bendelerdi. Hatırlarsanız geçen yıl bu zamanlar bir grubu misafir edip, Türk sofrasından lezzetler ikram etmiştim. Bu yıl yine temel olarak aynı grup olmak üzere, yeni gelenlerle beraber, Türk damak tadından da örnekler vererek bir davet verdim. Burada hemen hemen herkes en az ayda bir, ya doğumgünleri bahanesiyle ya da sadece birlikte olmak istedikleri için, davetler veriyorlar. Bunlar genelde akşamüstü kahvesi oluyor ve davetlere neredeyse hiç tuzlu tatlar eşlik etmiyor. Bu nedenle biraz da bencillik yapıp bu sefer kendi davetimde tuzlu tatlara ağırlık verdim.

Menüyü saymadan önce biraz konuyu yine Çin mutfağına döndürmek istiyorum, Çin mutfağı meraklılarına haberim var, sevgili eşim dün Şangay'dan dönerken bana harika bir kitap almış, içinde Çin mutfağının en temel yemeklerinin yapılışları var. Çok şükür bu sefer deli dana gibi dön sözlüğe, dön bilgisayara diyerek çeviri yapmayacağım; çünkü kitabım ingilizce. Uzakdoğu mutfağı meraklıları için birinci elden, hasbe has yapılışlarıyla arada Çin mutfağından lezzetler ikram edeceğim sizlere blogumdan. Bugün kitaptaki temel malzemeleri listeleyip marketten aldım bile. Tarifleri elimden geldiğince Türkiye'de bulabileceğiniz malzemelere göre yapacağım. Merak etmeyin, sadece önceden tattıklarımdan ve lezzetinden şüphe duymadıklarımdan başlayacağım.

Geçtiğimiz haftaki menüm ise şöyleydi:

Kabak Mücveri
Paket Pizzalar
Elmalı-Cevizli Turta
Tiramisu
Ağlayan Kek
Patates Salatası

Misafirlerimin hepsi en çok tiramisumdan hoşnut kaldılar, hayatlarında ilk defa yedikleri mücveri çok beğendiler. En çok da yanında ikram ettiğim yoğurdu kendimin yapıyor olmama şaşırdılar. Neredeyse milföyü de benim açtığımı zannediyorlardı ama sırrımı verdim ve aldığım marketi söyledim :)

Paket pizzaların, ağlayan kekin ve mücverlerin resimleri çekmeyi unuttuğum için yok ama pizzaların yaparkenki fotoğrafları var, mutlaka denemenizi tavsiye ederim, hem çok lezzetli hem de inanılmaz kolay hazırlanıyorlar. Kısaca bu tariften de bahsetmek istiyorum. Belki deneyip bizler için resimlemek isteyen olur.

Malzemeler:
Yeteri kadar milföy hamuru(10-12 adet)
10 adet uzun sosis-Ben tavuk sosis kullandım çünkü burada dana sosis yok
2 domates
2-3 çarliston biber
4 diş sarımsak
1 çorba kaşığı domates salçası
3 yemek kaşığı zeytinyağı
1 çay kaşığı kuru fesleğen, kekik, karabiber, tuz
Üzerlerine sürmek için 1 yumurta sarısı

Sarımsakları dilimleyelim ve kızdırılmış sıvıyağda pembeleştirelim. Pembeleşmiş sarımsakları tavanın içinden alıp salçayı ekleyelim. (Sarımsaklar yeterli aromayı yağa bırakmış oluyor)Yarım çay bardağı kadar su ile biraz ezip, pişirip ocaktan alalım. Tavla zarından biraz büyük doğranmış sosis, biber, kabuğu soyulup çekirdeği çıkarılmış küp domatesleri bir kapta karıştıralım. İçine hazırladığımız salçalı suyu ve baharatları ekleyip iyice karıştıralım. Oda ısısında yumuşamış milföylerin içlerine en az 1 dolu çorba kaşığı kadar iç malzemesi koyalım ve yanları üstüste kapatıp, her iki ucu sıkıca birbirine yapıştıralım.Paketleri ters çevirelim. Keskin bir bıçakla çizik atıp, yumurta sarısı sürelim. 200 dereceye ısıtılmış fırında üzerleri kızarana dek pişirelim.

Meksika Fasulyeli Patates Salatası

Malzemeler:
5-6 iri patates
1 su bardağı meksika fasulyesi konservesi (kırmızı fasulye)
8-10 adet bebek mısır (haşlanmış tane mısır da olur)
1 orta boy kırmızı soğan
3 çorba kaşığı kadar kıyılmış maydonoz
1 çorba kaşığı kadar kıyılmış taze nane
2 tatlı kaşığı sumak
1 çay kaşığı pul biber
1 çay kaşığı kekik
Yarım çay bardağı zeytinyağı
1 limon suyu
Yeterince tuz

Patateslerimizi haşlayalım, soğuyunca kabuğunu soyup küp küp doğrayalım. İçine dilimlenmiş bebek mısırı ve suyu süzülüp sudan geçirilmiş fasulyeleri ekleyelim. Piyazlık doğranmış soğanı, 1 tatlı kaşığı tuzla ovup, bir süzgecin içinde yıkayalım ve suyunu sıkarak salataya ekleyelim. Geri kalan tüm malzeme ile harmanlayalım.

Afiyet Olsun!

Her Daim Özlenen Lezzet: Simit

2009-03-02T13:58:00.008+08:00

Aceleden öldüm doğrusu. Normalde iki post arasını epey açmaya alışmıştım ama cumartesiden beri zor sabredip, şimdi Pc başına dar attım kendimi. "Bu tarifi yayınlamam gerek", "benim gibi simit hasretliği çekenlere yetiştirmem gerek" diyerek başladım yazımı yazmaya, üstelik daha fotoğrafları bile hazırlamadan. Özellikle gurbette olanlar daha çok anlayacaklardır beni; simit özlemi buralarda bir başka oluyor. Türkiye'deyken, acil bir misafirim gelecek olsa, ya da uzun soluklu bir alışveriş sonrası eve dönünce ne pişireceğim derdi olduğu zaman imdadıma yetişirdi kendileri. Hemen tomurcuk çayı ilaveli mis gibi bir çay demler, yanına evde ne çeşit peynir zeytin varsa çıkarır, fırında da azıcık ısıtıp çıtır çıtır yer, doyururduk kendimizi.

Geçen yıl buraya ilk yerleştiğimde de simit sevdasına düşmüştüm ama malesef kendi beceriksizliğimden olsa gerek Ev Cini'nin simidini taş gibi birşey yapmıştım. Bir tarifi denemeden önce mutlaka yorumları da okurum, deneyen var mı, varsa sorun yaşamış mı ya da ne yapmış da tam tutturmuş diye. Pek çok kişi memnun kaldığı için de bu tarifi yapmaya karar vermiştim. Ev Cini oranların düzgün uygulanması gerektiğine dikkat çekmişti ama sanırım göz kararı yapma merakım sayesinde bir şeyleri yanlış yapmıştım, sonra da hevesim kaçıp işin ucunu bırakmıştım.

Geçtiğimiz hafta yine aklıma simit düşünce nette sıkı bir araştırmaya girişip, aklıma yatan bir tarife ulaştım. Bir hafta buzdolabımın üzerindeki tarifin çıktısına bakıp önce birbirimize alışmamız için fırsat verdim, sonra da en karanlık en can sıkıcı bir öğleden sonrayı seçip giriştim uygulamaya. Maksadım, beceremezsem yine havaya suya bahane atmaktı, olursa da karanlık günüm şenlenecekti; bir taşla iki kuş vuracaktım.

Hala aklıma geldikçe gülümsememe engel olamıyorum, çok mutluyum, sonunda gerçek sokak simidinin "tıpkısının aynısı"na ulaştım. Tarif için Efsun'a çok teşekkür ediyorum, sayesinde özlemim dindi, eşimin de bolca tebriğini aldım.

Hemen tarifi buraya da ekliyorum.

Malzemeler:
1 su bardağı ılık süt(240 ml)
1/2 su bardağı ılık su(120 ml)
1 yemek kaşığı toz seker
1 yemek kaşığı kaşığı instant maya
2 yemek kaşığı sıvı yağ
1 yumurta
1,5 tatlı kaşığı tuz
4 yada 4,5 su bardağı un (1000 ml kadar)
2 yemek kasığı pekmez ile 1 cay bardagi suyu karıştırın-simidi batırmak için
1,5 su bardağı kadar susam

4 su bardağı kadar unu bir kaba koyalım, içine diğer tüm malzemeyi koyup iyice yoğuralım. Hamurumuz ele yapışmayacak kıvamda olmalı. Gerekirse azar azar un ilave ederek hamurunuzu toparlayabilirsiniz. Hazırladığımız hamuru 1 saat kadar üstü bir bezle örtülü olarak ılık bir yerde kabarmaya bırakalım. Bu sırada susamlarımızı hazırlayalım.

Araştırmalarıma göre simitlik susamlar farklı oluyor, yani önceden kavrulmuş olarak satılıyor. Bizlerin kullandığı beyaz susam ise fırında kızarmıyor. Bu nedenle simitlerin üzerindeki o hafif gevrek koku eksik kalıyor. Önceki denememde de içime sinmeyen susam konusunu bu sefer çözdüm. Hamurumuz kabarırken, bir teflon tavaya susamlarımızı dökelim ve hafif açık ateşte sürekli karıştırarak susamlarımızı kavuralım. Susamların büyük çoğunluğu renk değiştirir değiştirmez ateşten alalım.

Kabarmış hamurumuzu tekrar yoğuralım, eşit 5 ya da 6 parçaya ayıralım. Her bir parçayı upuzun bir silindir yapalım, ortasından ikiye katlayıp resimdeki gibi bükelim. İki ucu birbirine yapıştıralım. Benim hamurum lastik gibi eski şeklini aldığı için, diğer simitleri hazırlarken öncekileri birer borcam kase etrafında şekil almaya bıraktım.

Tüm simitler hazır olduğunda simitleri önce çabuk hareketlerle pekmezli suya önlü arkalı batıralım, sonra da yine önlü arkalı olmak üzere susama bulayıp tepsimize dizelim. Önceden ısıttığımız 180 derecedeki fırında, iyice kızarana dek 30-35 dakika kadar pişirelim.

Afiyet Olsun!

Levrek Buğulama, Çin Mutfağına Dair İzlenimler...

2009-02-26T17:42:00.021+08:00

Aklınızdan kim bilir kaç kere, "acaba bu kız oralarda ne yiyip içiyor, kesin feci mide bulantılarıyla dolaşıyordur" diye düşünceler geçmiştir değil mi? Çin yemeklerini yakından tanımıyorsanız, ya da Çin yemeklerini börtü böcek sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Aralarında kötü deneyimlerim de olmasına rağmen aslında genelde Çin yemeklerine "bayılıyorum". Bu nedenle bu yazımda, Çin mutfağı ve kültürü hakkındaki düşüncelerimden ve izlenimlerimden bahsetmek istiyorum.

Öncelikle ülke genelinde tek tip bir mutfakları olmadığını söyleyebilirim. Yemeklerin çeşitliliği, kullanılan malzemeler ve yapılış tarzları bakımından pek çok bölge ayrımı var. Mesela kimi bölgelerde -ki genel de güney kısımlarda daha çok- yemeklerinde korkunç acı ve baharat kullanıyorlar. Kuzeye doğru çıktıkça acı miktarı azalıyor, kimi bölgeler yemeklerini daha şekerli yemeyi severken kimi bölgeler daha tuzlu yemekleri tercih ediyor.

Pilav ise tüm bölgelerin ana yemeği ama yemek demek yanlış olur, bizdeki ekmek ne ise onlar için yağsız-tuzsuz pişirilmiş, kimi zaman yasemin kimi zaman da başka bir çeşit pirinç kullandıkları pilav o demek. Yine bölgelere bağlı olarak pilavı kızarmış olarak da tüketiyorlar. Kızarmıştan kastım, pirinci haşladıktan sonra çeşitli minik doğranmış et veya sebzeler, ya da haşlanmış yumurta ve bol yağ ile kavurmaları. Bu kavrulmuş pilavların tadına doyum olmuyor. Mesela burada sıkça gittiğim bir restoranda genelde içinde aynı anda karides, ananas, taze soğan, bezelye, havuç, haşlanmış yumurta, yeşilbiber ve tuzlu kuru balık olan bir çeşidi bayılarak tüketiyorum her seferinde.

Bir başka ana yemekleri bildiğiniz gibi noodle yani Çin makarnaları. Bu makarnaların onlarca çeşidi ve yüzlerce çeşit de pişirilme şekli var. Benim favorim, "chao mian" denilen kızarmış olanlar. Yine çeşitli sebzelerle yarı diri haşlanmış noodle'ın, birlikte yağda kavrulmasıyla yapılıyor. Bir de makarnalarını çeşitli sebze ve etlerle birlikte çorba yapmakta kullanıyorlar. Bunları yerken, kullandığınız çubuklara bir de mini bir kepçe ile yardım ediyorsunuz. Yoksa yemesi hayli zor oluyor.

Çin mutfağından hangi çeşit yemeği seçerseniz seçin, illa ki birer lokmalık parçalar halinde geliyorlar. Çin kültüründe yemeği "parçalamak" ayıp. Yani bıçak kullanarak parçalara ayırmak yemeğe saygısızlık olarak nitelendiriliyor. Bunu söyleyen bizzat eşimin Çinli asistanı, yani onun yalancısıyım.

Çin'de bir restoranda sebze yemeği sipariş ederseniz sakın "bu pişmemiş" deyip geri yollamaya kalkmayın. Çünkü sebzeler illa ki biraz fazla diri geliyor. Ama yemesi öyle zevkli oluyor ki anlatamam. Kıtır kıtır ağza gelen bir patates dilimi beni burada hiç rahatsız etmiyor, olanca yağlılığıyla beraber, en azından sebzenin sağlıklı ve vitamini ölmemiş kısmı da midenize inmiş oluyor. Bazı sebzeleri ilk defa burada gördüm. Bazı önceden tanıdığım sebzeleri ise pişirilme şekilleri itibariyle ilk burada gördüm. Kimi sebzeler, mesela bezelye, burada kimi yemeklerde kabuğuyla geliyor. Bildiğim kadarıyla Türkiye'nin de bazı yörelerinde bezelye yine kabuklu kullanılıyor ama ben ilk defa burada görünce haliyle bana çok ilginç gelmişti.

Çin'de balık yemekleri de bir hayli ilginç. Burada hemen hemen bildiğim hiç bir çeşit balık yok. Çoğu nehir balığı, denizden gelenler ise somon balığı hariç genelde bana göre bayat olduğu için denemeye korkuyorum. Allahtan Metro markette dondurulmuş levrek filetoları buldum da, elimden geldiğince lezzetlendirmeye çalışarak Türkiye'deki gibi balık sofraları hazırlayabiliyorum. Geri kalan deniz mahsullerini ise olağandan fazla bulmak mümkün. Her türlü kabuklu kabuksuz midye, her çeşit deniz böceği inanılmaz ucuz fiyatlara satılıyor. Bizim gibi siz de "denizden babam çıksa..." tabirini benimsemişseniz, burası tam size göre.

Restoranlarda ise genelde nehir balıklarından yapılmış değişik soslu yemekler ve çorbalar bulunuyor. Normalde ızgarada sade olarak pişirilmiş bir Çin balığının tadını "samandan farksız" diye nitelendirirken, onların hazırladığı şekilde yediğim zaman tadına doyamıyorum. Mesela yanda resmini gördüğünüz yemek, bir balık. Bu şekle nasıl soktuklarını hala anlayabilmiş değilim, ama o uzantıların dışının çıtır çıtır, içinin yumuşacık ve kılçıksız bir balık eti, dışındaki sosunun da hafif tatlımsı ama çok lezzetli olduğunu söyleyebilirim.

Hazır yeri gelmişken, Çin mutfağında süslemenin ne kadar önemli bir yer kapladığına değinmek isterim. Az önceki balığın tabağına bir bakın mesela, içinde gerçek balıkların yüzdüğü bir mini akvaryum görebilirsiniz. Kimi zaman gelen yemeğin kenarında bir sanat eseri yatıyor olabiliyor, mesela yine gelen bir balık yemeğinin yanında, nasıl olduysa hiç orijinalliği bozulmadan göklere doğru kıvrıla kıvrıla çıkan balık iskeleti yer alıyordu bir seferinde.

Burada, yani yaşadığım şehirde pek çok yabancı olduğundan bahsetmiştim daha önce. Sadece oturduğum bölgeden değil, şehrin tüm bölgelerinden pek çok kadın, bir e-mail sistemi sayesinde birbirimizle haberleşiyoruz. Grubu yönetenler, her hafta bir etkinlikle bir araya geliyor. Bu haftaki etkinlik, bir öğle yemeği toplantısıydı. Bugün bulunduğumuz restoran da bir Çin restoranıydı. Sanmayın ki burada batı restoranları yok, genel olarak batı tarzı kahvaltı ve öğle yemeklerinde toplanıldığını belirtmek isterim.

Bugün seçilmiş restorandaki sunum ve yemeklerin lezzeti hepimizi çok memnun etti. Özellikle de Pekin ördeğinden bahsetmek isterim, sanırım Çin denince akla ilk gelen yemek türü olmalı. Bu yemeğin özelliği, ördeğin bütün olarak her tarafının eşit kızartılıp, servis esnasında da sadece derisinin kullanılıyor olması. Yerken ise bizdeki lavaş benzeri ama buharda pişmiş gözlemeler, ince kıyılmış taze soğan ve bir çeşit tatlı sosla dürüm yapılıyor. Ördeğin geri kalanı ise siz yemeğinizi yerken parçalanıp çorba haliyle size daha sonra sunuluyor.

Son olarak Çin mutfak ve yemek kültürüne dair bir kaç kelam daha edip tarifime geçmek istiyorum. Çin'de yemek yemek çok önemli ama dahası paylaşmak çok önemli. Burada yemek sipariş ettiğiniz zaman tüm yemekler ortaya gelir ve herkes sırayla istediği tabaktan çubuklarıyla birer parça alır. Yani, " bunu ben sipariş ettim" deyip tabağı önünüze alamazsınız, ayıp. Masaların ortalarında camdan yapılmış, elle çevrilebilen ikinci bir kat vardır, tüm yemekler üzerine konur, kim neyi yemek isterse zarifçe cam tablayı çevirip, istediği yemeği önüne getirir. Yemekleri ise çubuklarla yediklerini hatırlatmama gerek olmadığını biliyorum, zira ilginçliğinden dolayı bilmeyen yok ama bana göre yorucu ve gereksiz. Üstelik kimi zaman bıçakla bazı büyük parçaları kesme ihtiyacım doğuyor. Çinliler, bu gibi durumlarda aynı parçayı ağızlarıyla ustalıkla koparıp, geri kalanı önlerindeki tabağa koyuyorlar. Ama ben hala kibarcasını beceremediğimden, küçük parçalara yönelmek durumunda kalıyorum. Yeryüzü nüfusunda aldıkları yer itibariyle çubuk kullananların çatal kullananlardan daha fazla olduklarını söylemek mümkün, çünkü Japon'lar, Koreli'ler gibi geri kalan Asya memleketleri de çubuk kullanıyor. Hala çatalın pratikliğini keşfedememiş olmaları beni şaşırtıyor ama vardır herhalde bir bildikleri deyip konuyu kapatmak istiyorum.

Çin mutfağı ve kültürü elbette benim anlattıklarımla asla sınırlı değil, anlatmaya kitaplar yetmez. Yine de merakınız varsa bu kitabı okumanızı tavsiye ederim. Bu kitaptan sonra Çin yemeklerine ilginiz şaşılası derecede artabilir.

Gelelim tarifime, dediğim gibi alışageldiğim lezzetteki balıkları evimde yapma şansım olmadığı için, dondurulmuş fileto halinde aldığım levrekler için özel bir tarif ihtiyacı hissettim. Daha önce çok becerikli bir arkadaşımın evinde yediğim nefis bir levrek buğulamanın tarifini, bir İspanyol tarifi ile birleştirip Türk tadına uyarlamaya çalıştım. Misafirlerinize ve kendinize değişik bir lezzet sunmak isterseniz, üstelik bunu da leziz mi leziz taze Türk levrekleri ile yaparsanız pişman olmayacağınız bir tarife kavuşmuş olursunuz benden söylemesi.

Levrek Buğulama

Kişi başı 1 levrek fileto- Balıkçınıza hazırlatabilirsiniz.

1 Büyük balıktan çıkan iki fileto fazlasıyla iki kişiye yetiyor.
4 çorba kaşığı zeytinyağı
5-6 diş sarımsak
1 küçük kuru soğan, ince doğranmış
3 avuç kadar mantar, yarım cm. eninde dilimlenmiş
Yarım limon suyu
2 rende domates
Yarım kaşık domates salçası
1 defne yaprağı
1 çorba kaşığı un
Karabiber
Yarım çay kaşığı kekik
Tuz
1 adet çarliston biber
Yeterince su

Filetoları 3 ya da 4 parmak eninde kesip bir fırın kabına yan yana dizelim. Bir tavaya zeytinyağını koyup biraz kızdıralım. İçine kabuğu soyulup dilimlenmiş sarımsakları ekleyip, sarımsaklar pembeleşene dek kavuralım. Doğranmış soğanları ekleyip biraz kavuralım. Dilimlenmiş mantarları ekleyip hemen ardından limon suyunu gezdirelim ki mantarlar kararmasın. Mantarlar suyunu salıp çekene dek pişirelim. Mantarlar küçülünce domates rendesi ve salçayı ekleyelim. 1 çay bardağı kadar su ilave edip baharatları ekleyelim. (Defne yaprağı, tuz, kekik, karabiber) Domatesler yumuşayıncaya dek pişirelim, ardından 1 çorba kaşığı unu, 2 çorba kaşığı kadar soğuk su ile ezip sosa katalım. 5 dakika kadar kaynatalım. Sosumuz ne fazla sulu olmalı ne de kuru, suyunu çok çektiğini düşünürseniz fazla olmamak kaydıyla ekleyebilirsiniz. Resimdeki kadar su yeterli oluyor.

Hazırladığımız sosu, fırın kabındaki balıkların üzerine dökelim, ikiye böldüğümüz biberi üzerlerine kapatalım. Önceden ısıttığımız 190 derecedeki fırında 30-40 dakika kadar pişirelim.

Afiyet olsun!

Kafesli Pasta...

2009-02-15T12:04:00.013+08:00

Aslında bu pastayı sevgililer gününde koymayı planlamıştım ama sonra, buradaki sevgililer günü aktivitelerini gözlemledikten sonra yazmanın daha iyi olacağına karar verdim. Geçen yıl hiçbir şey yapmayıp, vaktimizi evde geçirdiğimiz için, Çin'deki sevgililer günü adetlerinden bihaberdim ama bu sene gözlemleme şansı elde ettim. Örneğin günler öncesinden marketlerin ve oyuncakçıların reyonlarını bolca ayıcık, bilumum kalpli ıvır zıvırla doldurmaya başladılar. Çiçekçiler paket paket çiçek ve süsleme gereçleri stok yaptılar. Onun haricinde ne gibi aktiviteler vardı bilemiyorum; çünkü etrafta asılı ilanların ya da restoran tanıtımlarının ne dediğini anlayacak kadar henüz karakter öğrenemedim.

Tabii hepimizin bildiği gibi çiçeksiz sevgililer günü ticareti düşünülemez. Hele ki konu ticaretin ana merkezi Çin'de geçiyorsa. Sadece yaşadığım şehre mi özel yoksa tüm Çin'de de öyle mi bilmiyorum ama; burada çiçek buketleri çok farklı dizayn ediliyor. Çiçekçide çalışanlar, büyük bir sabır gösterip, her bir tür çiçeği tek tek paketliyorlar, sonra da paketlenmiş çiçekleri bir sünger üzerine saplayıp, kucaklara sığmayan bir "dev" meydana getiriyorlar. Buketlerin etrafını kat kat kumaşlarla sarıp, çiçeklerin üzerinde buldukları her boşluğa birer fiyonk ya da gümüş teller serpiyorlar. Çok şükür bu zerafet abidelerinden(!) iki adet de benim payıma düştü, sevinçliyim, gururluyum.(Senede bir kez alınca, böyle yedi düvele duyurası geliyor insanın tabii :) )

Aslında çok önemsediğim sanılmasın sevgililer gününü, seven sevilen her zaman birbirini hatırlayıp güzel jestler yapmalı. Sadece bir güne indirgemek bana göre haksızlık. Günün anlam ve önemine istinaden olmasa da bir yemeğe çıktık dün gece. Gittiğimiz restorandaki son iki rezervasyonsuz masadan birini kapıverdik. Her masada sevgililerin "hanım" kısmı için bırakılmış kırmızı güller, kalp desenli kağıda basılmış özel menüler ve camlarda pembe kalp şeklinde balonlar vardı. Yalnız, bu kadar uğraşılmış ambiyansa rağmen nasıl olup da ortalıktaki piyanoya bir piyanist oturtmadıklarını ya da kısık da olsa romantik bir müzik koymadıklarına epey şaşırdım. Ama burası Çin, masa varsa sandalye yoktur, sandalye bulursunuz yemek bulamazsınız; orası apayrı bir konu.

Restorana giderken yol boyunca gözlerimi dört açıp etrafta kucağı çiçekli kadın ya da erkekleri yakalamaya çalıştım, çok da başarılı oldum. Kucağındaki çiçekten önünü göremeyip tökezlemesi an meselesi olan pek çok insan gördüm. Biraz daha işlek bir caddede veya alışveriş merkezinde olsaydım, boyu kendisinden büyük oyuncak ayıcıkları kucaklamışları da görürdüm eminim. Zira sevgililer günü olmasa da burada gezmeye çıktığınızda, kucağı bu sevimli ayıcıklarla dolu pek çok çekik gözlü hanım kızımızı görebilirsiniz. Her ne kadar pek alakalı görünmese de mutlaka belirtmek istediğim bir gözlemim daha var, buradaki erkekler karılarının ya da kız arkadaşlarının çantalarını taşımak zorundalar. Tabii zorundalık kısmı benim fikrim, çünkü hiç bir erkek zorunda kalmadıkça cart kırmızı renkte rugan bir çanta taşımaz herhalde. Bu gözlemimi ilk farkedip de eşime söylediğimde bana inanmamıştı ama şimdi benimle bebarer gördükçe onlarla dalga geçiyor. Ne diyeyim, genel Avrupa kültürüne ters pek çok kabalıklarını görsem de, demek ki içlerinde bir yerlerde centilmenlik de var.

Pastamın tarifini detaylı olarak vermeyeceğim, zira iç kreması beni çok üzdü. Yaptığım pastacı kreması çok sıvı oldu her nedense, dışını koyuca hazırladığım krem şanti ile kaplarken ancak durumu toparlayabildim. Tadı yiyenlerce beğenilse de bir dahakine kesin sonuçlu bir krema tarifi ile karşınızda olmayı umuyorum. Pandispanyamı her zamanki gibi ilk sipariş pastamdakinden hazırladım. İçi için damla çikolata ve dondurulmuş frambuaz kullandım.

Pastamın süsleme tekniğine gelince, önce beyaz ve bitter kuverturlerden plastik çikolata hazırlayıp gülleri oluşturdum. Hazırladığım gülleri, eriyip şekillerini kaybetmemeleri için dolapta sakladım.

Üst kafes için yağlı kağıda kurşun kalemle, pandispanyayı pişirdiğim çemberle kalıp çıkardım ve kağıdı ters çevirerek tezgaha bantladım. Yuvarlak ve dar uçlu bir sıkma duyu taktığım sıkma poşetine, erittiğim 50 gr. kadar bitter çikolatayı doldurdum. Yağlı kağıda, çemberin dışına çok fazla çıkmamak kaydıyla önce yatay sonra onlara dikey çizgiler sıktım. Dışarda yarım saat kadar beklettikten sonra dikkatlice bir büyük tabağa yerleştirip sabaha kadar donması için dolaba kaldırdım. Ertesi gün, rendelediğim çikolata yongaları ile kapladığım pastamın üzerine yerleştirip, hazırladığım güller ile süsledim. Aşağıda pastamın yapım aşamalarına bir göz atabilirsiniz.

Herkese, ummadıkları kadar sevgi dolu bir yıl diliyorum...

Peynirli Poğaça, Paskalya Çöreği...

2009-01-24T16:19:00.015+08:00

Biliyorum, döner dönmez benden böylesi alelade görünen tarifler beklemezdiniz. Ama herkesin mutlaka her defasında deneyip hep aynı mükemmel sonucu aldığı tarifler vardır, bunlar da onlardan ikisi. O nedenle güvenle paylaşmak istedim sizlerle. Bu iki tarifi geçen yıldan beri o kadar sık yaptım ki artık tarifleri ezberden yapıyorum. Yerli yabancı yiyen bir daha istiyor.

Bu arada annemi, kardeşimi ve kızkardeşimin eşini geçen pazar yolcu ettim buradan. Çok yoğun ve yorucu iki haftaydı bizim için. Annem ve ben korkunç hasta olduk ama başka vaktimiz olmadığı için ikimiz de birbirimize iyi olduğumuz yalanını söyleyip, kendimizi bu zemheri soğuğunda dışarıya attık. Annemi burada ilk götürdüğüm yer, hep "Çin'in Eminönü'sü" diye adlandırdığım "Han Zheng Jie" oldu. Burada birbirine bağlı sayısı bilinmez cadde, sokak, ara sokak ve dehliz diyebileceğim garip mekanlarda boy gösteren yığınla dükkan var. Mesela bir sokak tamamıyla kumaş satıcılarına ait, bir cadde komple kadın veya erkek giyim satıyor, onlarca sokakta yanyana ayakkabıcılar var ve tabii ki sayısı bilinmez ıvır zıvır dükkanları da cabası. Tabii inci dükkanlarını, takı-toka toptancılarını, çantacıları, halıcıları vs. unutmamak lazım. İşte bu karmakarışıklık tam anneme göreydi ve hislerimde yanılmadığımın göstergesi olarak annem her fırsatta oraya gitmek istedi. 2 hafta boyunca antibiyotikler eşliğinde üç sefer yaptık Çin'in Eminönü'süne. Girip çıkmadığım dükkan kalmadığı gibi, sayesinde yepyeni yerler de keşfettim. Her ne kadar çenem sürekli Çin'ce konuşmaya çabalamaktan ağrıdıysa da gerçekten değdi. Burada neler yaşıyorum, neler hissediyorum az da olsa anladılar. Yolculuklarının bana en sıkıntı veren kısmı ise sokaklardaki bilumum yemek vs. kokularından dert yanmalarıydı. Burada yaşamaya alıştığım için artık beni pek etkilemiyor ama O'nlar çığlık atmamak için kendilerini zor tuttular. Tabii yerel halkın bakışları, hayat tarzları, giyim kuşamları, yiyip içtikleri de ayrıca O'nlar için çok ilginçti. Özellikle sokakta pijamayla gezenler bizimkileri epey güldürdü.

Ne yapalım, her gülün bir dikeni olacak elbette. Onun haricinde çok memnun kaldılar (umarım, bana söyledikleri öyle çünkü), özellikle de yolculuklarının son 3 gününde Pekin'e geçip, Çin Seddi'ni ve yasak şehiri gezip, nefis Pekin ördeği yiyerek gerçek Çin'i görmekten çok hoşnut oldular. Ben ise her dakika onları arayıp taciz ederek, gezilerine dahil olmaya çalıştım kendi çapımda.

Yazmaya daldım, hemen tarifleri veriyorum. Bu poğaçaları ben her yapışımda bulutlara benzetiyorum. Son derece yumuşaklar, sanki puf puf kabartılmış pamuklara benziyorlar. Bugünlerde yeni bir poğaça denemek istiyorsanız bunlara bir şans vermenizi öneririm.

Malzemeler:

2 tüm yumurta+1 yumurtanın sarısı(üste sürmeye)

2 tatlı kaşığı tuz

2 tatlı kaşığı mahlep

1 çorba kaşığı toz şeker

3-4 su bardağı un

1 paket instant maya

Yarım su bardağından 1 parmak fazla sıcağa yakın su (ılıktan biraz fazla sıcak olmalı)

2 tepeleme çorba kaşığı yoğurt

180 gr. oda ısısında yumuşamış tereyağı (ya da margarin)

İçi için istediğiniz tipte peynir (Ben ezine kullandım)

Unun 2,5 bardağını bir kaba koyalım. İçine mahlep, tuz, şeker ve mayayı ekleyelim. Sıcak su ve yoğurdu ekleyelim. Hamuru biraz karıştırıp 2 yumurtayi ve yumuşamış yağı ekleyelim. Hamuru yoğuralım, cıvık bir hal almalı. Daha sonra kalan unu azar azar ekleyerek, kıvamını arttıralım. Elimize biraz yapışan ama sert olmayan yumuşak bir hamur hazırlayalım. Un miktarı az gelirse az az ekleyebilirsiniz. Kalorifer yanı gibi bir yerde 40 dakika kadar mayalanmaya bırakalım. Mayalanmış hamurumuzu tekrar yoğuralım, elimizle limondan biraz küçük parçalar alıp yuvarlayalım ve iki avucumuz arasında yassıltalım. İç malzememizi koyup yarım ay şeklinde ağzını birbirine sıkıca bastırarak kapayalım. Yağlı kağıt serdiğimiz tepsiye poğaçalarımızı aralıklı olarak dizelim. Üzerlerine yumurta sarısı sürelim. (Arzu ederseniz susam, haşhaş tohumu ya da çörek otu serpebilirsiniz.) Tepsimizi 15 dakika dışarda bekletip ısıtılmamış fırınımıza koyalım. Fırınımızı açıp 190 dereceye ayarlayalım. Üzerleri kızarana dek pişirelim. (Poğaçaları fırından alınca pişmediğini zannedebilirsiniz çünkü inanılmaz yumuşak oluyorlar. Ben her seferinde bir adet poğaçayı fırından çıkarmadan önce böler, içinin pişip pişmediğini kontrol ederim. Ama altı ve üstü kızarmışsa pişmişlerdir.)

Paskalya Çöreği

Bu tarif Oktay Usta'nın yemek kitabından. İnternette de pek çok denendiğini gördüm. Gerçekten pastaneden alınanlardan hiç bir farkı yok. Benim gibi nutella hastası iseniz bir de nutella ile yemenizi tavsiye ederim. Bu tarifi görüp de hiç denemediyseniz, hiç çekinmeyin gerçekten sonuç bir harika.

Malzemeler (Yarım ölçü, 2 orta boy paskalya çıkıyor)

Yarım su bardağı sıvı yağ

Yarım su bardağı sıcağa yakın süt

Yarım çay bardağı ılık su

2 yumurta, birinin sarısı ayırılacak

2 tepeleme tatlı kaşığı instant maya ya da yarım paket yaş maya

Yarım su bardağından 1 parmak fazla toz şeker

Bir tutam tuz

2 tatlı kaşığı mahlep

10 dolu çorba kaşığı un (Hamur çok yumuşaksa bir kaç kaşık daha azar azar ilave edilecek)

Yaş maya kullanılacaksa ılık su ile eritelim. (Instant maya kullanılacaksa doğrudan una katalım.) Un, şeker, tuz, mahlep, iki yumurta ve mayayı karıştıralım. Kuru maya kullanılacaksa suyu ekleyelim, sütü ilave edip hamurumuzu yoğuralım. Hamur fazla yumuşaksa her seferinde sadece bir çorba kaşığı ekleyerek hamurumuzu kulak memesi kıvamında ve ele yapışmayacak şekilde hazırlayalım. Ilık bir yerde iki misli kabarana dek yaklaşık 30 dakika bekleyelim. Kabaran hamurumuzu tekrar yoğuralım ve iki eşit parçaya bölelim. Her bir parçayı tekrar üçe bölüp elimizle her birini uzatarak yuvarlayalım. Her üç parçadan saç örgüsü örelim ve bitiş kısmını birbirine yapışacak şekilde bastırıp örgümüzün altına doğru hafifçe kaybedelim. 2 ayrı çöreğimizi yağlı kağıt serilmiş tepsimize koyup yarım saat mayalanmaya bırakalım. Üzerine yumurta sarısı sürelim, file ya da kırık fındık, file badem ile süsleyelim. Önceden ısıtılmamış fırınımıza koyalım ve fırınımızı 180 dereceye ayarlayalım. Üzerleri iyice kızarana dek pişirelim. Fırınımızdan alıp soğumaya bırakalım.

Afiyet Olsun!

Başlık Yok, Boşluk Var...

2009-01-06T21:50:00.005+08:00

Yarım saat kadar önce günlerdir uğramadığım "Acemişef" mail adresime bir göz atayım dedim. Sevgili Zümrüt'ten gelen bir mail sayesinde nicedir uğramadığım sayfama geldim sonra. Bir de online kaç kişi var kısmındaki "14" rakamını görünce içim bir hoş oldu. Hala sabırla girip bakmanız o kadar içime dokundu ve aynı zamanda mutlu etti ki bir anda bir şeyler yazma ihtiyacı hissettim. Sevgili kim olduklarını bilmediğim "14" kişi, yeniden yazma isteğimi uyandırdığınız için müteşekkirim size. Zümrütcüğüm, ayrıca teşekkürlerimi sunacağım sana da az sonra.

Sayfama gelip benimle acımı paylaşan hepinize sonsuz şükranlarımı sunuyorum. Acılar paylaştıkça azalıyor, her ne kadar artan özlem olsa da. Zaman öyle çabuk akıp gidiyor ki, her saniyemi aklımda tutmaya çalışmama rağmen, bakıyorum elimden çoktan kaymış gitmiş. Çin'e döneli henüz iki gün oldu. Bu sefer yanımda iki haftalığına annemi de getirdim. Önümüzdeki haftasonu ise kızkardeşim geliyor eşiyle. İnşallah bebeklerini kucaklarına almadan önce biraz gezdirmek istiyorum onları. Ardından yeniden telaşe başlatacağım kendime. Birşeylerle meşgul olunca düşüncelerimi dağıtmak, içinde bulunduğum boşluktan çıkmak daha kolay oluyor. Bu meşguliyetimin arasına blogumu da katacağım inşallah.

Bu yazımı da boş boş yollamayayım dedim kendi kendime, o nedenle babamı kaybetmeden üç gün önce yaptığım, eşimin doğum günü pastasını ekliyorum. Belki daha sonra ayrıntılı yapılışını da paylaşırım.

Yokluğumda beni boş bırakmayan, gerek yorum gerek mailleriyle desteğini ve özlemini sunan dostlarım, çok sağolun.

Görüşmek dileğiyle,
Esra

Gökyüzündeki Martılar...Babam Melek Oldu...

2008-11-15T14:50:00.001+08:00

Bugün 10 Ağustos ve sevgili babamın doğum günü. Tesadüf ki bu haftasonunu geçirmek üzere buraya geliyorlar. Post'u yayınlamak için onların yola çıkmasını bekledim ki önceden görüp de süprizi kaçmasın. Daha önce hiç babama özel bir pasta yapmamıştım. Erkek pastası olunca ya kremalı yapmalıydım ya da daha az süslü. Daha önce kitabevlerinden birinde karıştırdığım bir pasta kitabında gözüme çarpmıştı bu pasta. Bilmem aynısı oldu mu ama aklımda kalan böyle bir şeydi işte... Sevgili babam yazlıklarının balkonunda aynen bu manzarayı seyrediyor hergün, gözünün alabildiğine bir deniz manzarası ve gökyüzünden suya pike yapan martılar... Beğeneceğinden çok emin olarak yaptım bu pastayı. O da manzara, bu da.. ;)

Canım babam, hasta olunca üzerimize titrer, bize hiç dayanamaz, bir dediğimizi iki etmez. Ben ve kardeşim babamın prensesleriyizdir, babam da bizim kralımız. Babacığım seni çok seviyorum, Allah sana uzun ömürler versin, annemin ve bizlerin yanından hiç ayırmasın..

İşte böyle yazmıştım O'na olan duygularımı. Artık kralım yok. Dün gökyüzüne uçuverdi. Yaz başından beri boğuştuğu kansere yenik düştü. Artık elim yazar mı bir daha... İçimden gelir mi.. Böyle mi düşünmüştüm Türkiye hasretimi dindirmek için yola çıkarken... Bugün bir daha çıkıyorum yola. Babamı toprağa vermek için. Allah'ımdan sadece sabır diliyorum. Bir de geride kalan sevdiklerim için sağlık... Benden haber beklerken böylesini beklemiyordunuz biliyorum. Acımı paylaşmak istedim hepsi bu.

Pastada "Ebru Sanatı" Denemeleri ve Veda...

2008-06-13T10:31:00.005+08:00

Uzun bir aradan sonra tekrar sizlerle olmak çok güzel... Biliyorsunuz nedense üzerime çöken ve adını koyamadığım rehavetimin sonucu epey bir ara vermiştim yazılarıma. Son günlerde bu rehavetin adını kafamda yavaş yavaş şekillendiriyorum. Sanki beynimde bir odada, oda dolusu fikir ve yapılacak şey var ama hepsi de aynı anda çıkmaya çalıştıkları için kapıya sıkışıp beni de rahatsız ediyorlar. O nedenle hepsini teker teker yoluna koymaya karar verdim. Öncelikle belirsiz bir süre blogum ile ilgilenemeyeceğimi üzülerek haber vermek istiyorum. Yaklaşan Türkiye yolculuğumun ardından kısmetse tekrar buraya döndüğümde beni çok kalabalık günler bekliyor olacak. Bunlardan ilki ve en önemlisi Çin'de bir dil okuluna gitmek. Evde aldığım Çince dersleri ne yazık ki beni tatmin etmiyor. Beynim öğrenme açlığına doymuyor. Bu nedenle ikinci bir aktivitem de beni bekliyor olacak: Pasta Okulu. Burada örgün eğitim veren, sonucunda sertifika alabileceğim bir pasta okuluna başlayacağım. Ön görüşmemi yapıp okulumu çoktan gezip ayarladım bile. Yaptıkları inanılmaz teknikleri öğreneceğim için çok heyecanlıyım, Onlar da ilk defa yabancı bir öğrenciyi aralarında görecekleri için çok heyecanlılar.

Ardından oturduğum sitedeki arkadaşlarım benden kurs almak için bekliyor olacaklar. Yapabilirsem kurabiye ve pasta eğitimi vermek istiyorum, şimdiden gönüllüleri beynimi aşındırıyorlar bile.

Bir diğer hayalim Türkiye'ye dönünce bir yağlıboya sergisi açmak. Türkiye'deyken bu konuda eğitim almış ve kendi çapımda resim yapar olmuştum. Eğer vakit bulur ve başarabilirsem kendi gözümden buradaki doğa ve yaşamı resmetmeyi umuyorum.

İşte bu oda dolusu işler beni bekliyorken, bloguma nasıl devam edeceğim konusunda en ufak bir fikrim yok. Sadece bu ülkede geçirdiğim zamanı, en iyi verim alabileceğim şekilde doldurmaya çalışıyorum. Sizlerle olmak, sizlerin yorumlarında saklı o büyük desteği alabilmek, dostluğu hissedebilmek herşeye değerdi, belki de farkında bile olmadan benim buraya adapte olmamı sağlayan en önemli unsurlardan oldunuz. Bu desteği kaybetmeye hiç mi hiç niyetim yok, bu nedenle yine de arada kendimden haberler vermeye çalışacağım.

Bu konuların haricinde rutin yaşamım devam ediyor. Arkadaşlarla görüşüyoruz, birlikte biryerlere gidip gezip alışveriş yapıyoruz, kimi zaman da birbirimizin evlerinde toplanıyoruz. Geçtiğimiz hafta verilen bir kahvaltı davetine eli boş gitmek istemedim, o nedenle bir pasta hazırladım. Pastamı nasıl süsleyeceğim konusunda kararsız kaldım, çünkü burası dayanılmaz sıcak. Öyle ki pasta için hazırladığım ganaj, dolaptan çıkarır çıkarmaz yumuşayıveriyordu. Bu nedenle şeker hamuruyla kaplamaktan vazgeçip, en azından çok soğukta bekletip erimeden teslim edebilirim umuduyla krema kaplamaya karar verdim.

Buradaki arkadaş grubumuz çok uluslu olduğu ve kendi adıma Türkiye'yi ve kültürümüzü bir nevi temsil ettiğim için, pastamda küçük bir Türk sanatına örnek vermek istedim. Baştan olup olmayacağından hiç emin değildim, hayatımda Ebru Sanatı çalışmadım ya da çalışılırken de bizzat görmedim. Bu nedenle öncelikle küçük bir kasede erittiğim çikolata üzerinde denedim. Her ne kadar gerçeğinin güzelliğini yansıtmasının imkanı olmasa da, ucundan köşesinden fikir sahibi olsunlar diye, yine de deneyip göstermeye karar verdim.

Ebru Sanatının nasıl yapıldığını daha önce Tv programlarında izlemişsinizdir sizler de. Ustaları yaparken her ne kadar kolay görünüyorduysa da sadece ufacık bir aşamasında bile çok zorlandım. Geleneksel Ebru motiflerinden olan laleyi, yapmak üzere kendime model seçtim. Yapımı için ise bu siteden yararlandım.

Eğer siz de denemek isterseniz yapacağınız şey, beyaz çikolatayı eritmek ve dilediğiniz gıda boyası ile renklendirmek. Tabii çikolatanız soğuyup katılaşmadan motifleri hızlıca yapıp şekillendirmelisiniz de. Pastamı yine son zamanlarda sıkça kullandığım kakaolu pandispanya ve 400 gr. Krema ve 300 gr. bitter çikolatayı beraber eritip, soğutup çırptığım ganaj ile hazırladım. Ganajın yarısından biraz azını pastamın üzerini kaplamak üzere erittikten hemen sonra ayırdım. Pastamı hazırlayıp çırpılmış ganaj ile kapladım, üzerine oda sıcaklığında beklettiğim ganajı düzgünce döküp, üstünün heryerinin kaplanmasını sağladım.

Daha sonra renklendirdiğim beyaz çikolatalar ile ebru motiflerini hazırlayıp donmaları için buzdolabına kaldırdım. Son olarak pastamın kenarlarını rendelediğim bitter çikolata ile düzgünce kapladım.

Aşağıda pastanın yapım aşamalarına bir göz atabilirsiniz. (Pastayı götürüp masaya koyduğumda gerçekten de bu şekilleri nasıl yaptığımı sordular, bu sayede öz sanatlarımızdan birinden bahsetme fırsatını da bulabilmiş oldum.)

Umarım ayrılığın süresini fazla uzatmadan tekrar aranızda olabilirim...
Her şey gönlünüzce olsun.
Sevgilerimle,
Esra

Çin/Lushan Bölüm 2 - Kaplıca ve yemek macerası...

2008-05-18T21:38:00.010+08:00

Lushan gezimizin oldukça yorucu olan ilk bölümünden sonra yorgun argın otelimize geri döndük. Akşam yemeğimizi yedikten sonra, olan yorgunluğumuzu atmak üzere odalarımıza çekilmiştik ki, dışarıdan gelen gürültülerle bu pek mümkün olmadı. Nedir bu gürültü diye kafamızı pencereden uzatınca, otelin kaplıca havuzlarının pek çok Çinli ile dolup taştığını farkettik. Aslında çok şaşırdık, çünkü kaplıcalara gündüz giriliyor sanıyorduk. Vardır bunda bir hikmet deyip, oğlumuzu apar topar babaannesinin odasına yollayıp, soluğu aşağıda aldık.

Daha önce dediğim gibi Lushan, bir kaplıca bölgesi. Dağların hemen eteklerinden başlayan pek çok otel veya halka açık yüzme havuzları var. Çevre kentlerden buraya günü-birlik ya da kalmalı olarak pek çok insan geliyor. Bu nedenden dolayı da adım başı mayo satan dükkanlar bulunuyor. Yeri gelmişken Çin mayo modasından bahsedeyim. Buraya ilk geldiğimde her şeyin pek ucuz olmasından yola çıkarak yaz aylarını ve görücüye çıkacak 2008 yaz yüzme kıyafetleri modasını iple çekmiştim. Fakat Nisan ayıyla beraber standlarda yer almaya başlayan her bir mayo çeşidiyle tüm hayallerim uçup gitti. Nedense Çinli kadınların zavallı güneşle bir sorunları var. Bronzlaşmaktan adeta ölesiye nefret ediyorlar. Bu nedenle de mayoları ve bikinileri oldukça kapalı. Ama nasıl kapalı, sanki gecelik gibi uzun etekli mayolar ya da atlet-şort gibi bikiniler, bazıları da sanki güreşçi kıyafeti gibi dize kadar uzun. Sanmayın ki utangaçlıklarından mayo modaları böyle.

Geldiğimden beri özellikle de yaz geldiğinden beri, içlerindeki çamaşırların dikişlerine kadar görünecek incelikte kıyafetler giyenleri yüzlerce kez gördüm. Bazı giydikleri şortlar, iç çamaşırlarını utandırır kısalıkta. Çinliler'in sorunu tamamen yaramaz güneşle. Peki bu kapalı mayoları giydikten sonra içleri rahat mı sanıyorsunuz? Yanılıyorsunuz. Her bir mayocunun yanında yöresinde, yarı çapı en az otuz santimlik pasta çemberi gibi kocaman şapkalar satan şapkacılar var. Eğer güneş kremi istiyorsanız en az 30 faktörlüsünü bulursanız, öpüp başınıza koymalısınız. Şimdi bitti mi? Hayır. Bir de üstüne üstlük havuzlara akşam olmadan girmiyorlar. Tabii en emin yol, güneş battıktan sonra girmek. Hal böyle olunca da bize de riayet etmesi kaldı. Fakat kaplıcaya girmem bir dert, çıkmam ayrı dert oldu.

Otelin uygulamasına göre, havuzları kullanmak için ayrı bir binaya gidilip oradaki soyunma odalarına gidilmeli. Orada size havlu vs. veriyorlar, siz de mayonuzu giyiyorsunuz. Giderken hazırlıklı olduğum için sadece eşyalarımı, verilen dolaba koydum o kadar. Çinli dostlarımızın meraklı bakışları altındaki kaynar su sefamızı geç saatlerde(23:00), havuzun kapanmasıyla birlikte tamamladıktan sonra bu giyinme odalarına geri döndük. Döndük de, ben bir türlü ne yapacağımı bilemedim. Neden mi? Mayolar ıslak, üst değişmek lazım. Fakat duş alınan kısım hariç hiç bir soyunma kabininde kapı yok? Bir sağa gidiyorum bir sola gidiyorum, duşların hepsi de dolu mu? İçerisi de epey kalabalık. Peki dedim kendi kendime, bu kadıncağızlar nasıl giyiniyorlar? Dememle yanımdakinin mayosunu atıvermesi bir oldu. Bir de arkamı döndüm ki, herkes olanca rahatlığıyla giyiniyor. Hemen bakışlarımı aşağı eğip, pılımı pırtımı ıslak üzerime geçirip çıkıverdim oradan. Yok yok, ben alışamam. Benim mahretiyetim olmalı.

Bu konuda pek çok gözlemim oldu, yani Çinli kadınların rahatlığı ile ilgili. Ama bu kadar rahatlığa rağmen en ufak taciz vs. yok bu ülkede. Herkes birbirini sadece insan olarak görüyor, kadın-erkek olarak değil. Bu konudaki gözlem ve yorumum çok uzun, belki başka bir zaman paylaşırım.

Yazım çok uzadı yine, sizleri sıkmak istemem ama ertesi gün olanları da anlatmadan geçemeyeceğim. Ertesi gün Lushan Milli Parkı'na gitmek üzere sabah erkenden yola koyulduk. istikametimizin yine yüzlerce metre yukarıda bir dağın başında olacağını biliyordum ama, yolun hayatımda görüp göreceğim en kötü yol olacağını bilmiyordum. 1 metre bile düz devam etmeyen, sadece ardı arkasına yüzlerce virajdan, her bir virajın ardından burun buruna arabalarla karşılaşıldığı korkunç bir yoldu. Doğal güzelliğine denilecek söz yoktu ama malesef sadece dua edip mide bulantımı bastırmaya çalıştım, resim çekemedim. Yolun sonunda her halde Çinli kadınları kıskançlıktan çatlatacak kadar kireç beyazıydım. Bir süre yüzümüze su çarpıp dinlendikten sonra milli parka girmek üzere biletlerimizi aldık. Bir süre de Çinli görevlilerin oğlumuzla resim çektirmelerini bekleyip, içeri girdik.

Şimdi düşünün. En az 40 dakika, neredeyse 90 derece eğimli yollardan geldik, ama yüzyıllar önce insanlar buraya tırmanmış, dağ gölünün etrafında bir yaşam, bir kent kurmuş, tapınaklar inşa etmiş ve mağaralarda keşişleri inzivalara çekilmiş. Biz tüm gün sadece yarısına yakın bir bölgesini, onu da arabayla gezdik. Hala hayranlığım sürüyor. Size lafı uzatmadan görüntüler vermek istiyorum.

Parkın çeşitli yerlerine yayılmış çeşitli mekanlar vardı. Bunlardan bazılarına gidemedik çünkü tam anlamıyla korktuk.

Bazı uçurumların kenarlarında resim çektirenler vardı, hala nasıl düşmediklerine şaşıyorum; parkın görevlileri de önlem olarak, sadece kayanın üzerine sarı bir boya ile sınır çizmişlerdi o kadar. Kimi basamakların kenarlarında öylesi uçurumlar vardı ki, devam edersek birimizden birini kaybederiz korkusuyla, daha emin olabilecek yerleri keşfetmek üzere geri döndük.

Ziyaret edebildiğimiz bazı yerlerden fotoğraflar var aşağıda. Bunlardan "ölümsüzün mağarası" olan inanılmaz güzel ve gizemli bir yer. Yolun kenarından aşağı doğru yüzlerce basamak indikten sonra gizli kalmış bir güzellik çıkıyor insanın karşısına.

Geçmişte nasıl olup da uçurumun bir kenarındaki bir mağarada inzivaya çekilmişler, ve sonradan orayı tapınak haline getirmişler inanılır gibi değil. Bu resimde üç kişi görüyorsunuz, ellerindeki tütsüleri yakıp bir alttaki tütsülüğe yerleştirecekler sonradan.

Bunu her türlü dilek ve istekleri için yapıyorlar. Bir önceki yazımda biz de tütsü dikmiştik hatırlarsanız; eğer bu denli kocamanını alıp da yaksaymışız, ömür boyu bir daha yakmamıza gerek olmayacakmış. Şimdi her gidişimde tek tek al, dik. Olacak şey değil :)

Bu resimler de mağaranın yanındaki tapınaktan. İnsanlar diz çöküp dua ediyorlardı putlarına.

Şimdi asıl meseleye geliyorum. Bugüne kadar ingilizce menüsü olmayan neredeyse hiç bir Çin lokantasında yemek yememiştik. Taa ki gezimizin sonuna doğru zil zurna acıkana kadar. Orada bulunan herhangi bir yerde yemek yemekten başka şansımız yoktu. Şoförümüze orada yemek yenilebilecek en iyi yere bizi götürmesini söyledik. Fakat kapıdan girerken bile ne kadar yanlış yaptığımız belli olmuştu.

Gittiğimiz restoran iki kattan oluşan, masaların kimileri buruşuk bir naylon kaplı, kimileri pis bezlerle silindiği belli, bolca buğulu camlı, mutfağının girişi hayli kirli bir mekandı. Ama başka seçme şansımız da yoktu, çünkü en iyisi orasıydıysa diğerleri nasıldı kimbilir. Neyse, önce üst katı denedik. Baktık çoluk çombak kalabalık, bir de üstüne üstlük sigara dumanına boğulmuş. Mecbur daha az temiz görünen alt kata geçtik, pis bir masaya, hemen kalkacakmış gibi ucundan ilişiverdik. Bir kadın önümüze birer bardak koyup, bir çaydanlık da su bıraktı. Ardından menüyü getirdi. İşin kötü yanı, menü tamamen Çin'ce yazı karakterlerinden oluşuyordu, işin kötüsü bu yazıları çevirmek lazımdı, daha da kötüsü şoförümüz tek kelime ingilizce bilmiyordu. Bu durumda iş başıma düştü.

Öncelikle şoförümüze bir sebze seçmesini söyledim, bir pilav ve içinde domuz eti bulunmayan herhangi birşeyler de. Kendi dilimin elverdiğince de neleri yiyebileceğimizi anlattım. Yalnız işin kayınvalidem için kötü yanı, lokantada çatal olmamasıydı. Biz çubukla yemeyi ustalık haline getirdik bunca zamandır ama kendisi malesef bu işte çok yeni olduğundan, elinden geldiğince kaşıkla yemekle zorundaydı.

Daha sonra masaya şu aşağıda gördüğünüz has be has Çin yemekleri geldi birer birer. Bunlardan biri koca bir çanak dolusu yağsız-tuzsuz pirinç pilavı(ki ekmek niyetine yeniyor), biri hiç bilmediğim bazı otlarla pişirilmiş yağlı bir yumurta, biri sadece una bulanıp kızartılmış balık kemiğiyle servis edilmiş sebzeli bir yemek, biri tavuklu-sebzeli bir yemek ama tavuk anatomisinin öylesi parçaları var mıydı ben hatırlamıyorum; biri de sadece yarı kavrulmuş bilinen bilinmeyen sebzelerden oluşmuş bir yemekti. Eşimin yemeklerle arasında sorun yoktur, kendisi tıka basa doydu ama zavallı kayınvalidem ve benim için aynını söyleyemeyeceğim. İki gün mide ağrısı çektim desem anlarsınız. Kayınvalideme gelince, zaten neredeyse hiç yemediği için ona bir şey olmadı.

Gezimizi orada kesmek zorunda kaldık, çünkü devamına sadece teleferiklerle gidilebiliyordu. Bir kez daha aynı korkuları yaşayamayacağım için, ve halihazırda midem zaten bulanıyor olduğu için şansımızı zorlamamaya karar verdik. Ve geri dönmek üzere yola çıktık. Her ne olursa olsun, ben hayatımda bu kadar yeşilin tonunu bir arada görmedim. Onun için her şeye değerdi...

Not: Teleferikleri fark edebildiniz mi? ;)

Çin/Lushan - Sisli Dağlar...

2008-05-12T21:28:00.018+08:00

Çin'de meydana gelen deprem sonrası beni merak edip nasıl olduğumuzu soran yorumlarınız için gerçekten minnettarım. Sadece ben değil, içten yorumlarınızı okuyan ailem de çok mutlu oldular endişe ve desteğiniz için. Hepinize derin teşekkürlerimi sunuyorum.

Yazmadan edemeyeceğim, bu aralar bloga devam etme hevesim çok aza inmiş durumda. Her defasında daha da öğretici, daha da işe yarar bir tarif ya da yöntem bulma çabasında galiba biraz kendime baskı uyguladım, bu da beni mutfaktan uzaklaştırdı. Bir de son zamanlarda yaptığım bir kaç deneme beni hayal kırıklığına uğratınca iyice elimi eteğimi çekmek istedim. Bu aralar pek paylaşımda bulunamazsam ne olur bana kırılmayın, en kısa zamanda kendimi toparlayacağım, söz ;)

Daha önce buradan sizlere küçük bir geziye çıkacağımı ve hayal ettiğim gerçek Çin'i tanıma turlarıma başlayacağımı duyurmuştum. Bunlardan ilkini geçtiğimiz hafta sonu gerçekleştirdik. Yaşadığımız yere 3,5 saat uzaklıkta, Lushan denilen bir bölgeye gittik. Yol boyu, gözümüzün alabildiği kadar yeşile doyduk. Pek çok göl, 1-2 gölün üzerinde de çan şapkalı balıkçılar vardı, aynı hayal ettiğim gibi. En güzeli ise adım başı rastladığımız basamak basamak yapılarıyla pirinç tarlalarıydı. Kendimi çocukluğumda izlediğim belgesellerde, filmlerde buluverdim birdenbire. Bu güzelim tabloları çekmeye çalıştım ama malesef sadece çizgi olarak çıktılar. Makinemin ayarlarını çabucak öğrenmem lazım :)

Lushan kenti kaplıcalarıyla ünlü bir kent. Zaten şehre girerken adım başı gördüğümüz (etekli) mayocular da bu sulaklığın habercileri gibiydi. (Mayo durumundan bahsedeceğim ayrıntılarıyla daha sonra) Dağların eteklerinde yanyana kurulmuş kaplıca otelleri şimdilik pek keşfedilmemiş olsa da, yakın zamanda turist akınına uğrayacak gibi görünüyor.

Yolculuk sona erdikten sonra odalarımıza yerleşip öğle yemeği yedik ve dağdaki tapınakları ve şelaleleri gezmek üzere yola koyulduk. Yolculuğumuzun ilk durağı Lushan şelalesiydi. Buraya adını veren şelaleyi ilk resimde, sağ tarafta görebilirsiniz. Bu şelaleye ulaşmak için tek yol, ucu bucağı görünmeyen teleferik hattıydı, biz de biletlerimizi almak üzere görevlilere yöneldik.

Biletlerimizde güvenlik nedeniyle sigortalandığımız yazıyordu, bu da beni endişelendirmedi desem yalan olur. Oğlumu teleferiğe almadılar, bu nedenle kayınvalidemle ikisini aşağıda bıraktık. Zaten ben de onu götürmeye taraftar olamazdım. Yukarıya çıkana kadar ne kadar korktuğumu, ne dualar sıraladığımı anlatamam. Bazı yerlerden geçerken gözümü kapattım bazılarından geçerken ise ağladım :) Yine de bakabildiğim zamanlarda etrafı inceledim ve muhteşem pirinç tarlalarını yukarıdan izleme şansı buldum. Bence Allah, Çinliler'e inanılmaz bir doğa ve bitmek tükenmek bilmeyen kaynaklar bahşetmiş. Arkamızda dev gibi Yangtze nehri, karşımızda şelaleleriyle, başları sislerin içinde kaybolmuş yeşil giymiş dağlar, her iki yanımızda alabildiğine pirinç tarlaları, ağaçlar, yeşillikler vardı...

Teleferik yolculuğumuzun ilk yarısına gelince hareket halindeki araçtan indik ve bir "Buda" heykelini ziyaret ettik.

Nasıl olup da binlerce metre yukarıya heykeller dikip, en kıyı köşede kalmış mağaralara inziva yerleri yaptıklarına hala şaşıyorum. Teleferikle yukarı çıkarken, yeşilliklerin arasında çok eski görünüşlü basamaklar gözüme çarpmıştı. Demek ki insanlar, saatler boyu belki de günlerce süren yorucu bir yolculukla varıyorlardı yerlerine.

Kısa moladan sonra tekrar hareket halindeki teleferiğe atladık ve dağın tepesine doğru devam ettik. Bir süre sonra zirveye vardık ve ilk noktamız olan bir tapınma yerine geldik.

İçeride bir Çin keşişi, elimize tütsüler vererek Buda için yakmamızı söyledi. (Buda'nın önündeki elma dolu tabağa dikkat lütfen) Tütsüleri oradaki yanan mumlardan yakıp, yine tütsülerden oluşmuş bir demetin içerisine sapladık. Tabii onca soğukta bekleyen keşiş amcaya bağışta bulunmayı da unutmadık ;)

Daha sonra sislerin içinden yukarı doğru daracık basamaklardan tırmandık ve ikinci bir tapınağa rastladık. Biz her ne kadar girmeye istekli olmasak da görevli biri tarafından bunu yapmanın bir gelenek olduğu konusuda uyarıldık, böylece ikinci tütsü yakma eylemini de gerçekleştirmiş olduk. Tabii bu sayede de Çin hacısı olduk :)

Tüm bunları çok rahat yapmışız gibi anlatsam da inanılmaz tehlikeli uçurumların yanından geçtik, bol kaygan kayalardan basamaklar kullandık ve sinsi sisin yağdırdığı buz gibi yağmurun altında yol aldık. Yolculuğumuzun son durağı şelalenin başı oldu. Bu fotoğrafı çektirirkenki hissettiğim, ne içimde kopan korku fırtınalarından bahsedeceğim ne de yükseklik fobimden :)

Tekrar yarım saati aşkın bir bol dualı iniş sonrası, yeri öptükten sonra otelimize geri döndük. Bu noktada biraz yemekler ve yaşantıya değineyim istiyorum. Gittiğimiz otel yabancı menşeili olduğu için az da olsa Batı tarzı yemekler bulmamız mümkün oldu. Ama yine de bol domuz eti çeşidi kullandıkları için daha makarna vs. yönelik yemekler yedik. Çin'de kullanılan pek çok baharat ve sebzeye henüz alışamadım. Bir de "suşi"ye. Hala çiğ balık ve tuzsuz lapa pirinçli yosun sarmasında ne buluyorlar anlamıyorum. Bilen varsa anlatsın da bir dahakine anlamayı deneyeyim lütfen ;) Ama görüntülerine gelince böyle bir albeniyi başka hiç bir yemekte görmedim. Adeta birer minik tablo gibilerdi. Tüm bunlara rağmen denemelerimden de biliyorsunuz ki tatlılarına diyecek tek sözüm yok. Kaldığım süre boyunca kendimi tatlı ile doyurdum diyebilirim. Fakat tatlılarla da arama sınır koymadım diyeyem, özellikle "salatalık mousse" gördükten sonra :) Bir de hala ne olduğunu anlamadığım, koyu kahverengi minik jöle küpleri vardı. Kelime-i şehadet getirip tattığımda da yine ne olduklarını anlayamadım. Umarım içimde büyüyüp yaratığa dönüşmezler.

Tabii Çin'de her yerde olduğu gibi burada da çok hoş sunum ve süslemelere rastladım. Onların da fotoğraflarını paylaşmadan edemeyeceğim. Fotoların üzerine tıklayıp büyük hallerine bakabilirseniz belki sizlere de süsleme fikirleri verebilirler. Özellikle sağ üst köşedeki makaron süslemeli tatlıya dikkat lütfen. Eğilip incelediğimde muhteşem fırfırlanmış etekli makaronlar buldum karşımda :)

Yazım gittikçe uzuyor, farkındayım, galiba iki ayrı bölüme ayırmadan bu geziyi tamamlamayı başaramayacağım. Aslında yaşadıklarımı en başından beri bir gezi-biyografi gibi anlatacağım yeni bir blog açmayı da düşünmüyor değilim. Fakat tüm çıplaklığıyla yaşadıklarımı yazarsam bir Çinli veya Çin dostunu kırar mıyım bilemiyorum. Çünkü buradaki sıkıntımı ya da yaşadığım zorlukları, komikliğe veya eğlenceye dökerek deşarj oluyorum. Bakalım, buna önümüzdeki günlerde karar vereceğim.

Yazımın devamında kaplıca maceramdan ve ertesi gün gittiğimiz doğa harikası ulusal bir parktan ve yolculuk boyu çektiklerimizden bahsedeceğim. Şimdilik hoşçakalın ;)

Teşekkürler...

2008-05-12T20:38:00.005+08:00

Merhaba,
Bloguma uğrayıp nasıl olduğumu soran içten sözleriniz için teşekkür ederim. Çok şükür biz iyiyiz ama bugün Çin'de olan depremi hissettik malesef. Aldığımız haberlere göre de can kaybı sayısı artıyormuş. Bizim yaşadığımız eyalete 800 km. civarı bir uzaklıkta olmasına rağmen burada da 1,5- 2 dakika sürmüş sallantı. Ben her ne kadar evdeki koşturmacam sırasında hissetmesemde, işyerinden arayıp, herkesin panikle sokaklara döküldüğünü söyleyen eşim sayesinde kafamı kaldırıp sallanan avizelerimi görebildim. Allah bundan daha fazlasını da yaşatmasın inşallah kimselere...
Kısa bir süre sonra sizleri blogumun olağan çizgisinden biraz ayrı tutup, haftasonu yaptığım küçük bir Çin gezisiyle karşılayacağım.
Sevgilerimle,
Esra

İlk Sipariş Pastam, Çikolatadan Çiçekler...

2008-05-05T21:56:00.008+08:00

Kul sıkışmayınca Hızır yetişmezmiş bilirsiniz. Tam bloguma ne koyacağım derdine düşmüşken, Çin'deki ilk siparişimi, peri değneğini şöyle bir "pıtlatmış"çasına alıverdim. Buraya gelmeden önceki hayalimdi biliyorsunuz, hatta küçük bir çıtlatma amaçlı da pembecik bir pasta yapmıştım buradaki yeni edindiğim dostlarıma. İşte onlardan o gün bana gelmeyip pastamı da görmemiş olan birisi, geçtiğimiz hafta es kaza(!) telefonuma resimlerini yüklediğim pastacıklarımı görüverdi. Aldığım tepki çok hoştu, tam bu iltifatlar bile yeter derken üstüne üstlük, "bana şöyle misafirlerimin vaaoovv! diyeceği bir pasta yapar mısın?" deyiverdi.

Aslında yaşadığımız site içinde Fransız "Bonjour" pastanelerinin bir tanesi bulunmakta. Tabii Çinli aşçılarla. Ama bu arkadaşım, bu pastaneden hep aynı tip pastaları almaktan ve yemekten usandığını, evine çok sık hatırlı dostlarının geldiğini, bu sefer onları değişik bir pasta ile şaşırtmak istediğini söyledi. Daha o an elim ayağıma karıştı, nasıl bir pastaya "vaaoov" dedirtebilirdim ki? Bana kesin haberi pazartesi bildireceğini söyleyince aslında içim rahatlamadı da diyemem. Belki dedim, vazgeçer de panik yaşamaktan kurtulurum. Fakat işler umduğum gibi gelişmedi, bu sabah erkenden aldığım bir mesajla pastayı yapmaya koyuldum. Aklımda binbir çeşit pasta belirdi ama dedim ya, sipariş olunca acemi şeflikten yamaklığa geçiş yapıverdim. Varsın dedim "vaaoov!!" dedirtmesin, sade olsun, sevgili "müşteri"min gönlünü sadelikten kazansın. Biliyorum pastanın üstüne kuş kondurmaya çalışsaydım kesin elime yüzüme bulaşırdı :D

Kızkardeşimin doğum günü pastasında elde ettiğim lezzetten o kadar memnun kaldım ki bu pastada da aynı pandispanyayı ve krema olarak da yine çikolatalı ganajı kullandım. Görüntü dedirtmese de bileyim ki tadı dedirtecek. Ara katına da bolca damla çikolata serptim. Bu pandispanya benim bundan sonraki temel pandispanyam olacak. Hem yağsız oluşu hem de yumuşak ötesi keki beni yeterince tatmin etti. Pastamın malzeme ölçüleri gramla ve ben hala çeviremedim, özellikle bugünkü telaşımla hiç vaktim olmadı ama en kısa zamanda ölçüp aynı yazı üzerinde gerekli bardak ölçülerini yazacağım.

20-22 cm'lik kalıp için (her ikisi de olur) Malzemeler:

20 gr. su-Çeyrek çay bardağı

4 yumurta sarısı
50 gr. un-1 tam dolu çay bardağı

10 gr. kakao-1 çorba kaşığı

15 gr. mısır nişastası-Yarım çay bardağından 1 parmak az

4 yumurta akı
100 gr. toz şeker- 1 tepeleme çay bardağı(şekeri aldığı kadar tepecik yapın)

Bir tutam tuz

2 tatlı kaşığı kabartma tozu

1 paket şekerli vanilin

Yumurta sarıları bir kaba konulup mikserle iyice çırpılır. Önce su, ardından azar azar birlikte eleyerek un, kakao ve nişasta eklenir, mikser ile pütür kalmayana dek çırpılır. Bir başka kabın içinde tuz ve yumurta akları 3-4 dakika çırpılır, ardından toz şeker, vanilya ve kabartma tozu birlikte, karışım katı kar haline gelene dek çırpılır. Yumurta sarılarının olduğu kabın içine az bir miktar diğer karışımdan eklenip iki karışım birbirine yedirilir. Ardından geri kalan yumurta akları da eklenip tüm karışım sönmemesine gayret edilerek birbirine yedirilir. Yağlanmış kalıba dökülür, 190 dereceye ısıtılmış fırında pişirilir.

Ganaj için ise yine 200 gr. bitter çikolata ve 200 gr. sıvı kremayı beraber ısıttım, çikolatalar eriyince ocaktan alıp dolapta soğuttum. 5 dakika çırptıktan sonra tekrar dolaba kaldırıp koyulaşmasını bekledim. 3 dolu çorba kaşığını süslemek için ayırıp gerisini, iki kata ayırdığım ve süt ile ıslattığım kekin arasını ve üstünü kaplamakta kullandım. Pastamın kenarlarını tırtıklı spatula ile şekillendirdim, üzerini bolca kakao eleyerek kapladım. Önceden ayırdığım kremayı sıkma poşetine doldurup kekin dip kısmını yanyana sıkarak yaptığım çiçeklerle süsledim.

Üzerindeki çiçekleri yapmak için önceden gördüğüm bir tekniği kullandım. Yağlı kağıda gelişi güzel çiçekler çizdim, kağıdı ters çevirip tezgaha bantladım. Ayrı ayrı beyaz ve bitter çikolata erittim. Yağlı kağıttan sıkma poşeti hazırlayıp uçlarını minicik kestim. Çiçeklerin yarısına beyaz yarısına siyah çikolatadan tohumcuklar yaptım, herbir çiçeğe, tersi renkte çikolata sıkıp yapraklarını yaptım. Buzdolabında en az 2 saat donmaya bıraktım. Son olarak pastamı hazırladığım çiçek çikolatalar ile süsledim.

Not: Pastamı bu akşam teslim ettim, kendisi beğendiğini ifade etti ama ben asıl misafirlerinin beğenip beğenmeyeceklerini heyecanla bekliyorum.

Bebeğim büyümüş de 2 yaşında kocaman bir delikanlı olmuş...

2008-05-02T21:50:00.014+08:00

Size sıcak bir ağustos gününden yazıyorum şimdi. Sanki zamanda ileriye doğru az bir süre yolculuk yaptım da, aradaki ayları atlayıverip geldim ağustosa konuverdim. Çin'in kendi içinde meşhur "Wuhan" sıcağıyla tanıştık istemeden de olsa. İncecik giyinmek işe yaramıyor, derimi söküp atasım var sıcaktan, ama ne yaptım ettim, kıpırdamak istemeyen kendimi şöyle bir dürtüp, oğlumun pastasını yapmaya koyuldum yine de. Temamın buzlar diyarı kutuplar olması bile yetmedi serinlememe. Pastayı güç bela bitirdim klimalar eşliğinde ama, gördüğünüz fotoyu 10 saniye içinde çekmek zorunda kaldım. Dolaba koyarken üzerinde su zerrecikleri oluşmuştu bile. Acaba ne günah işledim de bu cehennem gibi yere düştüm ben? Peki daha da önemlisi, asıl ağustos ayında ne yapacağım ben?

Buranın insanı alışmış anladığım kadarıyla. Şimdi anlıyorum market vs. reyonlarında, neden kışın değil de, baharda şemsiye çeşitlerinin yer almaya başladığını. Son iki haftadır sokaklar şemsiyeli kadınlarla dolmaya başladı. Bunun birinci sebebini biliyorum, Çinli kadınlar bronzlaşmaktan en az fare görmekten korkar gibi korkuyorlar. Çinliler'e göre beyazlık, asaletin ve zenginliğin simgesi. Öyle ya, tarlada çalışan köylülerin hem çalışıp hem şemsiye tutmak gibi bir lüksleri yok, onlar otomatikman kararıyorlar. Böylece tarlada çalışanla, çalışmaya ihtiyacı olmayanın farkı belli oluyor hemen. Geçmişlerinden gelen bu korku, bu daha az kentleşmiş şehirde de aynen devam ediyor. Bana da bu kokoş şemsiyeli hanımları gülümseyerek(sırıtarak) izlemek kalıyor. Bazen de gözlüğümü çıkarıp, yüzümü güneşe dönüyorum içime çekmek istercesine, biliyorum dehşete kapılıyorlar benim adıma :) Bir de doğuştan koyuca renkte doğmuşlar için tüm bilindik bilinmedik, pahalı-pahasız kozmetik markaları "beyazlatıcılı" kremler, losyonlar, el kremleri hatta maskeler üretmişler. Yazın buraya kömür karası döndüğümde ne olacak çok merak ediyorum, hatta şimdiden hayal edip kıkır kıkır gülüyorum kendi kendime :)

Laf yine alakasız yerlere gitti, konuya döneyim; bu pastayı yapmak için kayınvalidemin gelişini bekledim biliyorsunuz. Kendisi sağsalim "çekik gözlüler diyarı"na ulaştı. Şimdi evim bir değil on kişi gelmişçesine doldu. Oğlum ise aylardır -çoğunlukla- süre gelen yalnızlığına veda etti. İçim rahat, planladığım kutlamayı da bugün yaptık hep beraber. Menümüzde sadece pasta vardı, biraz da abur cubur. Benim için önemli olan geriye baktığımda oğlumun ikinci yaşını kutladığımızı belgelemekti. Yapamasaydım çok üzülürdüm. Umarım seneye daha kalabalık, çeşidi bol bir menüyle karşınızda olurum. Haa bu arada erik meselesi ne oldu acaba diyorsanız, lütfen yazının sonundaki resme bir gözatın ;)

Bu pastanın pandispanya tarifini Ruki'den aldım ama ölçülere sadık kalamadım. Tadı inanılmaz güzeldi fakat bana kalırsa biraz daha brownie kıvamında bir kek oldu. Hatta bu kek çeşitli şekillerde traşlanıp, krema koymadan bile kullanabilir. Ben yine de yoğun çikolata tadını azaltmak için krem şanti hazırlayıp ara katları ve sıvamasını da bununla yaptım. Fakat kekin dokusu çok sık ve ağır olduğu için bir katı paramparça oldu. Parçalanan katı bir yap-boz gibi birleştirip orta kat olarak kullandım. Neticede keserken veya yerken sorun olmadı ama düzeltene kadar ömrümden ömür gitti :)

Yine de bu keki tek başına bile tadına doyamadan yiyebilirsiniz, pasta yapmanız şart değil, bu benim hayatımda yediğim en nefis çikolatalı kekti.

Malzemeler:

Yarım su bardağı kakao
2 su bardağı un
Bir çimdik tuz
150 gr. bitter çikolata
150 gr. tereyağı
4 yumurta
1,5 su bardağı toz şeker
1 portakal kabuğu rendesi
1 su bardağı süt-İçine bir yemek kaşığı limon suyu koyup 10 dk. bekletin
1 tatlı kaşığı kabartma tozu
1 paket şekerli vanilin

Tereyağı ve bitter çikolataları birlikte benmari usulü eritelim, bir kenarda soğumaya alalım. Kakao, un ve kabarma tozunu birlikte bir kaba birlikte eleyelim. Bir başka kapta yumurta, şeker ve portakal kabuğu rendesini şeker eriyene kadar en az 7-8 dakika çırpalım. İçine yağlı-çikolatalı karışımı ekleyelim ve tekrar çırpalım. Limonlu sütü de karşıma ekleyip çırptıktan sonra unlu karışımı azar azar ekleyip sadece karışacak kadar çırpalım. 23 cm'lik kalıbımıza dökelim ve 175 dereceye önceden ısıtılmış fırınımızda yaklaşık 45 dk pişirelim.
Ara katları için 2 paket krem şantiyi 1,5 su bardağı sütle çırpalım. Kekimizi iyice soğuduktan sorna 3 kata ayırıp, krema ile dolduralım.

Pastamın Pingu ve en yakın dostu olan fok balığı karakterlerini oluşturabilmek için Lorraine'in yaptığı Pingu'lu bir pastadan ve Çin youtube'u olan youku'daki bir pingu filminden yararlandım. Sonuç olarak oğlum ekranda görüp bayıldığı Pingu'yu sonunda ele geçirmenin hazzını yaşadı.

Aşağıda pastamın diğer yapım aşamalarını inceleyebilirsiniz.

Fındık Kaplı Bisküviler...

2008-04-28T13:21:00.002+08:00

Yeni bir tarif yayınlama arasını bu kadar açtığımda kafamı toparlamam daha da zor oluyor. Bir de elimde yeni denenmiş bir tarif yoksa iyice üzerime üşengeçlik basıyor. Aslında bu cici bisküvilerin yerinde de oğlumun ikinci yaşgünü pastası olmalıydı ama içimden onu bile yapmak gelmedi. Yok yok sanmayın ki depresyondayım; sadece burada kutlayacak kimse olmadığı için elim bir türlü gitmedi. Bir de babaannemizin gelecek olması nedeniyle, oğlumun pastasını biraz ertelemek istedim o kadar. Ama çok yakında "pingu"lu bir pasta burada yer alacak inşallah. Bilmeyenleriniz için söyleyeyim, "pingu" bir çamur animasyon kahramanı. Kendisi adından da anlaşıldığı gibi bir penguen ve en büyük özelliği oğlumun ilk anlamlı söylediği kelimelerden olması. Lafı uzatmayayım, bir aksilik çıkmazsa haftasonu oğlumun pastasını yapıp sizlerle de paylaşacağım.

Onun haricinde biraz son günlerde neler olup bitiyor biraz bahsedeyim. Mesela bu hafta başı tutan "erik" krizimden. Çok yakın bir arkadaşımın "burada(Türkiye'de) erik çıktı"demesiyle bir anda elektrik şoku verilmiş gibi oldum. Kendi kendime diyordum, burada bahar'ın bir eksikliği var diye, çocukluğumun bahar habercisi eriği görmemişim de ondanmış. Meğer kendimi buranın baharına yabancı hissetmemin ana sebebiymiş kendileri. Msn iletime "Carrefour'a erik almaya gidiyorum" iletisini düşüp, meselesi açıldıktan belki en fazla 10 dakika sonra kapıdan erik almaya gitmek üzere çıkmıştım bile.

Burada ha deyince bir yerden bir yere gitmek çok kolay aslında, bolca taksi var ve inanılmaz da ucuzlar. Azıcık da gideceğiniz yerin adını söylemeyi kıvırdıysanız tamam. Fakat gözü açıklara karşı uyanık olmalısınız. Pek çok kez başıma gelen "sırayı hiçe sayma" durumunu yine yaşadım. Yani kasada veya taksi sırasında olsun farketmez, siz el edip durdurmuş bile olsanız birisi hoop diye önünüze geçebilir. Kasada eliniz kolunuz alışveriş sepetinin ağırlığından perişan, Çince kavga kelimeleri bilmediğiniz için içiniz sinirden şişmiş bir şekilde kalakalabilirsiniz. Neyse ki bu sefer son aldığım dil derslerinin de yardımıyla önüme atlayıp taksiye oturuveren bayanı kibarca dışarı alıp, erik yoluna düşüverdim.

Genelde buradaki bakışlara alıştım diyebilirim ama bazıları gerçekten çekilmez oluyor. Bazı insanlar -ki bunlar çoğunlukla erkek- yürürken önüme geçip bana dönüp neredeyse burnuma kadar sokulup öyle bir inceliyorlar ki, dehşete kapılıyorum. Burada laf atma, taciz vs. asla olmuyor ama o merakları ve boş boş bakışları yok mu deli oluyorum. Bazen "ne var", "neden bakıyorsun" diyorum Çince, bu sefer de dörtnala uzaklaşıyorlar. O gün de bu bakışlardan pek de hoş olmayan bir haylisini aldım. Neyse sıkı bir Carrefour-erik araştırmasından eli boş döndükten sonra, Türkiye'de yaşayan Çince hocamdan aldığım iletiyi görünce neler olup bittiğini iyice kavradım. Carrefour'u protesto ettiklerini, oraya gitmememi rica ettiğini söyleyen bir iletiydi bu. Meğer o günkü bakışların ve hala süregelen dik dik bakışların sebebi buymuş. Çin-Fransa arası yaşanan bir takım gerginliklerin ve Çinliler'in her gördükleri yabancı uyruklu sakallıyı Fransız dedeleri sanmaları sonucu, kendini hafif de olsa hissettiren rahatsızlıktan şu günlerde nasibimizi alıyoruz. Yine de erik bulamamak kadar acı verici değil :)

Lafı çok uzatmışım, tarifim gölgede kalsın istemem, hemen bu leziz ve yapımı pratik Çin bisküvilerine geçiyorum.

Malzemeler:
190 gr. tereyağı ya da margarin
145 gr. pudra şekeri-1,5 su bardağından 1 parmak eksik
Bir tutam tuz
2 yumurta
75gr. süt-1 küçük çay bardağı
2 su bardağı un
50 gr. -5 çorba kaşığı süt tozu
1 su bardağı iri dövülmüş fındık

Oda ısısında yumuşamış yağı pudra şekeri ile çırpalım. Karışım krema gibi olunca yumurtaları ekleyip tekrar iyice çırpalım. Sütü ekleyip karışıma yedirelim. Son olarak un, tuz ve süttozunu ekleyip 2-3 dakika çırpalım. Hazırladığımız karışımı sıkma poşetine doldurup ucunu irice keselim ya da uçlarımızdan ağzı en geniş olanı takalım.

Yağlanmış veya yağlı kağıt serilmiş fırın tepsimize bol aralıklar bırakarak(bisküvilerimiz yayılarak incelecekler) birbirine eşit büyüklükte (2'şer tatlı kaşığı kadar) sıkalım. Bu malzemelerle 2 tepsi kadar bisküvimiz olacak.

Tepsi dolunca üzerine 1 bardak fındığın tamamını serpelim ve tepsiyi sallayarak kenarlara düşen fındıkların da bisküvilere yapışmalarını sağlayalım. Fındıkların hepsi bisküvilere yapışmayacak, bunun için tezgahımıza temiz bir mutfak bezi serelim ve tepsiyi dik bir konuma getirip fındıkların beze dökülmesini sağlayalım. Kalan fındıkları tekrar bisküvilerimizin üzerine serpelim. Bu şekilde tüm bisküviler fındığa bulanana kadar aynı işlemi yapalım. Merak etmeyin bisküvileriniz tepsiden ayrılmayacaklar. Kalan fındıkları ikinci tepsi için ayırıp ilk tepsimizi 160 dereceye önceden ısıtılmış fırına verelim. Yaklaşık 25 dakika bisküviler hafif kızarana dek pişirelim. Dışarıda iyice soğuması için bekletelim.

Afiyet Olsun!

Sandviç Ekmeği...

2008-04-21T08:56:00.008+08:00

Biliyorum çok erken daha ama ben geri sayımı başlattım. Yani Türkiye'ye tatil için döneceğimiz günü. Önce haftaya kayınvalidem gelecek ve 1 ayını bizimle geçirecek. Buraya geldiğimden beri evdeki yarı hapis hayatım da bol dışarı çıkma eylemiyle son bulacak. Her ne kadar yardımcım iyi bir insan olsa da, oğluma aile büyükleri kadar iyi bakacağından emin olamadım hiç bir zaman. O döndükten sonra da geriye sadece 1 ay kadar bir süre kalacak. O da sevdiklerim için alışveriş, kendi hazırlıklarım derken çabucak geçecek. Şimdiden tatlı telaşlı günlerin heyecanına kapıldım bile. Bir de bu sabah pussuz net bir şekilde doğan güneşi de gördüm ya, değmeyin keyfime.

Buraya geldiğimizden beri pek doğru dürüst gezemedik. Eşim için pek sorun yok, kendisi buraya taşınmadan önce senelerce gelip gittiği için Çin Seddi'ne kadar görmüştü. Benimse sadece kısaca Pekin'i tanıma şansım oldu, sedde gidemediğimi zaten biliyorsunuz. Ama ben hep o Çin'le ilgili filmlerde gördüğüm sislerin arasındaki dağları, göllerin üzerindeki o kıvrım kıvrım şekilli kayıklardaki çan şapkalı adamları görmeyi hayal etmiştim. Halbuki burası tamamen gelişmiş bir şehir görünümünde. İnsan nedense izlediği filmlerden çok etkileniyor :) Ama yine de bir kaç hafta sonra bu hayalim gerçekleşecek sanırım. O nefis dağ, nehir ve göl manzaralarıyla, gerçek Çin'i keşif turlarına başlıyoruz. Şimdiden ikisini planladık bile. Bu yolculuklara biraz da macera yaşama hevesiyle arabayla gitmeye karar verdik. Ben de yolculuğumuza eşlik edecek yiyeceklerin denemelerine başladım. Bunlardan biri sandviç ekmeği. Tarif yine Çin pastacılığının fakat Çinliler ekmeklerinde çok fazla şeker kullanıyorlar. Benim hoşuma gitmediği için tarifteki neredeyse 1 su bardağı toz şekeri oldukça azalttım. Ortaya gerçekten aynı market ya da pastanelerde satılan sandviç-tost ekmeklerinden çıktı. Yaptığım gün dondurucuya attığım ekmekleri şimdi arada çıkarıp tost yapmakta kullanıyorum. Ama ilk günkü tazelikleriyle kendimize nefis sandviçler hazırlayıp ziyafet çekmeyi de unutmadık.

Malzemeler (12 adet için)

1.grup:
350 gr. un (3,5 su bardağı-1 su bardağından 1 parmak az un 100 gr. ediyor)
1 yumurta
2 çay kaşığı kuru maya(kaşığın bir daldırışta aldığı kadar)
140 gr. ılık su (3/4 su bardağı)

2.grup
150 gr. un (1,5 su bardağı)
2 çay kaşığı kuru maya
3 çorba kaşığı toz şeker
2 tatlı kaşığı tuz
16 gr/1 çorba kaşığı dolusu süttozu (yoksa 1 çorba kaşığı kadar un koyarak açığı kapatabilirsiniz)
50 gr. yumuşak tereyağı
90 gr ılık su (yarım su bardağı)

Grup 1'deki un ve mayayı kurudan karıştıralım. İçine ılık suyu ve yumurtayı ekleyelim. Hamur yapıp ılık bir yerde 1-1,5 saat mayalandıralım.

Grup 2'deki ılık suya, aynı gruptaki maya ve toz şekeri ekleyip erimesini sağlayalım. Grup 1'deki mayalanmış hamura dökelim.

Unu, varsa süttozunu ekleyelim ve tüm malzemeyi tekrar iyice yoğuralım. En son tereyağını ve tuzu ekleyip hamurumuza yoğurarak yedirelim. Üzerini temiz bezle kapatıp 20 dakika mayalanmaya bırakalım.

Fırın tepsimizi çok az yağlayalım, mayalanmış hamurumuzdan mandalina kadar parçalar koparalım. (70'er gr. lık) Yuvarlayıp tepsimize aralıklı dizelim. 10 dakika bekletelim. Daha sonra her bir parçayı biraz yoğurup bir merdane yardımı ile birazcık büyütelim. Hamurları yaklaşık 10-12 cm eninde olacak şekilde dikdörtgenimsi açalım. Üst ucundan olmak üzere kıvırmaya başlayalım. Her kıvırışta, rulo kısmı azıcık parmaklarımızla hamura doğru bastıralım ki açılmasın. Hazırladığımız ruloları tepsimize aralıklı dizelim. Fırınımızı en düşük derecesine ayarlayalım (50 derece) Kapağını açıp, açık duran kapağın üzerine tepsimizi koyalım. Tepsiye sığmayan ekmekleri başka bir tepsiye dizelim, onlar tezgah üstü vs. gibi bir yerde dursun. İlk ekmeklerimiz pişene kadar onların da mayası gelmiş olacak. Fırın kapağındaki hamurlar yaklaşık 2 misli olana dek bekleyelim.(30-45 dakika arası) Fırın kapağımızdan tepsimizi alıp fırınımızı 185 dereceye ayarlayalım. Fırın ısınana dek, ekmeklerimizin üzerinin her tarafını yumurta sarısına bulayalım. Isınmış fırınımızda 15 dakika pişirelim. (Üzeri kızarmış olacak, benimkiler tam 15 dakikada piştiler.)

Afiyet Olsun!

Canım Suna'm İyi ki Doğdun, İyi ki Varsın...

2008-04-15T21:59:00.013+08:00

Bir zamanlar, bir yerde küçük bir kız yaşarmış. Bu küçük kızın bütün arkadaşlarının kardeşleri varmış ama bir tek bu küçük kızın yokmuş. Annesiyle babasına hep hesap sorarmış kardeşim niye yok, kardeş isterim diye. (Burayı annesi uydurmuşmuş) Derken bir gün annesi eve çirkin, kel kafa bir bebekle gelmiş. Demiş ki, işte çok istediğin kardeşi aldım sana. Küçük kız çok sevinmiş. Ama zavallı bebek hiiç bilememiş nasıl bir ablaya düştüğünü. Sonra büyümüşler, beraber oynayacakları yaşlara gelmişler. Ama küçük kardeş büyüdüğüne pişman olmuş. Abla denen yaramaz, kardeşine türlü yorucu oyunlar oynatırmış. Mesela koltukların altına kağıtlar serpiştirip kardeşine “haydi temizlik yapacağız, ama eğer etrafa gizlediğim kağıtları temizlenmemiş bulursam okurum canına!” dermiş. Zavallı kardeş de gıkı çıkmadan harıl harıl temizlik yaparmış. Bazen de ablası onu garson gibi kullanırmış evin içinde. “Şunu getir, suyum nerde!” diye. Sonra iki kardeşten büyüğü okumak için evden ayrılınca küçük kardeş derin bir oh çekmiş. Ama sonra ikisi de birbirlerini çok özlemeye başlamışlar. Küçük kardeş ablasının türlü ajanlığını yapmış, ona hep destek olmuş. Sonra iki kardeş yine doğru dürüst kavuşamadan abla çalışmak için başka bir şehre daha gitmiş. İşte o zaman dostlukları ve kardeşlikleri iyice perçinlenmiş. Hatta küçük kardeş iyice olgunlaşmış, ablasına ablalık bile yapar olmuş.

O küçük kardeş şimdi büyüdü, sevdiği adamla evlendi ve hala ailesine ve ablasına destek olarak yaşamını sürdürüyor. Bugün O’nun doğumgünü, benim biricik kardeşimin. Allahım iyi ki onu vermiş, iyi ki yaşamımın bir parçası. Canım kardeşim, iyi ki doğdun, sevdiklerinle beraber upuzun mutluluk ve huzur dolu bir yaşam senin olsun. Şimdilik doğumgünü pastana sadece uzaktan bakabiliyorsun ama inşallah yaza bu pastanın aynından yapıp kutlayacağız tekrar.

Kızkardeşim ve benim en büyük ortak tutkularımızdan biridir bu sevimli pisicikler. Çocukluğumuzdan bu yana her bulduğumuz kedi yavrusunu usanmadan eve taşıdık, bunlardan 3’ü seneler boyunca sırayla bize dostluk etti. Şimdi ikimizin de kedisi yok. O nedenle kızkardeşime bebeği olana kadar idare etmesi için bu pasta aracılıyla bu minik kediciği hediye edeyim dedim. Tam da sevdiğimiz gibi koca koca patileri olan, “şapada” kulaklı, şaşı bir tüy yumağı.

İnternette (şu yünün içinde kaybolmuş kedili pasta haricinde) doğru dürüst kedi figürü bulamadığım için bunu kendim tasarlamaya çalıştım. O nedenle anatomik hataları varsa ya da bıyıkları falan yanlış yerleştirilmişse görmeyiverin. Ayrıca lütfen iddia etmeyin, bu bir kaplan değildir, kedidir. Hiç çizgisiz kaplan gördünüz mü hem? :)))

Pastasını her ne kadar tadamayacak olsa da, sözüm söz aynını yapacağım dönüşte, içi kakaolu pandispanya ve bitter çikolatalı ganajdan oluşuyor. (Sunacığım sen okuma buraları :D) İç malzemesi olarak da sadece damla çikolata kullandım. Her bir diliminde çikolataya doymak için ;)

Pastamı en küçük kalıpla (18 cm) yaptım. Pandispanya hamurunu hazırladıktan sonra yüksekçe bir pasta olması için ikiye böldüm ve iki ayrı çemberde pişirdim. (Aynı boydan iki çemberim olmadığı için birini kare kalıpla pişirip aynı boyda yuvarlak kestim)

Hamuru için “kornet pasta”nın pandispanyasını kullandım, sadece 15 gr un miktarı azaltıp 15 gr. kakao ekledim. İçi için 200 gr. kremayı ısıtıp 200 gr. bitter damla çikolata koyup erittim, iyice soğutup mikserle koyulaşana dek çırptım. Pastamın ara katlarını sütle ıslatıp, ganajla doldurup kapattım. Beyaz şeker hamuru ile kapladım ve önceden hazırladığım süslerle süsledim. En üstte çimen görüntüsü vermek için ise çekilmiş Antep fıstığı kullandım.

Aşağıda pastamın yapım aşamalarına bir göz atabilirsiniz.

Sunacığım bu fotoğraf da ikinci doğumgünü hediyen, kedinin kuyruğunu İlke'nin elinden zor kurtardım vallahi!

Çin Çatısı Altında Yeni Banner'ım, Çikolata Şapkalı Kekler...

2008-04-10T17:27:00.008+08:00

Bugünlerde kendimi yaşamımın olağanlığına kaptırdım gidiyorum. Acaba alıştım buraya mı demek oluyor bu? Sabah kalkıyorum, biraz toparlanma, biraz yatakta oğlumla sarmaş dolaş dakikalar, klasik kahvaltılıklarımızla (çok şükür) kahvaltı, ardından markete gidip alışveriş yapmak... Artık bakışlar umrumda değil, "ben de sizler gibi yaşamımı sürdürmeye çalışıyorum" diyorum içimden. Filanca reyondaki tavuk ayaklarına bakmıyorum bile artık. Varsın dursunlar orada, zorla yedirilmediği sürece bana ne zararları var ki? Sonra belki bir arkadaş uğrayıp sabah kahvesini bende yudumluyor ya da ben gidiyorum, daha sonra yemek yapma faslı, biraz msn'den aileyle özlem giderme ve akşam yemeğinde eşimle sohbet... Bazen oğlumu biraz uzaktaki bir alışveriş merkezinin çocuk oyun alanına götürüyorum, ben de biraz gezme imkanı buluyorum. Bir çok yerdeki görevliler beni tanıdılar bile, kibarca halimi hatrımı dahi soruyorlar. Hem neden alışmayayım ki? Yağan yağmur bile aynı, gece doğan ay, sevdiklerimle beraber baktığım aynı ay.

Kimi zaman üstte yazdığım kadar iyimser olamasam da genelde ucundan buralı oldum sayılır. Hatta bazen Çinliler'le konuşurken aynı onların yaptıkları gibi sesler de katıyorum cümlelerimin peşinde; "ha ha hao hao!" diye. (Bunun belli bir anlamı yok, bazen 15 tane "ha" diyorlar peşpeşe, sanki güler gibi, oldu, tamam demek gibi bir şey.) Pek yakında gözlerim kısılır, sadece pilav tarifi yayınlamaya başlarsam da şaşırmayın.

Konuyu banner'ım bağlamaya çalıştığımı farkettiniz çoktan, artık Çin çatısı altındaki Acemi Şef'im ben. (Banner tasarımı için günlerce mızmızlığımı ve nazımı çeken sevgili Evren'ciğimin ellerine sağlık, çok teşekkür ediyorum kendisine tekrar, sağolsun vazgeçilmezim inci küpelerimi bile koydurttum :) ) Türkiye'ye dönünce Çin esintisinin halçaresine bakacağız ama şimdilik bu şekilde yola devam edeceğim. Bir de artık verdiğim tarifler eğer Çinliler'e aitse başlığa koymak yerine alta ufak bir not düşeceğim, çünkü her başlıkta habire birbirine çarpan bardak sesi gibi "çan" "çin" yazmaktan sıkıldım :)

Tarifimi damla çikolata haricinde temel bir kek hamuru olarak alıp, istediğiniz malzeme ile tek bir kalıpta da pişirebilirsiniz, eminim ağızda dağılan lezzeti ve hiç bayatlamayan hali çok hoşunuza gidecek.

Malzemeler:

100 gr. Pudra şekeri (1 su bardağından 1 parmak eksik)
110 gr. erimiş tereyağı (oda ısısında yumuşamış)
2 büyük yumurta
3 yumurta sarısı
1 su bardağı un
2 tepeleme çay kaşığı hamur kabartma tozu
Yarım su bardağı süt
2 tepeleme çorba kaşığı süt tozu(elinizde yoksa yerine aynı miktarda un koyabilirsiniz)
1 paket şekerli vanilin
Arzuya bağlı damla çikolata
Süslemek için çikolata parçaları

Yapılışı:

Tereyeğı ve pudra şekeri birlikte şeker eriyene dek çırpılır. İçine bütün yumurtalar ve yumurta sarıları eklenir tekrar 2-3 dakika çırpılır. İçine süt eklenir. Un, süttozu, kabartma tozu ve vanilya eklenir. İster muffin kalıplarının yarısından az fazla kadarını dolduracak şekilde, (bu miktar hamurla 7 büyük muffin elde ettim) ister kek kalıbına dökülür. Arzu edilirse içine una bulanmış damla çikolatalar eklenip karıştırılır. (Ben una bulamadığım için dibe çöktüler, unlamadan iç malzemesi katmamanızı tavsiye ederim) 160 dereceye önceden ısıtılmış fırında 30 dakika kadar pişirilir. Kekler pişince fırın sadece üst kısımdan ısı verecek şekile döndürülür, her bir kekin üzerine birer-ikişer çikolata parçaları koyulur. Kekler fırına tekrar sürülüp, yarım dakika kadar (ya da kontrol edin hemen eriyecekler) erimeleri sağlanır. Fırın kapatılır, keklerin üzerindeki eriyen çikolatalar bir tatlı kaşığı yardımı ile keke hafifçe yayılır. Üzerilerine istediğiniz süsleme malzemesini serpebilirsiniz.

Afiyet Olsun!

Not: Çin tariflerinden uyarlanmıştır.

Çin Pasta Süsleme Sanatı'ndan Acemice Denemeler, Tabansız Çin Cheesecake'i...

2008-04-07T16:21:00.014+08:00

Bir önceki yazımdaki sevinç nidalarımı hatırlıyor musunuz? Hani krem peynir bulduğumla ilgili olan. Bulur bulmaz içim kıpırdanmaya başladı, şöyle ağzımıza layık bir cheesecake yapsam da hergün koca bir porsiyon tüketerek, sevgili endorfin hormonumu olması gereken seviyeye çeksem... Bu cheesecake hastalığı hiç bir şeye benzemez, ayrı bir tutkudur. Türkiye'deyken en geç iki haftada bir klasik tarifimi ya da bloglardan denemeler yapar, arkadaşlarımla kaloriciklerini paylaşarak afiyetle yerdik. Buraya geldiğimden beri bunu gerçekleştiremez olmuştum, öncelikle peynir vardı pişirecek eşyam yoktu, sonra evim oldu peynir piyasadan kayboldu. Eh sonunda kavuştuk ya, dedim bu sefer yeni bir şey deneyeyim. Mesela taşınma esnasında kaybolan mutfak robotumun bıçağı yüzünden önceki denememdeki iri bisküvi parçaları olmasın bu tarifte. Bir de süslemesi değişik olsun, bloga konmaya, bir şeyler öğretmeye değer olsun.

Tarif Çin pasta kitabımdan yine. Tabansız gördüğüm tek tarif. Birebir uyguladım, Allah'tan değiştirmem gereken bir şey yoktu. Bazen tam olarak tariflerdeki içerikleri bulamıyor ve kafa yormak zorunda kalıyorum ne yapsam diye. Ama zaten cheesecake mantığı aynı. Aynı malzemeler ve aşağı yukarı aynı yöntemler. Bu da hemen hemen öyleydi, tadı ise çok güzel, herzaman bayılarak yediğim cheesecake'lerden bir farkı yoktu. Eğer bisküvi vs. ile uğraşmak istemeyeceğiniz bir moddaysanız bunu deneyebilirsiniz. Ayrıca taban için bisküvi kırığı ve tereyağı ile taban da ilave edebilirsiniz. Bir de biz, üzerine erimiş çikolata dökerek tüketmeyi tercih ettik.

Tarife geçmeden önce kendimden 1-2 not ekleyeyim istiyorum. Bugün itibariyle baharı göremeden yaza geçtik her ne hikmetse. Sabah uyandığımda anladım ki bugün bir garip. Öğleye doğru yaklaştığımızda kendimi gardrobun önüne zor atıp, ilk bulduğum askılı tişörtü geçiriverdim üzerime. Sanırım buranın meşhur sıcağı bana hoşgeldin dedi bugün. Allah yardımcımız olsun diyorum çünkü yaşayanlar buranın sıcağı ve nemi hiçbir şeye benzemez diyorlar. Düşünün, havuzlar bile akşam 7'de açılıyormuş.

Diğer bir haber ise tekrar Çince dersleri almaya başlamamla ilgili. (Çok şeker bir öğretmenim var, kendilerinin teyzesi olacak yaştayım malesef.) Geçtiğimiz hafta öğrendiğim bir kelimeyi sizlerle paylaşmadan duramayacağım. Çince'nin mantığı çok güzel, bu dili öğrenmeye bayılıyorum. Bir çok kelimenin açılımı çok hoşuma gidiyor. Özellikle bu kelime de duyar duymaz bayıldığım bir tanesi. Kelime "ke ting" (kıtiyıng diye okunuyor), anlamı "misafir odası" demekmiş. "Ke" misafir, "ting" dinlemek demek. Ne kadar güzel değil mi? Misafir dinleme odası! Sizler benim misafir odam olan sayfama gelip, benim misafirim oluyorsunuz, ben de sizlerin yorumlarını dinliyorum. Bu açıdan bakınca da bunu paylaşmalıyım deyip aklıma not etmiştim :) Belki ara ara bir kaç kelime de öğretirim sizlere, olmaz mı?

Malzemeler:

(25 cm'lik kalıp için, 20 cm'lik kalıp için yarım ölçü yapabilirsiniz)

Yarım küçük kutu krema (100 ml/80 gr.)

250 gr. labne peyniri (philadelphia kullandım)

1 su bardağı süt

7 yumurta sarısı

7 çorba kaşığı un (silme değil, bolca doldurup şöyle bir un kabının kenarına tık tık yapın , fazlası dökülsün)

7 yumurta akı

1 su bardağı+2 çorba kaşığı toz şeker

1 çay kaşığı vanilya

Yapılışı:

Fırınımızı 230 dereceye ayarlayalım. Peynir ve sütün yarısını beraber çırpalım. Isıya dayanıklı bir kap içinde yumurta sarıları ve kalan sütü beraberce çırpalım, hafif ateşte çırpma teli ile karıştırarak ısıtalım. (Çok kısa bir süre yeterli, kesinlikle kaynamayacak) Yumurtalı karışıma kremayı ekleyelim. Hazırladığımız bu karışımı peynirli karışıma dökerek bir yandan da mikserin düşük devri ile çırparak birbirine yedirelim. (Yazmayı unutmuşum:) Unu ilave edip mikserin düşük devri ile karışıma yedirelim.

Yumurta beyazlarını toz şeker ve vanilya ile bir başka kabın içinde, koyulaşana dek 2-3 dakika çırpalım. Koyulaşan yumurta akı ve şekerli karışımı, diğer karışımın içine azar azar ilave ederek karıştıralım. İster kelepçeli kalıba, ister derince bir kek kalıbına(yağlanıp unlanmış) dökelim. Isınmış fırınımıza koyalım, koyduktan 8-10 dakika sonra ısıyı 160 dereceye düşürüp 45 dakika-1 saat arasın üzeri kızarana dek pişirelim. Piştikten sonra fırınımızı kapatıp içeride bir müddet soğumaya bırakalım, daha sonra dışarıda iyice soğuyana dek tutalım. Keki kalıbından çıkarmadan (özellikle kelepçesiz kalıp kullandıysanız) buzdolabına koyup en az 4-5 saat beklemesini sağlayalım. Kek iyice soğuyup katılaştıktan sonra kalıbından dikkatlice çıkarabilirsiniz.

Demiştim ya, biraz süslüce olsun kekim, hem de yeni birşeyler deneyeyim, kitabımın başında yer alan, çikolata ile hazırlanabilecek süslerle ilgili kısımdan en basit gelen ikisini seçtim ve uygulamaya koyuldum. Aslında her iki çeşit çikolatadan da (beyaz ve bitter) denemeler yaptım ama çikolatalı olanların sonucu fiyasko oldu. O konudaki araştırmalara devam edeceğim.

Eğer sizler de sade göründüğünü düşündüğünüz keklerinizi veya pastalarınızı daha renkli yapmak isterseniz buyrun beraber öğrenelim:

60 gr. beyaz çikolatayı benmari usulü eritelim.(Çikolatayı bir kaba, kabı da içi su dolu başka bir kaba koyup ateşe oturtacağız)

Erittiğimiz çikolatanın yarısını içi yuvarlak olan bir kabımıza döküp, bir çay kaşığı ile içini tamamen kaplayacak şekilde sıvayalım. Ben bunun için evimdeki bir şekerliğimi kullandım. Daha sonra kalıbı dondurucumuza kaldıralım.

Kalan beyaz çikolatayı bir yağlı kağıt veya asetat kağıdına dökelim. Bir spatula yardımı ile çok ince olmayacak şekilde yayalım. Varsa tırtıklı spatula ile, yoksa bir bıçak yardımı ile üzerinde paralel çizgiler oluşturalım.

Bir süre soğuması için bekleyelim, sonra (en uç kenarına dokunun, hala akışkansa biraz daha bekleyin.) bir alüminyum folyo ya da streç film rulosuna, çikolatalı kısım üstte kalacak şekilde saralım ve kağıdı birbirine bantlayalım. (Ben önce çok büyük yaydığım çikolatayı ruloya saramadım, birbirleri üzerine bindiler, o nedenle makasla iki parçaya böldüm. İsterseniz sizler daha az enli sürebilirsiniz)

Ruloyu buzdolabımıza dik ya da bir yere dayalı şekilde koyalım ve donması için orada bırakalım. Pastanızı süslemeden az önce çıkarıp tamamen katılaşıp katılaşmadığını kontrol edebilirsiniz. Daha sonra kağıdı dikkatlice rulodan çıkarıp çikolata halkalarını kırmamaya dikkat ederek ayıralım. Benimki gibi pek çok kırılan olacaktır ama yine de yeterli miktarda elde ediliyor ;)

Pastayı süslemek için dondurucumuzda bekleyen kalıbı çıkaralım, içindeki çikolatayı dikkatlice ayıralım. Kekimizi, halkalar, çikolata topu ve taze meyvelerle dilediğimizce süsleyelim. Ben meyveleri kararmamaları için, suluca hazırladığım tart jölesine bandırdım. Dilerseniz bir çay süzgeci ile üzerlerine kakao serpebilirsiniz.

Afiyet Olsun!

Davet Menüsü, Marshmellow'dan Şeker Hamuru, Elmalı Pay

2008-03-31T12:49:00.013+08:00

Biliyorum bu hafta pek uzun bir ara verdim. Eşimin şehir dışına gitmesi gerekiyordu ve "yeter artık yalnız kaldığımız" nidalarıyla ben ve oğlum da peşine takıldık. Daha önce bahsettiğim gibi biz Çin'in yeni gelişen bir şehrinde yaşıyoruz. Gittiğimiz şehir ise Çin'in başkenti Pekin'di. Orada elime rehber kitapçığını alıp, gidilebilecek yerleri seçip (tabii 2 yaşındaki yaramaz bir çocukla) elimden geldiğince kimi zaman yürüyerek kimi zaman taksiye atlayıp gezmeye çalıştım, alışveriş yaptım. Ünlü yasak şehire gittim, ilk alandan geri döndüm o ayrı. Sağolsun oğlum uçan tekmeleri ve kanında varolan küçük Osmanlı'lığın naralarıyla beni spot ışıklarının altındaymışım gibi hissettirince, oradan uçarcasına kaçtım ama azimliyim, bir gün Çin Seddi'yle beraber özgürce de gezebilmeyi umuyorum.

Geçen haftadan beri davet menümü bekliyorsunuz biliyorum, biraz da özür anlamında bu postta bolca resim ve tarif olsun dedim. Aslında bu pek beğeni toplayan hatta evlere götürülen elmalı payları sonraki post'un başlığı yapayım demiştim ama bu da bana ceza olsun. Elimde başka hiçbir tarif de kalmadı, öğrencilik yıllarımdaki gibi ödevimi hep son güne bırakmış hissim var içimde. Belki sonraki denememi yine Çin tariflerinden biriyle yaparım. Hem "Philadelphia" krem peyniri de bulmuşum, kim tutar artık beni?

Bu pastanın kaplaması için ilk defa Ayşe'nin sitesinde rastlayıp koca bir "yaşasın!" çektiğim marshmellow'lu şeker hamurunu yapıp kullandım. Şimdi diyorum ki keşke buraya gelirken kilo kilo glikoz ve jelatin tozu stoklamasaymışım. Gerçekten hazır şeker hamurundan farksız ve mis kokulu bir hamur elde ettim. Yalnız ben beyaz renkte marsmellow bulamadığım için hamurum mecburen pembe ve türevleri oldu, o konudaki araştırmalarım sürüyor. Tarif için lütfen tıklayın.

Pastamın pandispanyasını 2 gün önceden yapıp streçle sardım. Dolapta beklettim. Kalıbım 25 cm'likti.

Malzemeler
6 yumurta
1,5 su bardağı toz şeker
1,5 su bardağı un
1 paket şekerli vanilin
1 paket hamur kabartma tozu
50 gr. eritilmiş tereyağı
Bir çimdik tuz

Yumurtaların aklarını ve sarılarını dikkatlice iki kaba ayırın. Akları tuzla beraber köpük köpük olana dek çırpın. İçine azar azar toz şekeri ilave ederek çırpmaya devam edin. Tüm şeker eklendikten sonra karışım pürüzsüz ve koyu bir hale gelinceye kadar çırpmaya devam edin. Şekerler eriyince (ben karışımı iki parmağım arasında ovalıyorum elime pütür gelmezse çırpmayı bitiriyorum) içine yumurta sarılarını ekleyin ve karışıma çırparak yedirin. Unla beraber kabartma tozu ve vanilyayı eleyerek karışıma katın ve mikserin en düşük devrinde karışıma dikkatlice yedirin. Son olarak yağı ekleyip çırptıktan sonra yağlanmış kalıbınıza döküp önceden ısıtılmış 175 derecedeki fırınınızda pişirin. (Fırının kapağını ilk 20 dakika açmayın)

Krema için (Tarif Leman Cılızoğlu'ndan)
3 yumurta
1 çay bardağı un
1 su bardağından 1 parmak eksik toz şeker
2 su bardağı süt
Yarım limon kabuğu rendesi
1 paket şekerli vanilin ya da yarımçay kaşığı silme saf vanilya

Süt, vanilya ve limon kabuğu rendesi hariç tüm malzemeyi bir tencereye koyun, sütü azar azar ilave edip topak olmamasına gayret ederek karıştırın. Ateşe koyup koyulaşana dek karıştırarak pişirin. Kaynayınca 1 dakika fokurdamasına izin verin. Altını kapatıp vanilya ve limon kabuğu rendesini ekleyip karıştırın. Kremanızı ara ara karıştırarak üzerinin kaymak tutmasına izin vermeden soğutun. İyice ılınınca üzerini kapatıp dolaba kaldırabilirsiniz. Pastada kullanmadan önce mikserle tekrar çıprmayı unutmayın.

Pandispanyamızın bombe yapan kısmını tırtıklı bir bıçakla keserek düzlüyoruz. Artan parçaları krema için bariyer yapmakta kullanacağız. Kekimizi 3 kata ayırıyoruz. Üst kısımdan kalan kekleri elimizle ufalayıp bir kaseye dolduruyoruz, içine 2-3 çorba kaşığı hazırladığımız kremadan koyup hamur yapar gibi yoğuruyoruz. Hazırladığımız hamuru eşit iki parçaya ayırıyoruz, bir parçasını kullanarak uzunca yuvarlıyoruz. Pandispanyamızın ilk katının dışına çember şeklinde çerçeve yapıyoruz. bu sayede kremamız pastamızdan taşmayacak. Bu yöntemi blog dostlarımdan Zümrüt'te görmüştüm, kendisine de çok teşekkür ediyorum bu harika fikir için.

Yaptığımız çerçevenin içini, hazırladığımız kremanın üçte biri ile doldurup içine arzu ettiğimiz meyve veya dolgu malzemelerinden birini koyuyoruz. Ben pastamın ilk katında çilek, ikinci katında muz parçaları kullandım. Daha sonra kalan hamurdan ikinci çerçeveyi yapıp ikinci kata da sıralıyoruz. Tekrar krema ve meyve ile doldurduğumuz pastamızın üzerini kapatıp etrafını kalan krema ile iyice sıvıyoruz.

Pastamızı en az 3-4 saat dolapta beklettikten sonra hazırladığımız şeker hamuru ile kaplıyoruz.

Uygun büyüklükte açtıımız hamurumuzu, düzgünce pastamıza giydirip fazlalıkları bir rulo kesme aracıyla alıyoruz.

Kestiğimiz parçadan uzunca bir kurdele kesiyoruz ve pastanın alt kısmına çok az su sürerek yapıştırıyoruz. Ben süslemesinde "cımbız" denilen bir aleti kullandım. İlk defa kullandığım için de pek düzgün olmadı malesef. Yine pastanın üst kısmını da bu alet ile çepeçevre olmak üzere şekillendirmeye çalıştım.

Pastamın süslemesi için pek fazla alternatif düşünemedim renklerim kısıtlı olunca; sadece iki renkten güller ve şekiller hazırladım. Gülleri az bir hamurun üzerine batırdım, kalan şekilleri ise dağınık bir şekilde pastama yerleştirdim. Güllerin arasına birkaç aksesuar yerleştirerek daha ferah bir görüntü yakalamaya çalıştım.

Hemen yeni arkadaşlarımın pastamı nasıl bulduklarını anlatmak istiyorum; öncelikle hepsi şok oldu, daha önce böyle bir pasta görmediklerini dile getirdiler ve beni tebrik ettiler. Bir bilseler ki Türk hanımları daha neler yapıyor, bu pasta onlarınkinin yanında çirkin kalıyor; hayretleri iki katına çıkardı eminim. Kimisi pastanın resmini çekti, kimisi bu işi profesyonelce mi yapıyorum diye sordu, kimisi ders vermemi istedi. Bu işi profesyonelce yapmadığımı ama bir çok arkadaşım ve sevdiklerim için bolca bu tarz pastalar yaptığımı ifade ettim. İsteyen olursa yapabileceğimi de ekledim ;)

Menüdeki bir başka şaşırtıcı tadımız "kısır"dı, herkes en az 2 sefer daha aldı ve bin tane de soruya maruz kaldım. "İçinde ne var", "bu kuskus mu", "domates tadı var ama domates yok" gibi. Aslında ben kısırın içine marul koymam ama elimde dereotu olmadığı için(burada yok) yeşillik gözüme az geldi. Bir de bulgurun bir buğday türevi olduğunu ama kuskusun makarna türevi olduğunu ve ikisinin farklı olduğunu anlatamadım, zira buradaki ve yabancı ülkelerdeki kuskus aynı bulgura benziyor. Araya bunun geleneksel bir Türk yiyeceği olduğunu da sıkıştırdım, Yunanlılar'ın da bizim pek çok lezzetimizin üzerine yattığından da dem vurmayı unutmadım. Sonuç olarak çok beğendiler ve ben de çok sevindim.

Diğer bir salata da makarna salatasıydı, içinde mısır, havuç, bezelye ve bolca turşu vardı. Makarna salatası da severek tüketildi.

Yine misafirlerimin ayıla bayıla yedikleri bir başka tat da Cafe Fernando'nun çikolatalı brownie'siydi. Bu tarif benim favorim ve en can kurtarılması gereken zamanlarda koz olarak kullanıyorum. Bu seferki brownie'yi iki kat malzeme ve yarım kilo çikolata ile hazırladım. Üzerini çekilmiş antep fıstığı ile süsledim. Sonuç olarak evlerine kocalarına ve diğer çocuklarına da götürdüler.

Menüdeki tuzlu çeşit ihtiyacı için son anda Saliha'da gördüğüm "tereyağlı poğaçaları" denemeye karar verdim. Poğaçaları bir gece önceden hazırlayıp şekillendirdim, tepsiye dizip yumurta sarılarını susamlarını serptim. Ertesi gün pişirdim ve sonuç harikaydı. Bir sonraki güne bir tane bile kalmamıştı.

Menüdeki son çeşitim ise "elmalı pay" dı. Günün en çok konuşulan tatlarındandı elmalı pay. Daha önce yemediklerine inanamıyorum çünkü her zaman çok klasik bir tariftir elmalı turta veya pay. Hamurunun mayalı olup olmadığı ise en büyük merak konusuydu. Yine evlerine giderken birer ikişer alınıp götürüldü. Bu arada herkese herkese bolca plastik kabımı dağıtmak zorunda kaldım inşallah hepsini geri alabilirim ;) Bu tarifi sonraki yazıma saklıyordum ama bir an önce paylaşmak istedim. Tarif yine Leman Cılızoğlu'ndan uyarlama ve kesinlikle garantili bir sonuç.

Malzemeler
3 adet elma-rendelenmiş
1 tatlı kaşığı dolusu tarçın
1 çorba kaşığı toz şeker
3 çorba kaşığı yoğurt
3 su bardağı un
250 gr. tereyağı
Yarım limon suyu
1 paket hamur kabartma tozu
4 tepeleme çorba kaşığı pudra şekeri
Yarım su bardağı iri çekilmiş ceviz

Elmaları bir tavaya koyun, üzerine toz şekeri serpin. Tarçın ve cevizi ekleyip karıştırın. Elmalar suyunu salıp çekene kadar pişirin. En fazla 15-20 dakika sürecek bir işlem bu. Daha sonra iç malzemenizi soğumaya bırakın.

Un, oda ısısında biraz yumuşamış yağ, kabartma tozu, limon suyu, pudra şekeri ve yoğurdu bir kaba koyup ele yapışmayan bir hamur yapın. Hamuru buzdolabında 10-15 dakika dinlendirin. Daha sonra yarım cm. kalınlığında açıp geniş ağızlı bir bardak ya da kalıpla yuvarlaklar kesin, bir kenarlarına soğumuş elmalı içi koyun. Yarım ay şeklinde hamuru bastırarak kapatın. 180 derecedeki önceden ısıtılmış fırında üzerleri pembeleşene dek pişirin. Bir kabın içine bolca pudra şekeri koyun, kabın içinde tek tek her yerlerini pudra şekerine bulayın, servis tabağınıza alın.

Afiyet Olsun!

Cevizli Çin Kurabiyesi...

2008-03-24T08:56:00.007+08:00

Son iki gündür oldukça yoğun ve hareketli günler yaşıyorum. Hani bahsetmiştim ya, oturduğum sitedeki yeni arkadaş grubumu ağırlamayı düşünüyorum diye, işte bugün onlar evimde davetlim olacaklar. İki gündür mutfakta koşuşturmacam sürüyor. Öncelikle nasıl bir menü belirlemeliyim diye yedim kendimi. Sonra da en çok canımın çektiklerinde karar kıldım. Sonuçta birbirinden farklı uyruklarda 8-10 kadın toplanacak ve kimin neyi seveceğinin garantisi yok. Bu nedenle bugüne kadar memnun kaldığım, merak ettiğim ve özlediğim lezzetleri bir araya topladım. Şimdilik tüm bunlar sonraki yazıma kalsın, biraz merak ettireyim sizi. Menümde bir şeker hamurlu pasta da var, aslında şekli şemali çok içime sinmedi ama bu pastayı yapma amacım biraz farklıydı. Türkiye'deyken elimi atmak isteyip de ulaştıramam diye girişmediğim butik pasta tasarımcılığına burada giriş yapmak istiyorum. Maksadım para kazanmaktan çok burada bulunduğum süreyi olabildiğince dolu dolu ve sevdiğim şeyleri yaparak geçirmek. Bu nedenle ufak bir reklam amaçlı, şeker hamurlu bir pastayı menüme katmaya karar verdim. Pastam hazır ve sonraki yazımda sizlerle olan biteni de paylaşırım artık ;)

Geçtiğimiz günlerde yine pasta kitabımdan bir kurabiyeyi çözümleyip pişirdim. Bu kurabiye de benim favorilerim arasına girdi. Bir tane yemekle bırakamayacağınız türden bir kurabiye bu. Denemenizi şiddetle tavsiye ediyorum.

Malzemeler
140 gr. tereyağı
15 gr. sıvı yağ-1 çorba kaşığı
Bir tutam tuz
105 gr. toz şeker-1 çay bardağı+1 çorba kaşığı
1 çırpılmış yumurta
165 gr. un-1,5 su bardağı
20 gr. süttozu-2 çorba kaşığı/kahve kreması da olabilir
1 su bardağı iri dövülmüş ceviz
1 çay bardağına yakın kek kırıntısı(istediğiniz çeşit, önceden kalmış ya da topkek tarzı da olabilir)
Üzeri için 1 yumurta sarısı

Yapılışı
Yağlar ve toz şeker mikser yardımıyla iyice karıştırılır. Ardından çırpılmış bir yumurta eklenir, tekrar çırpılır. Geri kalan tüm malzeme eklenir, elle yumuşakça bir hamur yapılır. Hamur toparlanmazsa azar azar ama fazla olmamak kaydıyla un eklenebilir. Buzdolabında 10-15 dakika soğuyup, hamurun biraz sertleşmesi için bekletilir. Daha sonra ceviz iriliğinde parçalar koparılır, yuvarlanır ve tepsiye aralıklı dizilir. Üzerlerine yumurta sarısı sürülür. Önceden 170 dereceye ısıtılmış fırında, yumurta sarıları kızarana dek pişirilir.

Afiyet olsun!

Kahveli-Vanilyalı-Çikolatalı Kup...

2008-03-20T14:04:00.015+08:00

Sıradaki tarifim enfes bir Çin kurabiyesiydi ama araya bir "es" koyayım istedim. Hiç merak etmeyin o yolda ama yolda olan başka bir şey var. Buraya eşimle beraber çalışmak üzere bir Türk aile geliyor. Bu hafta onlar misafirim oldular, buraya aynı bizim gibi 1 haftalığına hem şehri tanımak hem de ev tutmak için geldiler. Buradaki yalnızlığıma bir ortak geliyor. Özellikle geçtiğimiz hafta yaşadığım kötü tecrübeden sonra insanın nasıl başka bir insana muhtaç olduğunu bir kez daha anladım. Bir sabah hasta uyandım ve ne bana ne de oğluma bakacak kimsem yoktu. Eşim 1 haftalığına ülke dışındaydı. Arayacak kimsem olmadığı için tüm gün oğlum neredeyse aç kaldı, sadece yanında olabilmek adına yarı-baygın onun odasında yattım, o da kendi kendine oynadı, oyalandı. Çok şükür ki artık benim de "aman yetiş" diyeceğim biri olacak burada.

İşte geçtiğimiz salı gününde gelen misafirlerimin menüsü içindi bu leziz tatlı. Tarif, Türkiye İş Bankası yayınlarından "Dünyanın En Güzel Tatlıları" kitabından. Eşimin "biraz da sütlü tatlı lütfen" demesiyle araştırıldı ve en kolaylarından seçildi. Tatlıyı oluşturan temel kremayı biraz kuvertür ilavesiyle bir pastamda denemek istiyorum daha sonra.

Tarifteki malzemelerden birisi kafamı karıştırmıştı, mısır unu yazıyordu ve benim hiç de aklıma yatmamıştı. Sanırım çevirmen hatası vardı, o nedenle yerine mısır nişastası kullandım, çok da iyi etmişim. Yoksa koca malzeme doğruca çöpe gidecekti. (Kitaba sahip olanlar için bkz. sf.74)

Düzeltilmiş haliyle:
Malzemeler:
1,5 su bardağı toz şeker-285 gr.
6 yemek kaşığı mısır nişastası-90 gr.(ben 70 gr. kullandım, kıvamı gayet güzel oldu)
900 ml. süt
3 yumurta sarısı
6 çorba kaşığı tereyağı-75 gr.
1 çorba kaşığı nescafe
2 tatlı kaşığı şekerli vanilin ya da 1/2 çay kaşığı saf vanilya
2 çorba kaşığı kakao-30 gr.
Arzuya bağlı: 4-5 parça bitter veya sütlü çikolata, 3-4 parça beyaz çikolata (yaklaşık 30'ar gram çikolata gibi düşünün)

Süslemek için:
Yarım paket toz şanti, yarım su bardağından biraz az sütle çırpılacak, üzeri için istediğiniz süslemeyi kullanabilirsiniz

Yapılışı:
Toz şeker ve nişastayı bir tencereye koyalım, içine yarım su bardağı kadar sütü ilave edelim ve karıştıralım. Azar azar tüm sütü eklemeye devam edelim ve pütür kalmayana dek karıştıralım. Orta ateşe oturtalım ve sütü ısınana kadar karıştıralım. Kaynamadan önce yumurta sarılarını ilave edelim ve çırpma telimiz ile hızlı hızlı karıştıralım. Krema kaynayana dek karıştırmayı bırakmayalım, kaynadıktan sonra altını kısıp 1 dakika kaynatalım. Daha sonra ocaktan alalım ve hemen tereyağını ekleyelim. Tereyağı eriyene dek arada karıştırarak kremaya iyice karışmasını sağlayalım.

Tarifin orjinalinde bu işlemler malzemelerin üçte birleriyle, her seferinde tekrar yeni bir krema pişirerek yapılıyordu ama tek seferde pişirmenin de hiçbir zararı yok ;)

Kremamızı sıcakken hiç vakit kaybetmeden ister mutfak tartısıyla ister göz kararı, eşit 3 parçaya ayıralım. Ben birbirinin aynı kaselere böldüm, eşitlemesi kolay oldu. Her bir kaseye ayrı malzememizi katalım. Birine kakao ve isterseniz sütlü veya bitter çikolata parçaları, birine sadece neskafe, birine de vanilya ve isterseniz beyaz çikolataları ekleyelim.

Hepsini birer çatalla güzelce karıştıralım. (Kakao ve neskafede pütür kalmaması için mikserle de çırpabilirsiniz. Çikolatalar zaten kremanın sıcağından eriyecek)

Servis kaplarımızın en altına önce neskafeli karışımdan eşit olarak koyalım. Benim kullandığım bardaklarla 5 adet elde ettim ama biraz daha ince katmanlarla 6 da olurmuş. Tüm bardaklara neskafeli karışımı paylaştırıp bitirdikten sonra vanilyalı katmanları yapalım. Son olarak çikolatalı kremalarımızı paylaştırarak katları bitirelim.

Önceden hazırlayıp dolapta soğumaya bıraktığımız krem şantiyi yıldız uçlu bir sıkma torbasına koyalım ve üzerine krema sıkalım. Üzerini süslemek için toz antep fıstığı, file badem, fındık vs. kullanabilirsiniz.

Tatlınızı 2 gün önceden hazırlayabilirsiniz, hiçbir sulanma vs. olmuyor.

Afiyet Olsun!

Çizgili-Meyveli Kek...

2008-03-17T17:41:00.013+08:00

Acaba habire Çin tarifi veriyor olmamdan dolayı sıkıldınız mı? Eğer sıkıldınızsa bu tarif tamamen de Çin tarifi sayılmaz diyerek gönül rahatlığıyla yazayım o zaman :) Çünkü dışı onlara içi tamamen bana ait bir tarif bu. Teknik, pasta kitabımdan alıntı. Orjinal tarifte kekin kendisi sadeydi ve rulo hale getirilmişti. Bense evdekilerin biraz daha zengin aromalı ve daha faydalı bir kekten yararlanmasını istedim. Özellikle de boğazından gram meyve veya meyve suyu geçirmeyen oğlum için. Siz yine de bu tekniği, dışı çizgili rulo pastalar yapmak için kullanabilirsiniz; tabii sade pandispanya tarifi ile. Bu şekilde sunumu çok hoş oluyor kekin. Eğer isterseniz kekiniz piştikten sonra benim gibi kareler kesmek yerine, kalp bir kalıpla da şekil verebilirsiniz.

Malzemeler-Alt kısımdaki kakaolu çizgiler için
20 gr. eritilmiş tereyağı
3 silme çorba kaşığı pudra şekeri
3 silme çorba kaşığı un
2 silme çorba kaşığı kakao
2 yumurta akı
Yarım çay kaşığından biraz az hamur kabartma tozu
(Miktarlar yaklaşık 22*34 cmlik kalıp içindir, büyük fırın tepsisi için iki katı malzeme gerekiyor)

Eritilmiş tereyağına kakaoyu, şekeri katıp çırpalım. Un ve kabartma tozunu ekleyelim ve çırpalım. Katıca bir karışım olacak. İçine yumurta aklarını ilave edip mikserle 2-3 dakika kadar çırpalım. Yağlı kağıt serilmiş tepsimize karışımı dökelim. Önce spatula ile tüm karışımı eşit şekilde yayalım. Ardından kenarı tırtıklı plastikle yağlı kağıt üzerinde, elimizi hafif yatay tutarak önce boyuna çizgiler, ardından da dalgalar çizelim. Siz de istediğiniz gibi oynayabilirsiniz görüntü ile. Eğer elinizde bu aparat yoksa, dezenfekte edip kaynattığınız bir plastik tarağı da kullanabilirsiniz.

Hazırladığımız şekli korumak için kısa süreliğine buzdolabına kaldıralım. Bu sırada kekin diğer katını hazırlayalım.

Üst kat malzemeleri:
1 adet rendelenmiş elma
1 adet rendelenmiş sert armut
2 çorba kaşığı damla çikolata
1 su bardağı ceviz (irice parçalanmış)
1 silme tatlı kaşığı tarçın
2 su bardağı un
5 yumurta akı
3 yumurta sarısı
1 çay bardağı sıvı yağ
1 paket hamur kabartma tozu
1 paket şekerli vanilin
1 tepeleme su bardağı toz şeker (elmanız ekşiyse yarım su bardağı daha ilave edebilirsiniz)

Fırınımızı 170 dereceye ayarlayalım. Yumurta aklarını mikserle 2 dakika çırpalım, içine toz şekerimizi ve vanilyamızı ilave edelim. Karışım kabarıp, şeker eriyene dek çırpalım. İçine yumurta sarılarını ve yağı ilave edip tekrar çırpalım.

Rendelediğimiz meyvelerin suyunu süzgeç yardımıyla süzelim, biraz sıkalım. Rende meyveler, ceviz, damla çikolata ve tarçını hamura katalım, mikserin düşük devriyle çırpalım. Daha sonra un ve kabartma tozunu beraber ilave edelim ve yine mikserin en düşük devri ile un ancak karışana dek çırpalım. Dolaptan çıkardığımız tepsimize hamurumuzu yayalım. Gerekirse spatula ile eşit şekilde düzeltelim. Önceden ısıttığımız fırınımızda üzeri kızarana kadar pişirelim. (Bir bıçak yardımı ile pişip pişmediğini kontrol edebilirsiniz) Kekimizi ters çevirip soğumaya bırakalım. İyice soğuduktan sonra dikkatlice ve yavaş yavaş yağlı kağıdı sıyıralım. Kenar kısımlarda biraz çizgi kaybı olabilir, onları benim gibi kesip daha sonra kullanmak üzere saklayabilirsiniz.

Afiyet Olsun!

Kısıtlı Şartlar İçin Cheesecake...

2008-03-13T01:12:00.014+08:00

Çin mantılarının tarifini verdiğim yazımda, yakında hakkımda iki ayrı yazımın yayınlanacağını söylemiştim. O yazılar yayınlandı ve hemen sizlerle paylaşmak istedim. Biliyorsunuz buraya gelmeden önce 6 ay Çince dersi almıştım. Kursu aldığım merkezle hala iletişimim devam ediyor, sevgili öğretmenim beni arayıp sormayı ihmal etmiyor. Geçtiğimiz hafta benden Çince öğrenmemle ilgili ve Çin'deki yaşantıma dair iki ayrı yazı rica etti. Böylece diğer arkadaşlarla beraber hem Çin'i tanıtmış, hem de Çince öğrenmenin nasıl bir şey olduğunu merak edenler için ufak çaplı bir rehberlik oluşturmuş oluyoruz ilk ağızdan. Çince öğreniyorum ve Çin'de yaşıyorum başlıklı iki ayrı yazım için lütfen linklerin üzerine tıklayın ;)

Başlık dikkatinizi çekmiştir neden acaba diye. Çin'de peynir ve çeşitleri yok malesef. Sadece ithal mallar içeren METRO alışveriş merkezinde bulabiliyorum, o da bazen. Her gittiğimde olmuyor. Zaten bulabildiğim tek peynir çeşidi (cheesecake yapmaya uygun) maskarpone peyniri. Onun haricinde bolca Fransız peyniri ve kaşar niyetine, rendelenmiş mozzarella var. Tabii fiyatlarından bahsetmeme gerek yok, biraz uçuk kalıyor ülkemize göre. METRO'ya ise her istediğimde gidemiyorum çünkü evime uzak. Buraya taşınmadan önce eşyalarımızla teneke ile beyaz peynir yollarak beyaz peynir açığımızı kapattık ama labne, krema peyniri gibi açığım devam ediyor. Evde her hafta en az bir adet cheesecake pişiren biri için acı verici olduğunu hissedebiliyorsunuzdur sanırım. Bir de o gün cheesecake kriziniz tutup alışverişe de gitme imkanınız yoksa daha beter. Kendimce bir çözüm üretmek için internette peynir yapımı ile ilgili pek çok site inceledim ama kek için uygun bir tanesini bulamadım. Ta ki kayınvalidem eskiden yoğurtla sütü kestirerek lor elde ettiklerini, belki o peynirin işime yarayabileceğini söyleyene kadar. Dün bir deneme yapmak üzere mutfak başına geçtim. İşte peyniriniz yokken yapabileceğiniz bir tarif. Bu tarif de Çin pastacılığı kitabımdan. Tabii ki özlerinde peynir ve peynir kültürü olmayan bir ulusun tatlısı değil bu tarif. Batıdan alınma ve uyarlama. Yani bizlerin herzaman yaptığının bir çeşidi.

Tarifteki ölçüyü yine yarıya indirerek 18 cm'lik çemberimle pişirdim. Önce lor peynirimi hazırladım:

Malzemeler:
600 ml. süt
1,5 çorba kaşığı yoğurt

Sütü bir tencereye koyup kaynatın. Kaynayıp fokurdamaya başlayan sütün içine yoğurdu ekleyin ve karıştırarak kesilmesini sağlayın. Bir müddet arada karıştırarak sütün iyice kesilip peynirin iyice toplanmasını bekleyin. Bu süre tahmini 10-15 dakika sürecek. Daha sonra sulu peyniri bir süzgece aktarın ve bir kenarda suyunu süzmeye bırakın. Geriye 200 gr. kadar peynir kalacak.

Cheesecake için malzemeler:
7 adet bisküvi, rondodan geçirilmiş-Eti Burçak kullandım
1 çorba kaşığı tereyağı
85 gr. toz şeker-çok dolu olmayan 8 çorba kaşığı
2 küçük ya da bir irice yumurta-çırpılmış
35 gr. un- 3 silme çorba kaşığı
20 gr. yoğurt-1 çok dolu olmayan çorba kaşığı
130 gr. sıvı krema-1 tam dolu çay bardağı+2 çorba kaşığı
1 çay kaşığı vanilya
1 çorba kaşığı limon suyu, yarım çorba kaşığı limon kabuğu rendesi

Üstü için:
Çeyrek paket Dr. Oetker çilekli-frambuazlı meyve sosu
Yeteri kadar çilek

Yapılışı:
Fırınınızı 150 dereceye ısıtın. Bisküvileri erittiğiniz tereyağı ile karıştırın. Kalıbınızın tabanına bastırarak döşeyin. (kelepçeli ya da şekildeki gibi 2 kat yağlı kağıtla tabanı sarılmış çember) Eğer çember kullanacaksanız kalıbınıza bisküvileri döşemeden önce fırın tepsinize oturtmayı ihmal etmeyin ki taşırken dökülmesin.

Bir karıştırma kabında önceden hazırladığınız peynir ve toz şekeri, karışım krema gibi pütürsüz olana dek çırpın. Ardından çırpılmış yumurtayı ve yoğurdu ekleyin. Limon kabuğu rendelerini ve suyunu ekleyin, çırpın. Kremayı ekleyin. (önceden ayrı bir kapta tek başına çırpıp katılaşmasını sağlarsanız daha iyi olur, ben aceleye getirdim) Son olarak un ve vanilyayı ekleyerek çırpma işlemini tamamlayın. Karışımı kalıbınıza aktarıp ısınmış fırınınıza koyun. Yaklaşık 1-1:15 dakika kadar pişirin. Üzeri hafif kızarınca fırınınızı kapatın içerde yarım saat bırakın. Daha sonra dışarıda soğumaya alın.

Üzeri için çeyrek paket meyveli sosu, pakette yazana göre çeyrek miktar su ile hazırlayın. Soğumuş kekinizin üzerine 1-2 çorba kaşığı yayın, üzerine yıkanıp kurulanmış çilekleri dizin. Kalan sosu çileklerin üzerinde gezdirin. Buzdolabında en az 4-6 saat dinlenmeye bırakın.

Afiyet Olsun!

Kornet Pasta...

2008-03-09T22:49:00.023+08:00

İki gündür güç bela bloguma giriyorum, yapabildiğim sadece yorumları yönetmek. Daha önce bahsetmiştim, Çin'den nedense blogspot'un sayfaları açılmıyor. Sadece blogger'a girip kontrol panelime ulaşabiliyorum. Ana sayfayı görebilmek için vekil sunucu denilen ve başka bir internet sitesi üzerinden bilgilerin gönderildiği bir ayar kullanıyorum. Fakat bu ayarlar son günlerde teklemeye başladı. Korkarım yakında bu ayarlarla ilgili problem çıkacak ve ben de sayfamı ve sizlerin sayfalarını bir daha göremeyeceğim. Bilgisayarımı her gün korkarak açar oldum ya yine giremezsem diye. Umarım tekleye mekleye devam eder açmaya yoksa elimi cebime atıp bir domain almam gerekebilir ;)

Son günlerde mutfağa da girmeye korkar oldum, artan kilolar ve yaklaşan yaz nedeniyle. O nedenle denediğim tarifleri ya yarım ölçüyle ya da çeyrek ölçüyle yapıyorum. Ama pasta kitabım gözümün önünde durduğu sürece ellerim birşeyler yapmak için kaşınmaya devam edecek. Bu tarif de Çin pastacılığından. İçinin kreması hariç tamamen birebir uyguladım. Orjinal kremada bulunan malzemeleri çözümleyemediğim için kolaya kaçıp pastacı kreması hazırladım. Dışının pandispanyası yemeye doyamayacağımız kadar lezzetli oldu, bir dahaki pastama bu pandispanyadan pişirmeyi düşünüyorum. Bilenleriniz bilir, ovaletle pişirdiğiniz pandispanyaların o muhteşem dokusu bunda doğaldan vardı. Pastaların sunumu ve lezzeti çok güzel, ayrıca kapalı kap içinde buzdolabında sakladığım halde en ufak nemlenme, kuruma eğilimi göstermedi. Üçüncü gün şehir dışından dönen eşim, hala taptazeyken yiyebildi.

Tarife geçmeden önce burada son günlerde yaşadığım gelişmelerden bahsetmek istiyorum biraz da. Öncelikle havalar ısınmaya başadı, her sabah pırıl pırıl açan güneşle daha keyifli kalkıyorum. Bir de geçen hafta, oturduğum sitede pek çok milletten kadınların dahil olduğu bir arkadaş grubuna katıldım. Sanırım buradaki hayatım günbegün daha çok renklenecek. Geçtiğimiz hafta bu grubun bir toplantısına davet edildim ve bir sefer de ben onları ağırlamayı planlıyorum. Şimdiden neler pişirsem diye tırnaklarımı yemeye başladım. Neler severler diye biraz kafa yormak lazım. Belki önümüzdeki günlerde bir davet menüsü ile karşınıza çıkabilirim.

Kitaptaki tariflerin hepsi gramla ölçülüp verildiği için ben her seferinde bu ölçüleri bardak, tane, kaşığa çeviriyordum ama affedin bu sefer, paçamdan çekiştirip duran oğlum eşliğinde aceleyle tartıyla işi bitirivermek zorunda kaldım. İnternette bulabileceğiniz ölçü tablolarıyla da pratik bir şekilde çevirebilirsiniz, yumurtaların tahmini ölçülerini ben size vereceğim.

Pandispanya-Malzemeler-Yarım ölçü gramajlarıdır, ben bu ölçülerin de yarısını kullanarak 4 adet kornet elde ettim
35 gr. su
4 yumurta sarısı

100 gr. un
25 gr. mısır nişastası
3 gr. süt tozu
4 yumurta akı

125 gr. toz şeker
1 gr. tuz
8 gr. kabartma tozu
1-2 kaşık hindistan cevizi rendesi

Yumurta sarıları bir kaba konulup mikserle iyice çırpılır. Önce su, ardından azar azar un ve nişasta eklenir, mikser ile pütür kalmayana dek çırpılır. Bir başka kabın içinde tuz, yumurta akları, toz şeker ve kabartma tozu birlikte, karışım katı kar haline gelene dek çırpılır. Yumurta sarılarının olduğu kabın içine az bir miktar diğer karışımdan eklenip iki karışım birbirine yedirilir. Ardından geri kalan yumurta akları da eklenip tüm karışım sönmemesine gayret edilerek birbirine yedirilir. Hazırlanan karışım büyükçe bir sıkma poşetine doldurulup ucu bir kalem gövdesi kalınlığında kesilir. Yağlı kağıt serilmiş tepsiye şekildeki gibi sıkılır.

Sıkmaya sol üst köşeden başlanır, hiç ara vermeden bir alt sıraya dönülür, hiç kesinti yapmadan her bir sırada daha kısa çizgiler sıkılarak, elimizden biraz daha büyükçe bir üçgen elde edilir. Üçgenlerin üzerine hindistan cevizi serpilir. 180 dereceye önceden ısıtılmış fırında üzeri kızarana dek fırın kapağını hiç açmadan pişirilir. (yaklaşık 20 dakika) Pişen pandispanyalar dışarıda soğumaya alınır. Benim yaptıklarım biraz büyükçe olduğu için iki ayrı tepside fırına verdim. Biri pişerken diğerlerini hazırladım.

Ilınan pandispanyalar dikkatlice yağlı kağıttan ayırılır, üstteki düz olan kısmı elle hafifçe yumuşatılarak streç film rulosunun üzerine sarılır. Böylece pandispanyalarınız şekil almaya hazırlanacak. Pandispanyalar hazır olana dek pasta kreması hazırlanır.

Pastacı Kreması:
500 gr. süt
2 çay bardağı toz şeker
1 çay bardağı un
2 tatlı kaşığı buğday nişastası
3 yumurta sarısı
2 çay kaşığı vanilya

Tüm malzeme pütür olmayacak şekilde karıştırılır, orta ateşte kaynayana dek karıştırılarak pişirilir. Kaynadıktan 1-2 dakika sonra ocaktan alınıp arada karıştırılarak soğutulur. Kullanmadan önce mikserle birkaç dakika çırpılır.

Soğuyan krema, pandispanyalara sürülür, dikkatlice kıvrılıp rulo yapılır. Her bir rulonun ağız kısmına aldığı kadar krema doldurulup düzlenir.

60 gr. kadar bitter çikolata benmari usulü eritilir, kornetlerin ağız kısımları erimiş çikolataya bandırılıp temiz bir tabağa alınır.Tüm kornetler de çikolataya batırıldıktan sonra çikolataların biraz donmaları için buzdolabına kaldırılır. Ben buzdolabına kaldırmayı unutup doğrudan süsleme işlemine geçtiğim için süslemesi güzel olmadı, malzeme çikolatanın içine gömüldü. Siz mutlaka dolapta biraz sertleşmelerini bekleyin.

Akışkanlığı gitmiş olan çikolatalı kısımlar istediğiniz herhangi bir süsleme malzemesine batırılıp sunuma hazır hale gelir. Bunun için:

Fındık kırığı
Hindistan cevizi rendesi
Renkli şekerlemeler
Çikolata topları
Damla çikolata gibi pek çok malzemeyi kullanabilirsiniz. Ben renkli çikolata topları kullandım.

Afiyet Olsun!

Not: Hep özenirdim, herkes blogunun doğum günlerinde pastalar yapardı blogları için; ben onca telaşem içinde tamamen unutmuşum. Blogumun doğum günü geçeli 2 ay olmuş ama ben yeni farketmişim. Bir de 100. post yazısı yazacaktım, onu da pas geçmişim. Neyse artık bari bu da benim blogumun doğumgünü pastası oluversin ;)

Çin Pastacılığından İlk Deneme: Yeşil Çaylı Kurabiye

2008-03-04T21:22:00.016+08:00

Şimdi başlığa bakıp, sonra içeriği okuduğunuzda benim kurabiyelerimde yeşil çay olmadığını göreceksiniz, lütfen bir yanlışlık olduğunu düşünmeyin, sadece en yakınımdaki markette yeşil çay tozu bulamadım. Sanırım Çin'in en kıt marketlerinden birinin yakınında oturuyorum ben, ne arasam yok. Daha önce bahsetmiştim, her türlü malzeme için Metro'ya gitmem gerekiyor. İşin ilginç yanını da söyleyeyim, kaç tane alışveriş merkezi, elektrikli ev aletleri satan yer gezdiysem, bir tane bile miksere de rastlamadım. Çin'de evlerde bu tarz yiyecekler yapılmıyor sanırım, bu tür ihtiyaçları için her markette pastane reyonu ve oldukça geniş ürün yelpazeleri var. Fakat mutlaka benim gibi meraklıları var ki, kitapçılarda pasta kitapları bulunuyor.

Konuyu marketlerden uzaklaştırmadan önce bir kaç ufak detay vermek istiyorum. Buradaki marketler en az iki katlı ve içeri girer girmez yürüyen merdivenle yukarı çıkmak zorundasınız. yukarı çıkınca kapıdaki görevli bir kız elindeki mikrofonu ağzına yaklaştırıyor ve "hoşgeldiniz" diyor. Eğer işiniz alt kattaki reyondaysa yine yukarıdan dolaşmak zorundasınız. Yani benim işkencem taa marketlerden başlıyor anlayacağınız. Haa bu arada bir başka görevli kız da, marketi terkederken "güle güle gidin" benzeri birşeyler mırıldanıyor. Tabii işleri bitti ya, karşılarkenki canlılıkları kalmıyor :)

Konuya döneyim; size bahsettiğim bu kitaplarda muhteşem görünen pek çok tarif var ama çoğu yerli malzemelerden oluşuyor. Bu nedenle gözüme hoş görünen bir tarif için önce bir ön araştırma yapıyorum. Öncelikle kendime bir sözlük hazırladım ve un, yumurta gibi sözcüklerin Çin'ce karakterlerini bulup alt alta yazdım. Daha sonra ilgimi çeken tarifleri inceleyip hem kendimin hem de sizlerin bulabileceği malzemelere sahip olanları ayıkladım. En sonunda da ilk denemeye karar verdiğim tarifi çözümlemeye başladım. İşte burası tam bir hikaye. Tarif deşifre etmek için her seferinde kolları sıvıyorum, Pc karşısına geçiyorum. Bir arkadaşımın bana bulduğu Çince çözümleme sayfasını açıyorum, bir yanıma pasta kitabımı, bir yanıma da Çince-İngilizce sözlüğümü koyuyorum. Şöyle ki, önce ekranda açılan pencereye mouse'um ile kitaptan anlamını bulmak istediğim karakteri güzelce çiziyorum, yanında benim çizdiğime en benzeyen karakterleri gösteren programdan "hah işte bu" dediğimi tıklıyorum. Tıklayınca karakterin latin harfli hali ve de hangi tonlamada olduğu çıkıyor. (Çince'de 4 ayrı tonlama var ve kelime aynı bile olsa tonlama nedeniyle anlamı farklı oluyor) O kelimeyi de sözlüğümden tarayıp ingilizce karşılığını buluyorum. Eğer ingilizce anlamını da bilmiyorsam bu sefer İngilizce-Türkçe sözlüğüme başvurup eziyetime son veriyorum.

İşkence bitti mi sanıyorsunuz? Malesef hayır. Bazen program benim çizdiklerime anlam veremiyor kırk kere çizsem de, bu sefer doğruca sözlüğümü açıyorum. Fakat Çince karakterleri sözlükten bulmanın belli bir mantığı var. Önce soldaki şekildeki çubukları sayıyorsunuz sonra o rakamın bulunduğu sayfaya gidiyorsunuz...sunuz da sunuz... Daha fazla anlatırsam bayılacaksınız gibi geliyor ;)

İşte karşınızda başarıyla sonuçlanmış bir çözümleme. Sadece yazımın başında belirttiğim gibi yeşil çay tozu olmadığı için çekilmiş antep fıstığımdan kullandım aynı miktarda. Sizler antep fıstığı yerine azıcık gıda boyası ekleyebilir ya da tamamen sade olarak pişirebilirsiniz. Bu kurabiye sayesinde Çin tatlılarına bakış açım değişti, ayrıca içeriğindeki süttozu sayesinde besleyiciliğinin de çok iyi olduğunu düşünüyorum benzerlerine nazaran.

Malzemeler: (Verdiğim ölçüler yarı ölçüdür, tarifteki ölçüler aşağıdakinin tam iki katıydı)
100 gr tereyağı-yumuşak
40 gr. pudra şekeri-4 tepeleme çorba kaşığı koydum
Bir tutam tuz
20 gr. sıvıyağ-4 çorba kaşığı
5 gr. süt-1 çorba kaşığı
190 gr. un-1,5 su bardağı
75 gr. süttozu-7 çok dolu olmayan çorba kaşığı
2 yumurta sarısı
1 dolu çorba kaşığı yeşil çay tozu-(çekilmiş antep fıstığı kullanım)

Tüm malzemeyi bir kapta karıştırıp yoğurun. Birbirini tutan ama sert olmayan bir hamur hazırlayın. Hamuru ikiye ayırıp birine antep fıstığını katın ve tekrar iyice yoğurun.

Hamurları dondurucunuza kaldırıp 5-10 dk bekletin. Dolaptan çıkardığınız hamurları ayrı ayrı silindir olacak şekilde yuvarlayarak uzatın. İki hamuru birbirine dikkatlice dolayın. Birbirine dolanmış hamurları tekrar avuç içlerinizle yuvarlayarak birbirlerine karışmasını sağlayın.

Daha sonra bir bıçak yardımı ile istediğiniz ende dilimleyin. Önceden 160 dereceye ısıtılmış fırında alt ve üstleri hafifçe pembeleşinceye kadar pişirin. Fırından çıkarıp soğumaya bırakın.

Afiyet olsun!

Gerçek Çinli'den Orjinal Çin Mantısı...

2008-02-29T17:58:00.028+08:00

Çin'e geleli neredeyse 8 hafta oluyor. Eşyalarım da geldikten sonra daha çok benimsedim bu ülkeyi. İşin hasret kısmına hiç bulaşmayacağım, şu an "doğduğum yer değil doyduğum yer" felsefesini sindirmeye çabalıyorum. Biliyorum sizlere buradaki yaşantımdan pek bahsetmedim. Aslında bu konuda yazıyorum, yorumlarıyla beraber şimdilik 60 sayfalık bir forumum var. Yani buraya yazmaya çalışsam en az 30 sayfa yazı çıkar oradan. Ama yakın zamanda, Çince dersleri aldığım kursun web sitesinde, hem kendim hakkında hem de Çin ve Çin'deki yaşantım ile ilgili yazdığım iki ayrı yazı yayınlanacak. Zamanı gelince buradan sizlerle paylaşacağım, böylece blogumu, olağan çizgisinden de çıkarmamış olacağım.

Çin mutfağından daha önce kısaca bahsetmiştim. Her ülkenin kendine özgü bir mutfağı var ama Çin'inki kadar özgünü yoktur herhalde. Sebzenin, meyvenin, etin yani çeşidin sınırı yok. Sanılanın aksine burada aç kalmanız imkansız. Sadece kendi damak tadınıza uygun çeşit ve yemeği seçebilmekten geçiyor yolunuz. Örneğin önceden düşündüğümün aksine Çin pastacılığı ve fırıncılığı oldukça gelişmiş ve çok lezzetli. Henüz bir pasta yemedim ama geçenlerde aldığım pasta kitabından bir tarifi deneme şansım oldu. Hayatımda yediğim en leziz kurabiyelerden oldu bu. Mantıdan hemen sonra yayınlayacağım ve eminim bayılacaksınız. Tabii tarifi Çincesinden nasıl okuduğumu sormayın, o konu ayrı bir hikaye, daha sonra anlatacağım.

Önyargılarınızı atar ve denemek isterseniz mutfağınıza börek tadında bir çeşit kazandıracaksınız. Bu mantının en güzel yanı minicik minicik kapatmak zorunda olmamanız. Çin'de mantı, aile sofralarında en az 70-80 adet yapılıp yeniliyormuş, biz ise dışarıda yemek yediğimizde sofraya çeşit olarak sipariş ediyoruz. Daha önce Türkiye'deyken bir Çin mantısı denemiş ve oldukça beğenmiştim ama burada hazır fırsatını bulmuşken gerçek Çinli'den yapılışını öğreneyim ve sizlere sunayım istedim.

Bu arada bundan sonra bazı tariflerimde videolara yer vermeye karar verdim, ulaşmak için yönlendirme yazılarına tıklayabilirsiniz.

Malzemeler-60-70 adet için
850 gr kadar un (yaklaşık 7 su bardağı)
Su-su miktarı belli değil, azar azar ekleyerek sertçe bir hamur elde etmelisiniz.

İç harcı:
250-300 gr kıyma
1 kase ince doğranmış taze soğan
1 kase ince doğranmış mantar
1,5-2 kase ince doğranmış marul (yerine lahana veya pırasa da koyabilirsiniz)
tuz
karabiber
az sıvıyağ(2-3 çorba kaşığı)

İç harcını hazırlarken eğer içi için marul koyacaksanız önceden doğrayıp, biraz tuzla ovup suyunu sıkmalısınız. Suyu çıkarılan marula diğer malzemeler eklenip yoğurulmadan karıştırılır, tuz karabiber ve yağ eklenir. Elde edilen sert hamurdan, cevizden biraz küçük yassı bezeler hazırlanır. (Yardımcım Xia, hamurun sert olmasının sebebinin, açarken una ihtiyaç duyulmaması için olduğunu söyledi) Her bir beze, merdane yardımıyla çay tabağı kadar açılır. Oluşan hamurların kalınlığı bıçak sırtı kalınlığından çok az fazla olacak. (Hamur açma videosu için tıklayın)

Hamurların her biri açılıp hazırlanır, iç malzemesinden bir dolu tatlı kaşığı kadar konulup şekildeki gibi kapatılır. (Yapılışı için tıklayın)

Hazırlanan mantıların ağızlarının sıkıca kapatıldığından emin olun ki pişerken ağızları açılmasın. Böylelikle elde edilen mantılar derince yapışmaz bir tavaya dizilir. (Yemeyeceğiniz miktardaki mantıları önce bir tabağa dizin ve dondurucuda 10-15 dakika bekletip, daha sonra buzdolabı poşetlerine koyup tekrar dondurucuda saklayabilirsiniz. )

Pişirme işlemi için tavaya mantıların yarısından biraz daha az olacak şekilde su eklenir. Tavanın ağzı kapatılır, orta ateşte mantılar yumuşayıp suyunu tamamen çekene dek pişirilir. Mantıların suyu çekilir çekilmez tavaya 1 çorba kaşığı sıvı yağ eklenir, mantıların altı sararıncaya kadar kızartılır. Arzu ederseniz mantıları çevirerek her iki yanını da kızartabilirsiniz.

Mantıları yerken soya sosuna banarak lezzetlendirebilirsiniz.

Afiyet Olsun!

"Turunçgiller" Keki...

2008-02-26T11:47:00.012+08:00

Aslında bu tür kek bilinen bir kek türü. Genelde portakal suyu ve havuç rendesi ile yapılıyor. Ama ben içeriğini daha da zenginleştirip aromasını daha da fazlalaştırdım. Pişerken fırından yayılan mis gibi kokular çok cezbedici oluyor, ayrıca yerkenki pişmanlık daha az oluyor, çünkü içinde bol miktarda c vitamini mevcut :) Bir de şeker yerine pekmez koymaya gitse elim daha iyi olacak :))

Malzemeler:
3 yumurta
1,5 su bardağı toz şeker
Yarım çay bardağı sıvı yağ
Yarım su bardağı mandalina suyu
Yarım su bardağı portakal suyu
Yarım limon suyu
2 çorba kaşığı dolusu portakal kabuğu rendesi
1 limonun kabuk rendesi
1 su bardağı dolusu havuç rendesi
1 paket hamur kabartma tozu
1 paket şekerli vanilin
2,5 su bardağı un

Yumurta, şekerli vanilin ve toz şekeri birlikte çırpalım. Şeker eriyip karışım kabarınca içine sıvı yağı ve meyve sularını ekleyelim, tekrar çırpalım. Daha sonra tüm meyvelerin rendelerini ekleyelim. Karışıma en son un ve kabartma tozunu birlikte eleyerek ekleyelim ve çırpalım. Yağlanmış kek kalbımıza dökelim, önceden ısıtılmış 175 derecedeki fırınımızda pişirelim.

Afiyet Olsun!

Karaköy Poğaçası...

2008-02-19T23:57:00.019+08:00

Yaptığım bir poğaçaya göğsümü gere gere "Karaköy poğaçası" ismini vermek için kaç yıl beklediğimi bilemezsiniz. İnternette bulup da denemediğim tek bir tarif kalmadı neredeyse. Hiçbirisinde o ağızda eriyen lezzeti bulamadım. En son izini bir forum sitesinde buldum, babası pastaneci olan biri tarifler veriyordu, fakat ısrarla istenildiği halde, Karaköy poğaçası'nınkini veremem diyordu. Yapılışının ve anlatmasının çok zor olduğunu söylüyordu.

Orası da hüsranla sonuçlandığı için bu poğaçanın peşini bırakmıştım, ta ki tesadüfen tekniğin ne olduğunu buluncaya kadar. Tabii tekniğin bu olduğundan emin olmam mümkün değil ama ben o kabuğunun tel tel dağılışını, içinin kat kat oluşunu ve ağızda eriyen lezzetini yakaladım. Bugüne kadar yaptığım bütün pasta ve diğer şeylere sadece "güzel olmuş" demekle yetinen sevgili eşim bile bu poğaçayı tadar tatmaz "bu ne güzel poğaça" diyerek hayatımın şokunu yaşattı bana. :) Ben de ona "Karaköy poğaçası bu" dedim, O da bana "hayır olamaz, Karaköy poğaçası ne ki bunun yanında" diyerek ikinci darbeyi indirdi. :)

Şimdi detaylara geçiyorum. Eğer aynı övgüleri almak isterseniz lütfen tekniğe harfiyen uyun. Ne yaptıysam onu anlatacağım çünkü ;)

Malzemeler:
2 adet yumurta akı, sarıları üstü için kullanabilirsiniz.
13 gr. instant maya(kuru maya), (1 dolu çorba kaşığı kadar)
Yarım su bardağı yoğurt
Yarım su bardağı sıcak süt
1 su bardağı sıvı yağ-eritilmiş katı yağ da kullanabilirsiniz ama unu farklı ölçüde kaldıracağını unutmayın.
1 çorba kaşığı dolusu toz şeker
2 tatlı kaşığı tuz
Arzuya bağlı 1 çay kaşığı mahlep
7-8 bardak un (önce 6 bardak unla başlayın daha sonra kalan unları hamurun durumuna göre ekleyin.)

Unu bir kapta maya, toz şeker,(isterseniz mahlep) ve tuz ile karıştırın. Sıvı yağ, yoğurt ve sıcak sütü ayrı bir kapta karıştırın, karışımın ılık olduğundan emin olun. Unlu karışıma sıvı karışımı döküp şöyle bir çatalla karıştırın, yumurta aklarını ilave edin. Elinize hiç yapışmayacak bir hamur yapın. Un miktarı az gelirse azar azar un ekleyebilirsiniz. Hamurunuzun üzerini kapatıp havlu ya da büyük bir bezle sarın, kalorifer yanı gibi sıcak bir yerde kabarmaya bırakın. Yaklaşık 40 dakika sonra hamurunuz kabarmış olacak. Hamuru kabın içinde iyice tekrar yoğurun, temiz tezgaha alın. Birbirine eşit büyüklükte, mandalina kadar parçalar kesin. Şimdi asıl tekniğe gelelim. Her bir parçayı önce çok az yoğurun, top şeklini verin. Daha sonra elinizle bastırarak hamuru yassıltın. Üst kenarından başlayarak içe doğru kıvırın, kıvırırken de oluşan küçük ruloyu, her iki elinizin parmak uçları ile hamurun içine doğru itin. Sanki sıkı sıkı bir rulo yapar gibi. Yapılış videosu için lütfen tıklayın .

Yaptığınız ruloyu şimdi yan çevirin, elinizle bastıra bastıra tekrar daire şeklinde yassıltın, sonra ilk iki resmi tekrar edin. Her seferinde biten ruloyu yan çevirip (yani dikine doğru olacak alttaki resimdeki gibi) elinizle bastırıp aynı rulo yapma işini tekrarlayacaksınız. Bu işlemi her bir beze için en az 4 kere yapmalısınız. Daha fazlası size kalmış :)

Şimdi hamuru son olarak üst resimdeki haliyle yani bitmiş rulolar olarak tepsiye dizin, soğuk olmayan bir yerde tekrar mayalanmaya bırakın. Altta gördüğünüz gibi poğaçalar yine iki katı kabaracaklar. Bu işlem de yaklaşık 30-35 dakika sürecek.

Üstü için siz sadece yumurta sarısı, susam, çörekotu kullanabilirsiniz, benim içimden biraz süslemek geldi. Arzu ederseniz onun da tarifi şu:

1 çorba kaşığı yoğurt
1 yumurta sarısı
1 çorba kaşığı yumuşak tereyağı
Aldığı kadar un
Bir tutam tuz

ile kulak memesi kıvamında bir hamur yapın, dolapta yarım saat dinlendirip ince olarak açın. İstediğiniz şekilde kesin, üzerlerine bir fırça yardımı ile yumurta sarısı sürün ve susam serpin. Hazırladığınız şekillerin altına çok az yumurta sarısı sürüp poğaçanıza yapıştırabilirsiniz.

Önceden ısıtılmış 190 derecedeki fırında üzerleri kızarana dek pişirin.

Afiyet Olsun!

Not: Bu hamura sıvı yağ yerine margarin ya da tereyağı koysaydım daha da güzel olurdu diyor içimden bir ses, onu da bir dahaki sefere deneyeceğim.

Not 2: Az önce annemle konuştuğuma göre her rulo yapışta hamura katı yağ da sürülürse daha çok karaköy poğaçasına benzermiş ama ben o kadar yağlı bir poğaça istemiyorum. Biliyorsunuz pastaneler özel yağlar kullandıkları gibi miktarı da çok fazla kullanıyorlar. Yine de daha yağlı olsun isterseniz hem hamura hem de her kata katı yağ koymanızı öneririm.

Sevgililer günü için yaptıklarım, Çin Pastaları...

2008-02-13T11:43:00.019+08:00

Çin'deki yaşamıma gitgide alışıyorum sanırım ama tek alışamadığım eşyalarımın yokluğu, inanın her bir çerimi çöpümü ayrı özledim. Bir de tek terapi yöntemim olan mutfak işlerim bu nedenle aksamıyor mu işte o zaman daha çok sabırsızlanıyorum. Ama eşimin dediğine göre eşyalar haftaya cuma günü inşallah geliyormuş. Kolilerden çıkan her eşyayı ayrı öpüp yerleştiresim geliyor şimdiden :)

Bu sevgililer gününde aklımda çok farklı tarzda bir pasta yapmak vardı ama son aldığım pasta malzemelerim ve süsleme gereçlerim eşyalarımın arasında olduğu için mecburen özencim az oldu. Gıda boyam olmadığı için tek yapabileceğim doğal yöntemlere başvurmaktı, o nedenle gördüğünüz çilek soslu-çilekli pastayı yaptım. Kek kalıbımı ve pastanın etrafındaki taşa benzer şekerleri buradan almıştım, aklıma gelen tek şekil ve süsleme yöntemi de bu oldu haliyle. Pastamı geçtiğimiz hafta hazırladım, klasik sade pandispanya, krema+beyaz çikolata, içi için çilek kullandım. Üzerindeki ise kendi pişirdiğim çilek sosu.

Pastayı erkenden yapınca sevgililer gününe elim boş kalsın istemedim ve bir lezzet araştırmasına giriştim. Sonunda Cafe Fernando'nun Nutella Tart'ında karar kıldım. İyi ki de öyle yapmışım, hayatımda yediğim en enfes çikolata tatlarından biri oldu bu. Tarifini linkten alabilirsiniz, benim ekstradan yaptığım sadece üst süslemesi oldu.

60 gr. Bitter kuvertür çikolatayı benmari usulü erittim, sıkma poşetine doldurup ucunu çok az kestim. Streç filmle kapladığım kesme tahtasının üzerine daire ve kalp şekilleri çizdim, buzdolabında donmaya kaldırdım. Bir parça çikolatayı rendeleyerek çikolata tozları elde ettim.
Sürekli çırparak katılaştırdığım 1 çay bardağı kremayı tartın üzerine sıkarak şekiller yaptım ve üzerini önceden hazırladığım halka çikolatalarla süsledim. Siz de dilediğiniz gibi süsleyebilirsiniz.

Gelelim Çin'deki yaşamıma... Aslında çok uzun bir hikaye oldu şimdiden. İlk gelişimi biliyorsunuz, şöyle bir bakıp dönmüştük. Ama içlerinde yaşadıkça kültürlerini, insaniyetlerini, yaşam tarzlarını daha da iyi anlıyorum. Genel olarak iyi niyetli buldum ben Çinlileri. En azından daha huzurlu, daha az stesli bir yaşamları var. Biraz inatçılar ama olsun :)

Buradaki günlerim bazen çok monoton bazen de çok hareketli geçiyor. Dışarı çıkıyorum, oğlumu çocuk oyun alanlarına götürüyorum bol bol market alışverişi yapıyorum. Nereye gitsek çok dikkat çekiyoruz, insanlar bizi ve özellikle de oğlumuzu çok inceliyorlar. Hatta markette sepetimize ne attığımıza kadar inceliyorlar bizi. Yabancılara pek alışkın değiller sanırım. Bu bakışlar genelde safça da olsa bazen rahatsızlık verebiliyor, arada karışıp gitmek istiyorum, farkedilmek istemiyorum. O kadar oluyor ki bazen durdurup sorular soruyorlar bazen "hello!" diye arkamızdan bağırıyorlar, bazen hakkımda konuşuyorlar (ne dediklerini üç aşağı beş yukarı anlıyorum :) ) Anladığımı belirtirsem utanıyorlar :)))

Geçtiğimiz haftasonu eşimi ve oğlumu evde tek başlarına bırakıp şehre indim. Önce çok korktum ama iyice alışabilmek için yapmam gerektiğini düşündüm. İyi ki de cesaret etmişim. Saatlerce kitapçı, mağaza vs. dolaştım, ipek kumaş satan harika yerler buldum, şehrin içine karıştım... Bulduklarım arasında harika pasta kitapları da vardı. Biliyorsunuz Çin mutfağında malzemenin sınırı yok bu nedenle pek çok yemek kitapları mevcut ama pasta konusunda pek öyle değil. Yaptıkları çeşitler genelde aynı tarzda. Bir önceki gidişimde bazı Çin pastaları görmüştüm ve pek de iyi olmadıklarını sanmıştım. Fakat gördüğüm kadarıyla yaptıkları pastaların her biri sanat eseri, yani az ama çok çok özgün pastalar bunlar.

Pastalarında genelde krema kaplama kullanıyorlar ve üzerine sıkma teknikleriyle süslemeler yapıyorlar. Ben kitapları incelemeye "hadi canım!" "yok artık, pes!" nidalarıyla eşlik ettim. O kadar ince ince işlemişler ki, sabırlarını da pastalarına yansıtmışlar. Sizlerle bir kaçını paylaşmadan duramazdım. Teknikleri hep belli zaten ama çıkardıkları şekiller ve fikirler sonsuz gibi duruyor. Resimleri incelemek için lütfen üzerlerine tıklayın, hepsini inceleyebileceğiniz büyüklükte bıraktım.

Eğer burada bulunduğum süre boyunca bir pastacılık kursu bulursam kesinlikle gideceğim. Şimdiye kadar yaptığım tüm pastalardan soğuttu bu hınzır Çinliler beni :)))

Pastanelerde satılan pastaları genelde bunlar gibi:

Bu tarz pastaları ise görmedim, sanırım özel günleri için tasarlıyorlar, sağdaki resme tıklarsanız, figürlerin şeker hamuru değil, tamamen krema sıkılarak yapıldığını görüp şaşıracaksınız:

Bakın bu ejderhanın her bir ayrıntısı incecik sıkma uçları ile tek tek yapılıp ardından üzerlerinden geçilip renklendirilmiş:

Özel günler için tasarımlar:

Çocukların bayıldığı Winnie'li bir pasta tasarımı. Sanırım şeker hamurunu sadece bazı detaylar için kullanıyorlar, büyütmek için lütfen üzerlerine tıklayın:

Şimdilik hoşçakalın, hepinizin sevgililer gününü kutluyorum...